II SA/Lu 711/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant Sekretarz sąd. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...][...]. Nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2004 r. (znak: [...]) wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 23 § 1 i art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.)- po rozpatrzeniu zażalenia J. i A. M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. (znak: [...]), w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]lipca 2000 r. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że na postanowienie organu I instancji zobowiązani złożyli zażalenie wnosząc o jego uchylenie. Jednak, podkreślił organ II instancji brak jest przesłanek do uwzględnienia zażalenia i uchylenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie organu I instancji w tej sprawie zgodne jest z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zobowiązani podnoszą jako argument mający na celu doprowadzenie do uchylenia zastosowanego środka egzekucyjnego – brak środków finansowych. Natomiast ustawodawca nie daje podstawy do uchylenia lub zmiany środka egzekucyjnego na tej podstawie. W skardze do Sądu skarżąca, tj. J.M. wystąpiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W treści skargi podniosła podstawowy zarzut dotyczący naruszenia przez organ II instancji dyspozycji art. 7 k.p.a. oraz powtórzyła argument dotyczący braku środków finansowych z powodu niezwykle ciężkiej sytuacji materialnej. Wynika to z tego, że w przedmiotowym budynku mieszkają lokatorzy, którzy systematycznie uchylają się od zapłaty należności z tytułu czynszu. Ponadto podnosi, że przedmiotowa kontrola stanu technicznego budynku musi być przeprowadzona przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, a tego typu kontrole wiążą się z wysokimi kosztami finansowymi w tym zakresie na które jej nie stać. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z dyspozycją art. 1a pkt 12b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym, środkiem egzekucyjnym jest grzywna w celu przymuszenia. Jest ona nakładana, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności, której dotychczas nie wykonał zobowiązany, a wynika on z tytułu egzekucyjnego. W tej sprawie w aktach znajduje się tytuł wykonawczy z dnia 25 lipca 2000 r. wynikający z nałożonego obowiązku w drodze postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2000 r. (znak: [...]) w przedmiocie wykonania kontroli okresowych w budynku wielorodzinnym w O.L;. przy ul. P. w zakresie określonym w art. 62 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie - postanowienie z dnia 14 lutego 2001 r. (Sygn. akt II SA/Lu 1587/00) odrzucił skargę J.M. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym kontrola Sądu jest jedynie ograniczona do badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że jest ona jednorazowa oraz w wysokości zgodnej z dyspozycją z art. 121 § 2 i 4 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast w tym postępowaniu Sąd nie może badać zasadności i wymagalności nałożonego w tytule wykonawczym obowiązku administracyjnego jak i prawidłowości dotychczasowego postępowania egzekucyjnego, ponieważ kwestie te zostały już rozstrzygnięte prawomocnymi orzeczeniami. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie organu II instancji nie naruszyło przepisów postępowania, zaś zarzuty podniesione w skardze do Sądu są całkowicie chybione, gdyż przesłanki celowościowe dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. w zakresie braku środków finansowych na uiszczenie grzywny w celu przymuszenia nie naruszają także dyspozycji art. 7 § 2 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto kognicja wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej sprawowaną wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.