II SA/Lu 715/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha Protokolant Referent Agata Kuśmirska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. B. i E. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2025 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia 20 sierpnia 2025 r., znak: [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. B. i E. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2025 r., znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. B. i E. B., utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2025 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą firmie O. T. P. Sp. z o.o. w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] przy ul. [...] w L.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco: W dniu 29 kwietnia 2025 r. firma O. T. P. Sp. z o.o. w W. złożyła w Urzędzie Miasta L. wniosek o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] przy ul. [...] w L.. Organ I instancji pismem z dnia 6 maja 2025 r., znak: [...], wezwał inwestora, na podstawie art. 64 § 2 Kpa do uzupełnienia wniosku, a po otrzymaniu dokumentów w dniu 9 maja 2025 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia uwag i zastrzeżeń. Uwagi złożył A. B. w dniu 22 maja 2025 r. Prezydent Miasta L. postanowieniem z dnia [...] maja 2025 r., znak: [...], zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji. Inwestor uzupełnił dokumenty w dniach 15 lipca 2025 r i 29 lipca 2025 r. Organ I instancji pismem z dnia 31 lipca 2025 r., znak: [...], zawiadomił strony postępowania o zebraniu całości materiału dowodowego. Uwagi złożył A. B.. W dniu 20 sierpnia 2025 r. Prezydent Miasta L. decyzją decyzję Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. W wyniku odwołanie złożonego przez A. B. i E. B. w sprawie orzekał Wojewoda, który decyzją z dnia [...] października 2025 r., znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zatwierdzające projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą firmie O. T. P. Sp. z o.o. w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] przy ul. [...] w L.. Jak wyjaśnił Wojewoda decyzja dotyczy stalowej wieży kratowej [...] o wysokości całkowitej (z odgromnikami) H=55,95 m n.p.t. tj. 228,35 m n.p.m., na szczycie której wieży zainstalowanych zostanie piętnaście anten sektorowych skierowanych na azymuty 0°, 115°, 230°, cztery anteny radioliniowe skierowane na azymuty 29°, 53°, 205° i 212° oraz piętnaście modułów radiowych. Organ, odwołując się do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane wyjaśnił, że wieża ma być zlokalizowana w północno-wschodnim narożniku działki nr [...] w obrębie [...] [...], jednostka ewidencyjna [...], gmina L.. Obecnie działka jest niezabudowana, przeważającą część działki stanowi plac składowy. Działka posiada obsługę komunikacyjną istniejącym zjazdem z drogi publicznej - ul. [...]. Działka nr [...] znajduje się w terenie [...] wyznaczonym uchwałą nr 628/XXIX/2005 Rady Miasta L. z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. część IV. Zgodnie z § 35 planu dla terenu aktywności gospodarczej AGc podstawowe przeznaczenie wyznaczono na różnego rodzaju działalność gospodarczą, zaplecza techniczne oraz bazy i składy materiałowe z wykluczeniem realizacji uciążliwych obiektów produkcyjnych, a także wszelkich obiektów kolidujących z sąsiedztwem terenów mieszkaniowych i terenów usług publicznych. Według § 35 ust. 3 pkt 4 uchwały na terenie oznaczonym AGc dopuszcza się lokalizację nieprzewidzianych w rysunku planu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników oraz innych urządzeń i obiektów związanych z funkcją podstawową. Jednocześnie w § 18 ust. 7 pkt 1 ustalono, że zasadą obsługi telekomunikacyjnej jest wykorzystanie koncesjonowanych operatorów telekomunikacyjnych telefonii stacjonarnej (kanalizacja telefoniczna, kable telefoniczne doziemne) i telefonii komórkowej cyfrowej i analogowej. W § 35 ust. 4 planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że wszystkie działania prowadzone na wyznaczonych terenach AGc nie mogą naruszać zasad obowiązujących dla stref polityki przestrzennej, w obszarze których są one położone. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu zawiera informację o umieszczeniu inwestycji w Strefie ochrony krajobrazu kulturowego obszarów osadniczych północnego odcinka doliny [...]. Wymagania dla strefy oznaczonej w planie symbolem SOK 4b zostały przedstawione w § 80 uchwały. Obowiązuje zachowanie zasadniczego ukształtowania terenu, ochrona przed zabudową dna i stoków doliny [...] oraz innych cieków wodnych w obrębie strefy, ochrona ekspozycji biernej skarpy stanowiącej północną krawędź doliny [...] wraz z jej przedpolem poprzez zakaz wprowadzania zabudowy. Jako niezbędne wskazano uzyskanie wytycznych, warunków i zezwolenia organów konserwatorskich dla prowadzenia prac dotyczących budynku przy ul. [...] oraz uzyskanie stosownych zezwoleń dla prac archeologicznych i wykopaliskowych przy tym budynku. Ograniczenie wysokości wprowadzono dla dachów budynków. Nadto Wojewoda przypomniał że urządzenia łączności publicznej zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.), zaliczane są do inwestycji celu publicznego. Celem ich funkcjonowania jest zaspokojenie potrzeby powszechnej zapewnienia łączności i dostępu do usług telefonicznych i telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2025 r., poz. 311 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwić lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, nie stosuje się ponadto ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi, że w przypadku gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W ocenie Wojewody