II SA/Lu 728/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie usług opiekuńczych - w zakresie sprzeciwu Z. W. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 728/15, postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W skardze złożonej w dniu 15 września 2015 r. (data nadania) Z. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 29 października 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ustanowił skarżącemu adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła w osobie adwokat A. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 marca 2016 r. oddalił skargę Z. W. oraz przyznał wskazanemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Następnie pełnomocnik skarżącego sporządził opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku, za co postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2016 r. otrzymał należne wynagrodzenie. W dniu 8 lipca 2016 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego podając, że jest osobą samotnie gospodarującą, nie posiadającą żadnych zasobów finansowych ani majątku. Źródłem utrzymania skarżącego jest świadczenie ZUS w kwocie [...]zł netto. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 lipca 2016 r. W dniu 1 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia, sporządzony przez siebie osobiście, zarzucając, że wskazane orzeczenie rażąco narusza przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw nie jest zasadny. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., w tym postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie Sądu, referendarz zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie zachodziła podstaw do umorzenia postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Poza sporem jest bowiem, że prawomocnym postanowieniem z dnia 29 października 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) z urzędu. Stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a zatem ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie może ponownie ubiegać się w tej samej sprawie o przyznanie prawa pomocy. Na marginesie należy zauważyć, że niezadowolenie skarżącego z oceny zasadności złożenia środka zaskarżenia od wyroku Sądu wydanego w niniejszej sprawie, która to ocena dokonana została przez ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika skarżącego, nie daje podstaw do zmiany przyznanego przez Sąd – w tym zakresie – prawa pomocy. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.