II SA/Lu 735/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2006 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. znak: [...] nakazującej R. N. rozbiórkę energetycznego przyłącza kablowego nn zasilającego działkę nr [...] położoną w M. gmina S.. W motywach decyzji podano, że powyższe przyłącze zostało zrealizowane w 1996 r., samowolnie, bez stosownego pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z realizacją sieci kablowej i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia wskazanych w postanowieniu dokumentów. Po ich przedłożeniu organ I instancji kolejnym postanowieniem z dnia [...] . ustalił opłatę legalizacyjną w kwocie [...] złotych. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 11/06 oddalił skargę R. N.. Ponieważ opłata nie została wpłacona, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 ust.1 i art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał rozbiórkę przyłącza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.N. stwierdził, powołując się na art. 47 ust. 4 i art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego, nakazujące ustalać wysokość opłaty na poziomie ekonomicznie uzasadnionym, nie powodującym nadmiernego obciążenia inwestora, że naliczenie opłaty w kwocie [...]złotych, a następnie obniżenie jej do wysokości [...] złotych jest dla niego niezrozumiałe. Zdaniem skarżącego jego przypadku nie da się zaszeregować do żadnej z grup tabeli załącznika do "Nowego Prawa Budowlanego". Starano się zmusić go do wrysowania do projektu "wirtualnego" domu, gdzie w konsekwencji odmowa mataczenia została potraktowana w ten sposób, że z ofiary zrobiono agresora. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. Koncentruje się ona na wykazaniu że stawka opłaty legalizacyjnej ustalona w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] . narusza przepis art. 59 f ust. 6 w związku za art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r.Nr 207, poz. 2016 ze zmianami), według których stawka opłaty legalizacyjnej powinna być na poziomie ekonomicznie uzasadnionym, nie powodującym nadmiernego obciążenia inwestora. Przypomnieć jednak należy, że kwestia zasadności opłaty legalizacyjnej była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...]. znak : [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 11/06 oddalił natomiast skargę R. N. na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Oznacza to, że ponowne badanie wysokości opłaty legalizacyjnej w postępowaniu dotyczącym nakazania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez stosownego pozwolenia na budowę jest niedopuszczalne. Zwrócić należy uwagę, że podstawą nakazania rozbiórki w trybie art. 48 ust. 1 było wyłącznie nieuiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej, do czego upoważniał organy nadzoru budowlanego przepis art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepis ten nie pozostawia żadnych wątpliwości, że w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego jest zobligowany zastosować rygor wynikający z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Bez wątpienia skarżący opłaty legalizacyjnej w kwocie wskazanej w postanowieniu z dnia [...]. nigdy nie uiścił. Decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego była zatem całkowicie uzasadniona. Nie jest trafny zarzut skargi, dotyczący braku decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, celem przeprowadzenia robót budowlanych w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Postępowanie to nie pozostaje w żadnym związku z nakazaniem rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Zwrócić przy tym należy uwagę, że decyzja w tej materii może zostać wydana wyłącznie na wniosek inwestora i tylko w razie braku uzgodnień z właścicielem nieruchomości o jakich mowa w art. 47 ust. 1 ustawy. Akta sprawy nie potwierdzają, aby taki wniosek w ogóle został złożony i był przedmiotem rozpoznania przez organy nadzoru budowlanego. Z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) skargę należało oddalić.