przedstawione powyżej ustalenia pozwalają stwierdzić, że zarówno lokalizacja wieży jak i sposób zagospodarowania terenu przeznaczonego do wykorzystania dla tej inwestycji nie naruszają wymagań obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że treść przedstawionego powyżej oświadczenia pozwala na stwierdzenie, że inwestycja nie zalicza się do wymienionych w art. 60 ustawy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na. środowisko, które zostały ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dniało września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Wobec tego przedsięwzięcie, zgodnie z ustawą jw. nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Inwestycja nie jest położona na obszarach Natura 2000. Wojewoda podkreślił, że analiza akt sprawy nie wykazała niezgodności przedłożonych opracowań z przepisami warunków technicznych. Sprawdzając kompletność przedłożonego do zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ I instancji stwierdził, iż są one kompletne, posiadają wszystkie wymagane przepisami opinie, pozwolenia i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także wykonane i sprawdzone zostały przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, należące do właściwej izby samorządu zawodowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że pojęcia oddziaływania na środowisko używanego we wskazanych powyżej przepisach nie należy utożsamiać z obszarem oddziaływania określanym dla potrzeb Prawa budowlanego. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 tej ustawy, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak podano w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zatem nie jest rzeczą nieprawidłową występowanie obszaru oddziaływania wokół obiektu nie zaliczającego się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko czy mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Organ podniósł, że W omawianej sprawie wykorzystano obowiązujące od dnia 1 stycznia 2020 r. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (D. U. z 2019 r. poz. 2448). Według rozporządzenia przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W wyroku z dnia 27 lipca 2017 r, sygn. akt II OSK 2922/15, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: przez "miejsca dostępne dla ludzi", którym prawodawca posłużył się w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (aktualnie - w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), należy rozumieć miejsca dostępne dla ludzi przy stanie zagospodarowania terenu istniejącym w dniu kwalifikowania przedsięwzięcia emitującego promieniowanie elektromagnetyczne, w przestrzeni od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których w normalnych warunkach mogą przebywać ludzie." Jak stwierdził organ W projekcie architektoniczno-budowlanym określono wysokość zawieszenia anten (środek elektryczny) na 50,3 m, 53,3 m i 54,0 m nad poziomem terenu. Zgodnie z tabelą 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. gęstość mocy dla miejsc dostępnych dla ludności, wyliczona według wzoru /7200 gdzie Ho wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego, przy częstotliwościach planowanych anten sektorowych 800 MHz, 900 MHz i 1800 MHz wynosi odpowiednio 4 W/m2, 4,5 W/m2 i 9,0 W/m2. Dla częstotliwości anten 2100 MHz, 2600 MHz i 3500 MHz zgodnie z tabelą gęstość mocy ma wartość 10,0 W/m2. Według rysunków przedstawiających obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (rysunki PAB-6, PAB-7 projektu architektoniczno-budowlanego) występują one na wysokości nie mniejszej niż 48,1 m nad poziomem terenu, a więc znacznie ponad zwyczajowo kształtowaną zabudową na działkach sąsiednich (plan zagospodarowania dopuszcza wysokość budynków do 10 m) i nie znajdują się nad istniejącą zabudową. Właściciele działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], nad którymi występują te obszary, zostali uznani za strony postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i mogli, korzystając z uprawnień zawartych w art. 10 Kpa, zapoznać się z aktami sprawy. Decyzja Wojewody została zaskarżona przez A. B. i E. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego przez uchybienie art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe określenie stron postępowania; 2. naruszenie prawa materialnego przez uchybienie art. 35 ustawy Prawo budowlane poprzez niesprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego skutkiem czego Prezydent Miasta L. nie ustalił, iż działka nr ewide[...] (obręb [...], arkusz [...]) położona jest w odcinku dolnej B. , a więc w strefie ochrony i kształtowania krajobrazu kulturowego obszarów osadnictwa "[...]"; 3. naruszenie prawa materialnego przez uchybienie Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisów tegoż rozporządzenia i wydania pozwolenia na budowę masztu, który będzie generował pole elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne normy i szkodliwe dla sąsiednich działek; 4. naruszenie prawa materialnego przez uchybienie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy; 5. naruszenie prawa materialnego przez uchybienie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, w postaci pozbawienia właścicieli sąsiednich nieruchomości statusu strony postępowania; 6. naruszenie prawa materialnego przez uchybienie art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a co za tym idzie nie rozpatrzenie tegoż w sposób kompleksowy; 7. naruszenie prawa materialnego przez uchybienie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do moich uwag, stwierdzeń i zastrzeżeń sformułowanych przeze mnie w pismach kierowanych do urzędów w tej sprawie. Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek jedynie w zakresie zarzutu sformułowanego w punkcie 2 skargi. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wadliwość orzekania w sprawie polegała na niedostatecznym wyjaśnieniu i rozpatrzeniu przez organy kwestii zgodności przedstawionego projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, w tym nie ustalenia, czy przedstawione projekty są zgodne z ustaleniami planu miejscowego, czy też, wobec nie umieszczenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w planie miejscowym, w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 311 ze zm.), a jeśli tak to czy inwestycja nie narusza ustanowionych w planie miejscowym zakazów lub ograniczeń. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta L. zatwierdzające projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielające pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] przy ul. [...] w L.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Wskazanie, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek określonych w ustawie, jest związany przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Decyzja w sprawie wydania pozwolenia na budowę ma więc charakter związany. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w takiej sprawie, co oznacza, że jeżeli projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany spełniają warunki określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydania pozwolenia na budowę. Na tym etapie rozstrzygania sprawy organ dokonuje sprawdzenia wniosku o pozwolenie na budowę pod względem merytorycznym, przy czym katalog obowiązków dotyczących sprawdzenia wniosku określa art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Niewątpliwie więc, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pierwszoplanowym obowiązkiem organu pozostaje sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie organy w sposób niedostateczny wyjaśniły i rozpatrzyły kwestię zgodności przedstawionego projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, w tym nie wyjaśniły, czy przedstawione projekty są zgodne z ustaleniami planu miejscowego, czy też uznały, że wobec nie umieszczenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w planie miejscowym, w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a jeśli tak to czy inwestycja nie narusza ustanowionych w planie miejscowym zakazów lub ograniczeń. Uzasadnienie decyzji Wojewody sprawdza się w tej kwestii do przytoczenia in extenso postanowień planu miejscowego i przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz pojedynczego stwierdzenia, że przedstawione powyżej ustalenia pozwalają stwierdzić, że zarówno lokalizacja wieży jak i sposób zagospodarowania terenu przeznaczonego do wykorzystania dla tej inwestycji nie naruszają wymagań obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Tego rodzaju argumentacja jest niewystarczająca. Wśród koniecznych elementów składowych decyzji administracyjnej przepis art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazuje powołanie podstawy prawnej, przy czym w sytuacji, gdy w sprawie mogą być stosowane konkurencyjne przepisy prawa, za niewystarczające uznać należy proste przywołanie w decyzji wzajemnie wykluczających się norm prawnych, lecz należy wyjaśnić, które z tych przepisów i z jakich powodów mają w sprawie zastosowanie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w kwestii lokalizacji planowanej inwestycji, Wojewoda przywołał tak postanowienia planu miejscowego, jak i przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w sytuacji, gdy regulacje te wzajemnie się wykluczają. Art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ma bowiem zastosowanie wtedy, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym. Nadto, w takiej sytuacji, w przypadku lokalizacji inwestycji na podstawie art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, konieczne jest również ustalenie czy lokalizacja inwestycji nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W sprawie takich ustaleń zabrakło albowiem organ nie dokonał interpretacji obowiązującego planu miejscowego, poprzestając wyłącznie na zacytowaniu jego pojedynczych postanowień, co było w sprawie niewystarczające. Wojewoda nie wyjaśnił i nie ustalił, czy przedstawiony projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami planu miejscowego, czy też, że wobec nie umieszczenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w planie miejscowym, w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 46 ustawy wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a jeśli tak to czy inwestycja nie narusza ustanowionych w planie miejscowym zakazów lub ograniczeń. Kwestii tej nie rozstrzyga również pojedyncze stwierdzenie organu o tym, że zarówno lokalizacja wieży jak i sposób zagospodarowania terenu przeznaczonego do wykorzystania dla tej inwestycji nie naruszają wymagań obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć przy tym należy, że postanowienia planu miejscowego w tym zakresie nie mają charakteru oczywistego, co oznacza, że wymagają one pogłębionej i wnikliwej analizy przez organy je stosujące. I tak przywoływany przez organ § 35 ust. 3 pkt 4 planu miejscowego na terenie oznaczonym AGc dopuszcza się lokalizację nieprzewidzianych w rysunku planu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, jednakże w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników oraz innych urządzeń i obiektów związanych z funkcją podstawową. Takie brzmienie tego przepisu, podobne jak treść § 18 ust. 7 pkt 1 planu, wskazywałoby, że regulacje te nie zawierają generalnego zezwolenia na lokalizowanie na tym terenie wszelkich inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W przypadku natomiast stosowania art. 46 ustawy wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, koniecznym byłoby ustalenie czy inwestycja nie narusza zakazów lub ograniczeń ustanowionych w planie miejscowym, przy czym również i w tym zakresie postanowienia planu nie są jednoznaczne i wymagają należytej oraz starannej interpretacji. Z uwagi bowiem na usytuowanie inwestycji w strefie ochrony krajobrazu kulturowego obszarów osadniczych północnego odcinka doliny Bystrzycy oznaczonej w planie symbolem SOK 4b ewentualnie mogą mieć tu zastosowanie ograniczenia i zakazy z § 80 planu miejscowego, w tym w szczególności wynikające z § 80 ust. 3 pkt 3 planu miejscowego ograniczenie wysokości zabudowy do 10 metrów. W sprawie Wojewoda w żaden sposób nie wyjaśnił i nie rozpatrzył tych kwestii. Zaniechanie przez Wojewodę należytego wyjaśnienia i rozpatrzenia tych okoliczności sprawia, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które decydowały o możności zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co oznacza, że kwalifikować należało je jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Organ w tym zakresie dopuścił się także naruszenia prawa materialnego, nieprawidłowo stosując w sprawie art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Naruszenie prawa materialnego miało tu charakter wtórny albowiem było konsekwencją niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które przesądzały o możliwości wydania w sprawie decyzji o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, co sprawia, że kwalifikować należy je jako mające istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Jako, że uchybień takich dopuściły się organy obu instancji, oprócz zaskarżonego postanowienia, uchylono także decyzję organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.). Również bowiem organ I instancji w przedmiotowej kwestii poprzestał w zasadzie na zacytowaniu postanowień planu miejscowego oraz art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem I instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.). Organy powinny zatem w pierwszej kolejności wyjaśnić i rozpatrzyć kwestię zgodności przedstawionego projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, w tym ustalić, czy przedstawione projekty są zgodne z ustaleniami planu miejscowego, czy też, wobec nie umieszczenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w planie miejscowym, w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a jeśli tak to czy inwestycja nie narusza ustanowionych w planie miejscowym zakazów lub ograniczeń. W tym celu organy musza dokonać wnikliwej interpretacji postanowień obowiązującego na tym terenie planu miejscowego. Organy rozpatrzą cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględnią przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych. Sporządzając uzasadnienie decyzji organy zadbają o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia. Za niezasadne uznać należało natomiast zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenie prawa materialnego - art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe określenie stron postępowania oraz naruszenie prawa materialnego przez uchybienie rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisów tegoż rozporządzenia i wydania pozwolenia na budowę masztu, który będzie generował pole elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne normy i szkodliwe dla sąsiednich działek. W kwestii zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. wyjaśnić należy, że ustawowy wymóg zapewnienia możności udziału w postępowaniu ustanawiany jest odrębnie dla każdej ze stron w związku z czym strona nie może skutecznie powoływać się na nieważność postępowania z powodu pozbawienia możności działania innego podmiotu. Skarżący zostali uznani za stronę postępowania i brali udział w postępowaniu w związku z czym jakiekolwiek zarzuty związane z ustaleniem przez organ kręgu stron postępowania oraz zapewnieniem im udziału w postępowaniu należy już a limine uznać za nietrafne. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Właściciele działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], nad którymi występują obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych, zostali uznani za strony postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i mogli brać udział w postępowaniu. Zaznaczyć przy tym należy, że według przedstawionych opracowań przedstawiających obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (rysunki [...], [...] projektu architektoniczno-budowlanego) występują one na wysokości nie mniejszej niż 48,1 m nad poziomem terenu, a więc znacznie ponad zwyczajowo kształtowaną zabudową na działkach sąsiednich albowiem plan miejscowy na obszarze AG dopuszcza wysokość budynków jedynie do 10 metrów. Tym samym w obszarze pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie występują miejsca dostępne dla ludzi. Skoro więc to plan miejscowy ogranicza wysokość możliwej zabudowy do 10 m, a obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych występują na wysokości nie mniejszej niż 48,1 m nad poziomem terenu, to tym samym lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie ogranicza możliwości zabudowy terenów sąsiednich, w związku z czym obszary te nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Z tych samych względów w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku albowiem w obszarze pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie występują miejsca dostępne dla ludzi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty te składał się wpis od skargi w wysokości 500 zł.