II SA/Lu 719/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wojciech Kręcisz, , , po rozpoznaniu w dniu 8 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. i J. małż. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej zasiłku celowego w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 15 lipca 2005 r. (data stempla pocztowego) H. i J. małż. R. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli skargę na postanowienie tegoż Kolegium z dnia [...] r., Nr [...] uznające zażalenie skarżących na niezałatwienie w terminie sprawy ponownego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 150, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty. Skarżone postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1 964 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie spełnia żadnego z tych wymogów. Po pierwsze - w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu , który przewidywałby możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (art. 141 § l kodeksu postępowania administracyjnego). Po wtóre - postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy, co do istoty. Postanowienie to jest formą reakcji organu administracji publicznej wyższego stopnia na zażalenie wniesione na bezczynność organu administracji publicznej. Jest to, więc jedno z postanowień, o których mowa wart. 123 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, które rozstrzyga kwestie wynikające w toku postępowania - a związane z Jego przewlekłością - a nierozstrzygające o istocie sprawy. Tym samym postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, choć wydane w toku postępowania administracyjnego nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zauważyć również należy, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej I instancji do organu administracji publicznej wyższego stopnia jest warunkiem formalnym wystąpienia osoby zainteresowanej ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji I instancji (art. 52 § 1l i 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarżący zaś wezwani do sprecyzowania przedmiotu swojej skargi w piśmie z dnia 30 sierpnia 2005 r. jednoznacznie oświadczyli, że skarżą postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia [...] r., Nr [...]. Merytoryczne rozstrzygnięcie zarzutów skarżących, co do terminu rozpatrzenia ich sprawy oraz bezczynności organu może nastąpić wyłącznie po wniesieniu skargi na bezczynność organu I instancji. Skarga na bezczynność może być wniesiona do sądu administracyjnego niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia wyznaczył dodatkowy termin do załatwienia sprawy, czy też jak w sprawie niniejszej uznał zażalenie za nieuzasadnione. Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę H. i J. małż. R. jako niedopuszczalną ze względu na przedmiot zaskarżenia należy odrzucić.