II SA/Lu 715/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania działek za mienie gminne - w zakresie wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: przyznać M. D. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, o wyznaczenie którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych . Postanowieniem z dnia 12 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. D. złożoną w niniejszej sprawie. Skarżący w dniu 7 listopada 2011 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie w całości z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 14 grudnia 2011 r. (k. 41). W dniu 20 grudnia 2011 r. (data nadania) złożył on sprzeciw, podnosząc, iż referendarz sądowy nie uwzględnił wieku i stanu zdrowia skarżącego i jego małżonki, a także błędnie ocenił, że skarżący nie jest osobą ubogą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "ustawa", wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, postanowienie z dnia 8 grudnia 2011 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, to jest poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Źródłem utrzymania skarżącego (ur. 20 września 1931 r.) oraz jego małżonki (ur. w 1935 r.) są świadczenia emerytalne w wysokości 837,41 zł i 931,84 zł netto miesięcznie (k. 32). Uwzględniając wydatki związane z ponoszeniem koniecznych kosztów utrzymania, takich jak: zakup żywności i odzieży, a także leków dla osób w podeszłym wieku, uznać należy, iż wysokość dochodu skarżącego i jego małżonki wyklucza możliwość poniesienia przez niego jakichkolwiek kosztów postępowania. Okoliczności te uzasadniają, wobec spełnienia przesłanki określonej w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy, przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.