II SA/Lu 727/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak,, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Asyst. sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...], nakazującą P.K. rozbiórkę garażu na samochód osobowy o wymiarach 5,00 x 6,00 m, wybudowanego na działce nr geod. 706/1, położonej w miejscowości P. gm. R. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Nadto wskazał, iż z ustaleń przeprowadzonego postępowania wynika, że na działce nr 706/1 położonej w miejscowości P., P.K. wybudował garaż na samochód osobowy o wymiarach 5,00 x 6,00 m. Roboty budowlane zostały rozpoczęte latem 2003 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Budynek usytuowany jest w odległości 1 m od wschodniej granicy działki pomiędzy oborą, a szopą na sprzęt rolniczy. Garaż posiada fundamenty betonowe, ściany murowane o grubości 15 cm z cegły silikatowej, dach jednospadowy o konstrukcji drewnianej ze spadkiem w kierunku granicy działki pokryty blachą trapezową. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast ust. 2 omawianego przepisu stanowi, iż jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu o którym mowa w ust. 2 ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia w oznaczonym terminie określonych w przepisie dokumentów (art. 48 ust.3). W myśl art. 48 ust. 4 ww. ustawy, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. W rozpatrywanej sprawie P.K. nie wykonał w oznaczonym terminie obowiązku nałożonego postanowieniem PINB z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...], a zatem organ I instancji prawidłowo nakazał na podstawie art. 48 ust 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ II instancji stwierdził, iż pozostają one bez wpływu na wydane rozstrzygniecie. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji nie może być podeszły wiek inwestora ani niewiedza o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P.K., domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż zaskarżona decyzją, w tym również jej uzasadnienie są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i co za tym idzie – prawnym. W jego ocenie decyzje organów obu instancji naruszyły prawa skarżącego, zostały wydane bez dokładnego zbadania sprawy. W szczególności w trakcie kontroli przeprowadzonej przez B.P., nie sprawdzono jaki faktycznie budynek został wzniesiony. Pomimo próśb P.K. o obejrzenie obiektu, który chciał otworzyć, kontrolująca odmówiła. Jedynie wskazane w decyzji wymiary budynku odpowiadają prawdzie. Wzniesiony budynek nie jest garażem i w żadnym wypadku za taki nie może uchodzić, nie ma bowiem kanału, ani innych charakterystycznych dla takiej budowli przymiotów. Budynek ten jest jedynie pomieszczeniem gospodarczym, w którym z uwagi na rozmiary przechowywany jest wózek do truskawek, śrutownik i inne narzędzia gospodarskie. Skarżący wskazał, iż nigdy nie posiadał, ani nie posiada samochodu, ani żadnego sprzętu wymagającego przechowywania w garażu. Podkreślenia więc wymaga fakt ,że został naruszony art. 29 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, jak to ma miejsce w tym przypadku. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie P.K. nie wykonał w oznaczonym terminie obowiązku nałożonego postanowieniem PINB z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...] oraz nie złożył żadnych dodatkowych wyjaśnień dotyczących przyczyny niespełnienia obowiązku, a tym samym nie skorzystał z możliwości legalizacji popełnionej samowoli budowlanej i dlatego uzasadnione było nakazanie na podstawie art. 48 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, rozbiórki samowolnie ustawionego obiektu garażowego. Twierdzenie skarżącego iż sporny budynek nie jest garażem, tylko obiektem gospodarczym do przechowywania narzędzi gospodarskich, wobec niespełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem PINB pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Ponadto P.K. nie kwestionował zapisu protokółu oględzin z dnia 5.05.2004 r., gdzie zapisano "latem 2003r inwestor pobudował garaż o wymiarach 5,0 x 6,0 m..." i potwierdził go własnoręcznym podpisem. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji nie może być też podeszły wiek i problemy zdrowotne inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż inwestor wybudował budynek o wymiarach 5,0 x 6,0 m bez wymaganego prawem zezwolenia na budowę. Słusznie zatem organ administracyjny, wobec stwierdzenia powyższej okoliczności, zastosował przepis art. 48 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Przepis ust. 1 tego artykułu wskazuje, iż właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wskazane zastrzeżenie dotyczy możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej. Przesłanki zastosowania postępowania legalizacyjnego określa art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z ust. 2 wskazanego artykułu legalizacja samowoli możliwa jest, jeżeli budowa zgodna jest z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i nadto nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W tym celu organ administracyjny wstrzymuje prowadzone roboty budowlane i postanowieniem nakłada na inwestora obowiązek dostarczenia w zakreślonym terminie dokumentów wymaganych dla weryfikacji powyżej przedstawionych przesłanek postępowania legalizacyjnego. Prawną konsekwencją niewypełnienia tego obowiązku przez inwestora jest obowiązek organu orzeczenia rozbiórki danego obiektu budowlanego na zasadzie art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego. Prawidłowo organ administracji wszczął postępowanie legalizacyjne, wydając postanowienie z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] którym nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia określonych dokumentów w zakreślonym terminie. P.K. nie zastosował się do tego postanowienia, a zatem organ miał obowiązek wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż obojętnym dla oceny prawnej jest, w tym przypadku, określenie przeznaczenia przedmiotowego obiektu budowlanego czy też jego nazwy. Organy administracyjne przyjęły, iż budynek ten jest garażem na samochód osobowy. Skarżący kwestionuję to, wskazując, iż jest to budynek gospodarczy. Zaznaczyć jednak należy, iż w rozstrzyganej sprawie obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę nie był uzależniony od przeznaczenia czy nazwy danego budynku. Sankcja przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy wszystkich obiektów budowlanych wybudowanych w drodze samowoli budowlanej (bez wymaganego pozwolenia na budowę). Na uwzględnienie nie zasługuje również argument podniesiony w skardze, iż w sprawie powinien być zastosowany przepis art. 29 Pr. bud. Wskazać bowiem trzeba, iż przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 określa, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczym związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, jednakże w lit. a) tego przepisu wskazano, iż odnosi się to do parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Natomiast przedmiotowy budynek, jak zgodnie wskazuje i organ i inwestor, ma wymiary 5,0 x 6,0 m, a wiec jego rozpiętość jest większa niż 4,80 m. Z tego powodu przepis ten nie może mieć tutaj zastosowania. Podsumowując zważyć należy, iż organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny i poprawnie zastosowały adekwatne do tego stanu przepisy prawa. Wobec powyższego należało skargę oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.