II SA/Lu 732/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. N. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej także: skarżący) od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]/16, w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2016 r. oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że skarżący w dniu [...] września 2015 r. został zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy we W.. Na dzień [...] lipca 2015 r. została wyznaczona kolejna wizyta skarżącego w PUP. Nie stawił się on jednak w siedzibie organu ani nie powiadomił organu – w ciągu 7 dni – o przyczynach swego niestawiennictwa. Mając to na względzie organ pierwszej instancji powyższą decyzją orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2016 r., na okres 120 dni. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu skarżący wskazał, że powodem jego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w organie było to, że nie posiadał i nie posiada żadnych środków finansowych, a ponadto nie posiada również telefonu do dyspozycji lub kontaktu. Wniósł o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej i wyznaczenie nowego terminu stawiennictwa. Utrzymując w mocy tę decyzję organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji. Organ przywołał treść art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) i wskazał, że w świetle tych przepisów organ pierwszej instancji był obowiązany pozbawić skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2015 r. na wskazany w tej decyzji okres. Wojewoda podkreślił, że z dowodów zgromadzonych w aktach nie wynika, by skarżący kontaktował się z urzędem pracy w ciągu 7 dni, celem usprawiedliwienia swojej nieobecności. W związku z tym zasadnie organ pierwszej instancji pozbawił stronę statusu bezrobotnego. Jednocześnie organ odwoławczy poinformował skarżącego, że ponowne uzyskanie przez niego tego statusu może nastąpić po upływie wskazanego w decyzji okresu 120 dni, po ponownej rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożył do Sądu M. B., podnosząc, że jest ona dla niego bardzo krzywdząca. W skardze powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz wskazał, że w terminie planowanej wizyty w organie przebywał na terenie wsi O., pod wskazanym przez niego organowi adresem. Jednakże "warunki udzielonej mu przez braci" pomocy – z uwagi na jego schorzenia – nie pozwalały na dalsze przebywanie w tym miejscu, dlatego też został przyjęty pod opiekę Stowarzyszenia [...] w C., gdzie przebywa obecnie. Skarżący wniósł o ponowne nadanie mu statusu osoby bezrobotnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2016 r. oraz o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podstawę prawną decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z przepisu tego wynika, że w przypadku, gdy bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił starosty – w okresie do 7 dni – o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa, starosta pozbawia taką osobę statusu bezrobotnego od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, na okres 120 dni – w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni – w przypadku drugiego niestawiennictwa bądź 270 dni – w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. W świetle zaś ustępu 4ca tego artykułu, decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że o terminie wizyty wyznaczonej na dzień [...] marca 2016 r. skarżący był poinformowany w sposób prawidłowy. Skarżący był także w sposób właściwy pouczony o obowiązku powiadomienia urzędu w przeciągu 7 dni o powodach swojej nieobecności, w przypadku niestawienia się w organie w wyznaczonym terminie. Potwierdza to w szczególności treść oświadczenia skarżącego złożonego na piśmie w obecności pracownika organu pierwszej instancji w dniu [...] stycznia 2016 r. (k. 14 akt administracyjnych), jak również fakt otrzymania przez skarżącego wyczerpującej informacji w odrębnym dokumencie wraz z zobowiązaniem się przez niego do przestrzegania wynikających z ustawy, a opisanych w tej informacji, obowiązków, w tym obowiązku powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy we W. – w ciągu 7 dni – o powodach swojej nieobecności, w przypadku niestawienia się w organie w wyznaczonym terminie (k. 1-5 akt administracyjnych). Podkreślić należy, że powołany wyżej art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymaga, by wskazana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa w wyznaczonym terminie była uzasadniona oraz, by zawiadomił on urząd pracy w przeciągu 7 dni o powodach swojej nieobecności. Jedynie zatem w razie łącznego spełnieniu obu wspomnianych warunków, możliwe jest zachowanie przez bezrobotnego posiadanego statusu. W przeciwnym wypadku, bezrobotny pozbawiany jest statusu bezrobotnego na okres od 120 do 270 dni w zależności od liczby niestawiennictw. Z treści tego przepisu wynika więc w sposób jednoznaczny, że – jak prawidłowo podniósł organ odwoławczy – nawet w sytuacji, gdy przyczyna samej nieobecności w terminie wizyty była uzasadniona, przykładowo brak środków finansowych czy nawet choroba, o czym wspomniał skarżący, lecz bezrobotny nie zachował jednocześnie terminu 7 dni na dokonanie powiadomienia, zachodzi podstawa do pozbawienia takiej osoby statusu bezrobotnego. Trafnie ocenił również Wojewoda, że okoliczności podniesione przez skarżącego – już po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji o pozbawieniu go statusu bezrobotnego – nie dają podstaw do uznania, iż nieobecność skarżącego w dniu [...] marca 2016 r. w organie była usprawiedliwiona. Wskazana przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji przyczyna niestawiennictwa mogłaby stanowić podstawę do usprawiedliwienia nieobecności, ale jedynie w sytuacji dokonania powiadomienia urzędu o przyczynie swojej nieobecności w ustawowym terminie 7 dni. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że skoro w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku ustawodawca posługuje się pojęciem "powiadomienia", to należy przyjąć, że w różnych okolicznościach życiowych, takich jak w szczególności nagłe dolegliwości wynikające ze schorzeń, na które cierpi osoba bezrobotna, jej osobiste stawienie się w urzędzie pracy w przeciągu 7 dni może być utrudnione bądź nawet niemożliwe. Stąd też forma "powiadomienia" może być dowolna, co oznacza, że bezrobotny może "powiadomić" organ o przyczynach swego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, zarówno zgłaszając się osobiście w siedzibie organu, jak i przez nadanie przesyłki listowej, zawierającej przykładowo zaświadczenie lekarskiego albo przekazując przez osoby trzecie określoną informację czy też dokument, jak choćby wspomniane zaświadczenie. Ustawa wymaga jednak, by do "powiadomienia" dochodziło zawsze niezwłocznie, to jest w przeciągu 7 dni, o czym – jak wspomniano wyżej – skarżący był należycie pouczony przez organ pierwszej instancji. Ponadto, jak wynika z informacji z PUP we W., żaden z pracowników zajmujących się obsługą bezrobotnych nie potwierdził zgłoszenia się skarżącego do organu drogą telefoniczną w celu usprawiedliwienia swego niestawiennictwa w dniu wyznaczonej wizyty w urzędzie pracy. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, by skarżący kontaktował się z powiatowym urzędem pracy w przeciągu 7 dni od dnia wyznaczonej wizyty, celem usprawiedliwienia swojej nieobecności. Niewątpliwie zaś skarżący dopiero po doręczeniu mu decyzji pozbawiającej go statusu osoby bezrobotnej, we wniesionym w dniu [...] kwietnia 2016 r. odwołaniu wskazał na okoliczności usprawiedliwiające – w jego ocenie – niestawiennictwo w organie. Z powyższego wynika, że na podstawie powołanych przepisów prawidłowo organy administracji orzekające w sprawie pozbawiły skarżącego statusu bezrobotnego od dnia [...] marca 2016 r., nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).