II SA/Lu 722/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych - w zakresie wniosku P. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 4 lipca 2017 r. P. J. złożył do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Skarżący zwrócił się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Do skargi skarżący załączył zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie na stanowisku kierowcy w przedsiębiorstwie transportowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a., orzeczenie uwzględniające wniosek strony w tym przedmiocie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W rozstrzyganej sprawie jest poza sporem, że skarżący jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierowcy w przedsiębiorstwie transportowym. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że wydanie ostatecznej decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a taki charakter ma zaskarżona decyzja, zgodnie z art. 5 ust. 3b pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U z 2017 r. poz. 489 ze zm.), upoważnia organ właściwy dłużnika do skierowania do starosty wniosku o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego. Z przepisu art. 5 ust. 5 powołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku wydania wspomnianej wyżej decyzji starosta jest zobligowany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zdaniem Sądu, oczywiste jest, że zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, albowiem bez prawa jazdy zatrudnienie na stanowisku kierowcy, czyli w zawodzie, w którym skarżący ma doświadczenie zawodowe, jest niemożliwe. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że z uwagi na to, iż skarżący – jak wynika z akt administracyjnych (zob. kwestionariusz wywiadu alimentacyjnego, k. 7 akt administracyjnych pierwszej instancji) – posiada jedynie wykształcenie podstawowe oraz nie ma dodatkowych kwalifikacji zawodowych, pozbawienie go możliwości wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, mając na uwadze sytuację na rynku pracy, mogłoby uniemożliwić mu znalezieniem jakiejkolwiek zatrudnienia, co w konsekwencji pozbawiłoby go możliwości zdobycia środków finansowych na zaspokojenie należności alimentacyjnych. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.