II SA/Lu 730/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Heleny i Stanisława M. na decyzję Wojewody L. z dnia 19 maja 2000 r. (...) w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda L. działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ oraz art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania Heleny i Stanisława M. zamieszkały A. II 329 od decyzji z dnia 30 marca 2000 r. (...) wydanej przez Kierownika Wydziału Architektury i Budownictwa działającego z upoważnienia Starosty B. wyrażającej zgodę Markowi G. na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 891 położonej w miejscowości A. II na stolarnię - orzekł utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdza się, że zaskarżoną decyzją Kierownik Wydziału Architektury i Budownictwa wyraził zgodę Markowi G. na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stolarnię. Od tej decyzji odwołali się Helena i Stanisław M. wnosząc o jej uchylenie w całości z uwagi na to, że zakład stolarski znajduje się w bezpośredniej bliskości z ich nieruchomością i zabudowaniami, co będzie powodowało szczególnie niebezpieczną sytuację z powodu emisji pyłów, wibracji podłoża i stałego wzmożonego hałasu. Według odwołujących się, uniknięcie tych okoliczności w tak bliskiej odległości jest niemożliwe. Organ odwoławczy, po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz treścią odwołania stwierdził, co następuje: Decyzja o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania wydana została na podstawie art. 71 Prawa budowlanego po spełnieniu przez wnioskodawcę - Marka G. - wszystkich warunków przewidzianych przepisami tj.: do wniosku z dnia 15 grudnia 1999 r. dołączył projekt adaptacji budynku na stolarnię oraz dokument potwierdzający prawo do nieruchomości, a po zobowiązaniu postanowieniem z dnia 29 grudnia 1999 r. oraz po wezwaniu z dnia 9 lutego 2000 r. postanowienie Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w B. i pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. Delegatura w Z. o nie wnoszeniu sprzeciwu do zamiaru inwestora. W przewidzianym terminie nie wniósł również sprzeciwu Okręgowy Inspektorat Pracy. W tej sytuacji organ, po stwierdzeniu, że wnioskodawca spełnił wymagania przewidziane przepisami nie mógł odmówić wydania decyzji na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stolarnię. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdzić należy, że wszystkie opisane zagrożenia należą do kompetencji Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska i jako takie były przedmiotem analiz i pomiarów po zawiadomieniu w dniu 17 lutego 2000 r. przez Marka G. Skoro organ właściwy wypowiedział się w sprawie przez nie zgłoszenie sprzeciwu, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może tego kwestionować. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie. Od tej decyzji Helena i Stanisław M. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze podnoszą zarzut braku zgodności zmiany przeznaczenia budynku gospodarczego Marka G. na stolarnię z planem zagospodarowania przestrzennego terenu Urzędu Gminy w A. Świadczy o tym brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Wójta Gminy w A., co rażąco narusza art. 71 ust. 1 i art. 32 prawa budowlanego, które obligowały organ wydający taką decyzję do żądania od inwestora uzyskania decyzji od właściwego organu. O braku takiej decyzji wiadomo było Kierownikowi Oddziału Architektury, Budownictwa i Urbanistyki Urzędu Wojewódzkiego w L. wydającemu decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starostwa Powiatowego w B. Z uzasadnienia tej decyzji ostatecznej wynika, że Marek G. "do wniosku z dnia 15 grudnia 1999 r. dołączył projekt adaptacji budynku na stolarnię oraz dokument potwierdzający prawo do nieruchomości oraz po wezwaniu z dnia 9 lutego 2000 r. postanowienie Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w B. i pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L., nie wniósł również sprzeciwu Okręgowy Inspektorat Pracy". Jak wynika z zacytowanego fragmentu, nie ma tu żadnej wzmianki, aby przedłożona była, wymagana przez przepisy prawa budowlanego i innych ustaw i rozporządzeń - decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak więc gospodarz terenu - Wójt Gminy A., prawdopodobnie nawet nie wiedział o zamierzeniach, a następnie realizacji budowy zakładu przemysłowego na jego terenie. Ustalony plan zagospodarowania przestrzennego terenu Urzędu Gminy w A. nie przewidywał uciążliwego dla mieszkańców wsi, zakładu stolarskiego w zwartej zabudowie wsi. Usytuowanie więc takiego warsztatu w bezpośrednim sąsiedztwie domów mieszkalnych powoduje zagrożenie dla tych mieszkańców z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego oraz stwarza niebezpieczeństwo nadmiernej emisji pyłów, wibracji podłoża i nadmiernego hałasu. Marek G. w budynku gospodarczo-inwentarskim, który wybudował zgodnie z takim przeznaczeniem, bezpośrednio na podłożu-posadce, bez żadnego zabezpieczenia przed drganiami i wstrząsami, ustawił ciężkie maszyny takie jak: piła tarczowa, wyrównarka, frezarka, dłutownica, tokarka. Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. zaopiniował obiekt pozytywnie z zastrzeżeniem: "zapewnić nie przekroczenie dopuszczalnych stężeń czynników szkodliwych dla zdrowia emitowanych do otoczenia przez zainstalowane maszyny i urządzenia w warsztacie stolarskim". Nie sprecyzowano o jakie stężenia i natężenia chodzi, ani też sposobu w jaki inwestor miałby zapobiec czy też niwelować szkodliwe wpływy zakładu dla otoczenia, prawdopodobnie też i ludzi. Nadmienić również należy, że Marek G. rozpoczął prowadzenie swojej działalności gospodarczej usługi stolarskie, praktycznie po zakończeniu budowy budynku gospodarczego. Dopóki prowadził tę działalność nie na tak wielką skalę i związane z tym uciążliwości nie były tak dokuczliwe, skarżący nie ingerowali w jego działania. Jednakże w 1999 r. nasilenie czynników szkodliwych dla zdrowia zwiększyło się tak znacznie, że zamieszkiwanie w pobliżu stało się jedną udręką, zmuszeni byli do podjęcia interwencji. dopiero wtedy na skutek ich zastrzeżenia co do usytuowania stolarni w takim miejscu Starostwo Powiatowe w B. wstrzymało Markowi G. użytkowanie budynku niezgodnie z jego przeznaczeniem i zmuszony został do złożenia wniosku o zalegalizowanie zmian przeznaczenia budynku, co uczynił dopiero 15 grudnia 1999 r. W dniu 15 czerwca 2000 r. na prośbę skarżących, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w L., Delegatura w Z. przeprowadził ponowne badania natężenia hałasu i wibracji podczas pracy maszyn w zakładzie stolarskim Marka G. W istniejącym stanie faktycznym a mianowicie: stolarnia Marka G. usytuowana jest 0,5 m od granicy z działką na której, również 0,5 m od granicy stoi budynek z częścią mieszkalną /kuchnia, pokój, łazienka/, w której zamieszkuje 4 osoby, w tym dwoje małych dzieci, uciążliwość zakładu stolarskiego jest ogromna. Poza tym oba budynki kryte są eternitem, co w przypadku powstania pożaru w stolarni spowodować mogłoby natychmiastowe przerzucenie się ognia na budynek sąsiedni. W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosi o jej oddalenie. Rozpatrując złożoną skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 71 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku dołączył wszystkie wymagane przez przepisy prawa dokumenty i uzgodnienia. W sprawie istnieje projekt adaptacji budynku na stolarnię; dokument stwierdzający prawo własności nieruchomości; opinie Państwowej Straży Pożarnej oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Powołane do tego specjalistyczne organy nie stwierdziły przekroczenia norm dopuszczalnego hałasu, a zatem na obecnym etapie nie można mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżących jako sąsiadów inwestora. Nie można także uznać podstawowego zarzutu skargi co do braku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem zgodnie z przepisem art. 39 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu. Zarzuty skargi mają często charakter hipotetyczny. Skarżący sami przyznają, że nie znają wyników badań. W przypadku zwiększenia się natężenia hałasu, wibracji i zapylenia skarżący będą mogli się zwrócić do Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska. Z tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa i skargę od niej oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.