II SA/Lu 733/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie nakazania sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia: odrzucić skargę. A. R. (dalej jako: skarżący) 28 października 2025 r. wniósł skargę na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 4 lipca 2025 r. w przedmiocie nakazania sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Decyzję doręczono skarżącemu 9 lipca 2025 r. (k. 105 akt admin. II inst.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu ze względu na to, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona stronie w dniu 9 lipca 2025 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 8 sierpnia 2025 r. Skarga została złożona 28 października 2025 r., z zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Ubocznie należy odnotować, że skargę A. R. na powyższą decyzję sąd odrzucił postanowieniem z 15 października 2025 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 548/25 z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.