II SA/Lu 731/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...], Nr [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego obiektu w Zakładzie nr [...] przy ul. G. w L., prowadzonym przez spółkę K. z siedzibą w K. przy ul. [...] W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie wniosku spółki K. i po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, organ pierwszej instancji określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego obiektu przy ul. G. w L., w związku z planowanym rozszerzeniem działalności w zakresie zbierania odpadów złomu metali, papieru i tektury, tworzyw sztucznych i stłuczki szklanej oraz odzysku opakowań aluminiowych Od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację omawianego przedsięwzięcia odwołanie złożyła Firma S. Odwołująca podniosła, iż organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 7, 8, 11, 77, 80 oraz 107 § 3 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stwierdziło, że decyzja ta spełnia wymogi zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, a w związku z tym nie podziela argumentów strony odwołującej się. Kolegium wskazało, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana po wnikliwym przeprowadzeniu stosownego postępowania i analizie wszystkich skutków planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka K. prowadzi działalność o tym samym profilu w kilkunastu zakładach na terenie całego kraju i w żadnym z nich nie wykryto widocznych śladów gryzoni, co daje podstawę do przypuszczenia, że ewentualna ich obecność pozostaje bez związku z działalnością spółki. Ponadto spółka K. deklaruje pełne współdziałanie w zwalczaniu wykrytych gryzoni oraz przeprowadzanie regularnych kontroli w Zakładzie nr [...]. Organ odwoławczy podnosi, że odwołanie złożone przez Firmę S. nie zawiera żadnych konkretnych zarzutów w stosunku do przedmiotowej decyzji, lecz odnoszą się one do wcześniej wydanego postanowienia w sprawie stwierdzenia braku wymogu dla omawianego przedsięwzięcia sporządzania raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto Kolegium podkreśla, że zadaniem organów administracji publicznej właściwych w sprawach ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest rozstrzyganie, czy dane przedsięwzięcie wywrze na tyle negatywny wpływ, że do jego realizacji nie można dopuścić za wszelką cenę. Organ odwoławczy wyjaśnia również, iż zaskarżona decyzja dotyczy obiektu zlokalizowanego na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako teren aktywności gospodarczej i jest zgodna z ustaleniami tego planu. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła Firma S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 89 i art. 107 ust. 3 kpa. Podnosi, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a także pominął kwestię odpadów metali. Skarżąca twierdzi, że organ odwoławczy bezzasadnie zaniechał przeprowadzenia rozprawy administracyjnej naruszając tym samym przepis art. 89 kpa. Skarżąca podtrzymuje stanowisko o zasadności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Uważa, że w niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony niezgodnie z prawdą, zaś twierdzenie organu, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na środowisko nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym w sprawie, prowadząc tym samym do naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzupełniając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Kolegium, ustosunkowując się do zarzutów skargi podkreśla, że wbrew twierdzeniom skarżącej, jej odwołanie nie zawierało sprecyzowanych zarzutów dotyczących decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnia również, że zarzut o zaniechaniu przeprowadzenia rozprawy administracyjnej jest bezzasadny, gdyż zgromadzony materiał dowodowy uznany został za wystarczający do kompleksowego wyjaśnienia sprawy co do istoty. Ponadto Kolegium nie uznało - jak twierdzi strona skarżąca – że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na środowisko, ale że stopień tego oddziaływania nie uzasadnia konieczności sporządzenia raportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. W związku z zarzutami skargi należy powiedzieć, że przedmiotem zaskarżenia, a więc przedmiotem obecnie rozpatrywanej sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego obiektu w związku z planowanym rozszerzeniem działalności wydanym spółce K. Decyzja Prezydenta Miasta została wydana na podstawie przepisu art. 46 ust. 3, art. 46 a ust. 7 pkt 4, art. 48 oraz art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zmianami). Skarga Firmy S. nie podnosi zarzutów naruszenia prawa materialnego przez przedmiotowe decyzje, ale naruszenie prawa administracyjnego formalnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 89 i art. 107 § 3 kpa. Badając sprawę Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa materialnego nie narusza, a także nie można uznać zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż postępowanie organu administracji, poprzedzające wydanie decyzji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. W szczególności stwierdzić należy, iż wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny, zatem zarzuty naruszenia powołanych przepisów postępowania są bezzasadne. Sąd stwierdza również, iż zarzut naruszenia art. 89 kpa jest także nieuzasadniony, podzielając w tej mierze pogląd organu odwoławczego. W sprawie zgromadzono wymagane dowody i oceniono je w sposób logiczny i właściwy. Jeżeli organ uznał, że zgromadzone dowody są wystarczające w sprawie i stan faktyczny jest wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, to zdaniem Sądu nie było potrzeby, co sugeruje skarga, przeprowadzenia rozprawy, a także wydawania decyzji kasacyjnej i przedłużania postępowania. W sprawie nie można również dopatrzeć naruszenia przepisu art. 107 § 3 kpa, w myśl którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodzić się należy bowiem ze stanowiskiem Kolegium, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom określonym w cytowanym przepisie. W całym postępowaniu administracyjnym, a także w skardze strona skarżąca kwestionuje stanowisko Prezydenta Miasta zawarte w postanowieniu z dnia 5 lutego 2007 r., stwierdzające, że dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego obiektu, którego adresatem jest spółka K. nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Powyższe postanowienie stało się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga bowiem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska). Zakres tego postępowania określony został w przepisie art. 47 powołanej ustawy, który stanowi, że w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne oraz zabytki, wzajemne oddziaływanie między wymienionymi czynnikami, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a ponadto wymagany zakres monitoringu. Stosownie zaś do przepisu art. 51 ust. 2 cytowanej ustawy, obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. W ocenie Sądu organy administracji nie naruszyły przepisów określających tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo Sąd podkreśla, odnosząc się do postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 5 lutego 2007 r., iż jest ono orzeczeniem ostatecznym , a więc nie może być kwestionowane w obecnym postępowaniu. W sytuacji występującej w sprawie, Sąd nie stwierdził żadnych wad prawnych zaskarżonej decyzji oraz nie naruszono także przepisów postępowania administracyjnego. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).