II SA/Lu 714/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania S. G. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający podniósł, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty [...] zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Art. 7 pkt 12 tej ustawy stanowi, że pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego. Zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (art. 37 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy). Zasiłek stały ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż [...] zł miesięcznie i nie niższa niż [...] zł miesięcznie. Jednakże art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy jednoznacznie określa, że osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Mimo, że S. G. w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podnosił, że skrócono mu karę i zakład karny ma opuścić w dniu 21 listopada 2006 r., organy orzekające w tej sprawie ustaliły, że Zakład [...] (w którym dotychczas przebywał skarżący) nie poinformowały Ośrodka Pomocy Społecznej o planowanym przedterminowym zwolnieniu S. G.. Natomiast na podstawie Porozumienia z dnia 13 czerwca 2000 r. zawartego pomiędzy Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej a Centralnym Zarządem Służby Więziennej w sprawie pomocy dla osób zwolnionych z zakładów karnych oraz dla rodzin skarżących, za zgodą skarżącego, administracja więzienna informuje ośrodek pomocy społecznej właściwy dla zameldowania lub pobytu więźnia o potrzebie udzielenia mu pomocy po zwolnieniu – na sześć miesięcy przed datą zwolnienia z zakładu karnego lub niezwłocznie, kiedy dowie się o terminie jego zwolnienia, jeśli sytuacja skarżonego wskazuje na taką potrzebę. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący S. G. podnosi, że spełnia wszystkie kryteria i wymogi do przyznania mu zasiłku stałego. Powołuje się także na Porozumienie z dnia 13 czerwca 2000 r. zawarte pomiędzy Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej a Centralnym Zarządem Służby Więziennej w sprawie pomocy dla osób zwolnionych z zakładów karnych. Jednocześnie przyznaje w skardze, że w dalszym ciągu odbywa karę pozbawienia wolności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Rozpatrując przedmiotową sprawę organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i materialnej skarżącego. Ustalenia te wynikają z rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego ze skarżącym w Zakładzie [...] . Z wywiadu tego wynika także, że skarżący skończy odbywanie .... w 2023 r.. A zatem słusznie organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż zastosowanie ma przepis art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zmianami), stanowiący, że osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Podkreślić należy, że w przypadku gdyby skarżący opuścił zakład karny może ubiegać się o przyznanie takich świadczeń. Ponadto na podstawie porozumienia z dnia 13 czerwca 2000 r. zawartego pomiędzy Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej a Centralnym Zarządem Służby Więziennej w sprawie pomocy dla osób zwolnionych z zakładów karnych oraz dla rodzin skazanych, za zgodą skarżącego administracja więzienna informuje ośrodek pomocy społecznej właściwy dla zameldowania lub pobytu więźnia o potrzebie udzielenia mu pomocy po zwolnieniu – na 6 miesięcy przed datą zwolnienia z zakładu karnego lub niezwłocznie, kiedy dowie się o terminie jego zwolnienia, jeżeli sytuacja skarżącego wskazuje na taką potrzebę. W tej sprawie, mimo że skarżący twierdzi, że odbywanie kary skrócono mu do 21 listopada 2006 r.; organ pomocy społecznej nie został poinformowany o takim fakcie. Również w dacie rozpatrywania odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dysponowało stosowną informacją przekazaną przez administrację więzienia, w której przebywa skarżący. Należy zatem przyjąć, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę oddalić. Ubocznie dodać można, że na podstawie wyżej cytowanego porozumienia z dnia 13 czerwca 2000 r. w przypadku, gdy zwolniony nie ma wystarczających środków własnych, otrzyma od administracji więzienia niezbędną pomoc finansową w wysokości 1/3 przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia lub ekwiwalent tej kwoty w postaci pomocy rzeczowej. jp