II SA/Lu 735/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia WSA Jacek Czaja, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Przemysław Gumieniak, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2004 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], Nr [...] w sprawie uznania skarżącego z dniem [...].12.2002 r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku utrzymano w mocy przedmiotową decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż A. K. rejestrował się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy dwukrotnie. Po raz pierwszy zarejestrował się w dniu [...] kwietnia 2002 r. i decyzją z tego dnia wydaną z upoważnienia Prezydenta m. został uznany za osobę bezrobotną z dniem rejestracji. Jednocześnie niniejszą decyzją odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku z powodu nie udokumentowania okresu uprawniającego do zasiłku. Następnie na mocy decyzji z dnia [...], Nr [...] z dniem [...] utracił status osoby bezrobotnej, w związku z nie stawieniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. W dniu [...] A. K. zarejestrował się po raz drugi w Powiatowym Urzędzie Pracy. Na okoliczność rejestracji organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania go za bezrobotnego z dniem [...].12.2002 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Od powyższej decyzji A. K. złożył odwołanie, w którym tłumaczy, iż podczas pierwszej rejestracji nie dysponował dokumentami na okoliczność posiadania okresu potrzebnego do przyznania prawa do zasiłku, ponieważ zostały mu skradzione. Potrzebne zaświadczenia przesłał do Powiatowego Urzędu Pracy w październiku 2002 r., kiedy przebywał w Areszcie Śledczym i w związku z tym właściwy organ powinien przyznać mu zasiłek. Mając na uwadze stan sprawy organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako zgodną z art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (...) jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia (...) oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni (...) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że A. K. odbywał kary pozbawienia wolności od dnia [...] września 1996 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. - Zakład Karny oraz od dnia [...] czerwca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. – Zakład Karny. Biorąc pod uwagę dzień zarejestrowania A. K. organ odwoławczy stwierdził, iż okres 18 miesięcy poprzedzający dzień zarejestrowania obejmował okres od dnia 13 czerwca 2001 r. do 12 grudnia 2002 r. W tym czasie skarżący udokumentował okres 253 dni pracy, z czego za jedynie 60 dni otrzymywał wynagrodzenie, w którym podstawa wymiaru składki była wyższa od najniższego wynagrodzenia pracowników. Mając na uwadze brzmienie cytowanego wyżej art. 23 ust 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres ten nie wystarcza dla przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do zarzutu A. K. nie przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych przy pierwszej rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, zgodnie z art. 13 ust. 1 a cyt. ustawy o zatrudnieniu ustalenie statusu i uprawnień następuje w dniu rejestracji bezrobotnego na podstawie przedłożonych dokumentów. W myśl art. 23 ust. 6 ustawy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy, lecz w okresie posiadania statusu bezrobotnego – prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa. Jako, że A. K. udokumentował okres uprawniający prawo do zasiłku po utracie statusu bezrobotnego z dniem [...] lipca 2002 r. ustalenie jego statusu i uprawnień mogło nastąpić dopiero podczas drugiej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. w dniu [...] grudnia 2002 r. Na przedmiotową decyzję organu odwoławczego A. K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, w której podaje, iż po zwolnieniu z Zakładu Karnego w dniu [...] kwietnia 2002 r. zarejestrował się po raz pierwszy w Powiatowym Urzędzie Pracy . W związku z faktem, iż nie miał dokumentów potwierdzających jego okres zatrudnienia został powiadomiony, że po ich przedłożeniu w terminie późniejszym otrzyma zasiłek dla bezrobotnych. Podczas kompletowania potrzebnych zaświadczeń został ponownie tymczasowo aresztowany. Po aresztowaniu utracił status bezrobotnego, ponieważ nie stawił się w wyznaczonym dniu w urzędzie pracy. Zdaniem skarżącego nie powinien był utracić statusu bezrobotnego z powodu niestawiennictwa, które w jego wypadku nie było wówczas możliwe, lecz po przedstawieniu dokumentów powinien otrzymać zasiłek dla bezrobotnych podczas pierwszej rejestracji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji wydanej z upoważnienia Wojewody, utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie uznania A. K. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych jest zgodne z prawem. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący rejestrował się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy dwukrotnie. Pierwsza rejestracja miała miejsce w dniu [...] kwietnia 2002 r. i z tym dniem skarżący decyzją został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Status bezrobotnego A. K. utracił z dniem [...] lipca 2002 r., z powodu niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, co zostało stwierdzone decyzją wydaną z upoważnienia Miasta z dnia [...], Nr [...] na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 5 i art. 6 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm.). W dniu [...] października 2002 r. skarżący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych wraz z zaświadczeniami o wykonywaniu pracy podczas odbywania kary pozbawienia wolności. Mając na uwadze przepis art. 23 ust. 6 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, który stanowi, że w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, prawo do zasiłku przysługuje mu od dnia udokumentowania tego prawa, należy stwierdzić, iż w tym stanie sprawy brak było podstaw do ustalenia skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zważyć bowiem należy na fakt, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bezrobotnym jest osoba posiadająca taki status, czyli zarejestrowana we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Następna rejestracja A. K., jako osoby bezrobotnej, miała miejsce w dniu [...] grudnia 2002 r. Decyzją z tego dnia, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta, skarżący został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Organ wydający decyzję w tej sprawie stwierdził, iż A. K. nie legitymował się sumą okresów, które na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 cyt. ustawy są konieczne dla przyznania tego prawa. Wydający po rozpoznaniu odwołania decyzję w niniejszej sprawie organ II instancji uznał, iż decyzja Prezydenta Miasta prawa nie narusza i utrzymał ją w mocy. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy również podał art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (...), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia (...) oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: (...) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia, po czym w uzasadnieniu decyzji wykazał, iż skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie legitymował się okresem 365 dni, o których mowa w tym przepisie. Mając na uwadze przedstawione dokumenty: zaświadczenie o odbywaniu kary w Zakładzie Karnym w okresie od [...] września 1996 r. do [...] kwietnia 2002 r., świadectwo zwolnienia z Zakładu Karnego w którym przebywał od [...] czerwca 2002 r. do [...] grudnia 2002 r. oraz zaświadczenia wykonywaniu pracy i wynagrodzeniu w czasie odbywania kary stwierdzono, że w wyżej wymienionym okresie A. K. legitymował się okresem 60 dni (z 253 przepracowanych), za które podstawa składki była wyższa od najniższego wynagrodzenia pracowników. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd zważył, iż organy zatrudnienia wydające decyzję w przedmiotowej sprawie błędnie przyjęły do wyliczenia okresów będących podstawą do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Zgodnie bowiem z art. 23 ust 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt. 2 i w ust. 2, przypadających w okresie przed ostatnim pozbawieniem wolności, oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Mając na uwadze powyższe organy powinny do ustalenia uprawnień skarżącego przyjąć okres 18 miesięcy nie od dnia 13 czerwca 2001 r. do 12 grudnia 2002 r., lecz od 18 grudnia 2000 r. do 13 czerwca 2002 r. Zważywszy jednak, że zgodnie z przedstawionymi przez skarżącego dokumentami, a w szczególności z zaświadczeniem o podstawie wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, A. K. w przypadku uwzględnienia prawidłowo przyjętego do obliczeń okresu nie legitymowałby się w dalszym ciągu 365 dniami, za które pobierał wynagrodzenie wyższe od najniższego, określonego w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej, wydane w niniejszej sprawie decyzje są prawidłowe, bowiem nie naruszyły przepisów prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.