II SA/Lu 739/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także jako: [...]WINB), po rozpoznaniu odwołania B. D. (dalej także jako: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Z. z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...], nakazującej B. D. rozbiórkę obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej – zadaszone miejsce postojowe, niezwiązane trwale z gruntem o wymiarach w rzucie poziomym – 7,16 m x 3,74 m, położonego na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w Z.. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: PINB przeprowadził w dniu [...] listopada 2020 r. oględziny na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w Z.. Organ ustalił wówczas, że na działce znajduje się wiata o konstrukcji drewnianej, wsparta na sześciu słupach, o wymiarach w rzucie poziomym: 7,16 m x 3,74 m i wysokości w kalenicy 4,7 m. Dach wykonano jako dwuspadowy, ze spadkiem na teren własnej działki, został pokryty papą na podłożu z płyty OSB. Przedmiotowy obiekt wyposażono w rynnę od strony południowej oraz rurę spustową z odprowadzeniem na własny nieutwardzony teren. Grunt pod wiatą został częściowo utwardzony kostką betonową i płytami ażurowymi, do których została ona przymocowana za pomocą kotew. W dniu oględzin pod przedmiotową wiatą zaparkowane były dwa pojazdy. Właściciel nieruchomości oświadczył, że wiata służy jako miejsce do parkowania samochodów. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego PINB w dniu [...] grudnia 2020 r., znak: [...] nakazał B. D. rozbiórkę spornego obiektu. Na skutek odwołania B. D., [...]WINB uchylił powyższą decyzję w dniu [...] marca 2021 r., znak: [...]. Ponownie rozpoznając sprawę PINB na nowo ustalił strony postępowania. Kolejno powtórnie przeprowadził oględziny w dniu [...] kwietnia 2021 r., w czasie których ustalił, że stan faktyczny nie uległ zmianie. Podczas oględzin pod wiatą nie były zaparkowane pojazdy, a inwestor oświadczył, że obiekt jest wiatą wolnostojącą, odsuniętą o 30 cm od granic z działkami sąsiednimi. W związku z powyższymi ustaleniami PINB powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nakazał B. D. rozbiórkę obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej — zadaszone miejsce postojowe, niezwiązane trwale z gruntem o wymiarach w rzucie poziomym 7,16 m x 3,74 m, położonego na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w Z.. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że sporny obiekt to wiata o konstrukcji drewnianej, która pełni funkcję zadaszonego miejsca postojowego, a zatem funkcję użytkową budynku. W związku z powyższym mają do niej zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej jako: Rozporządzenie lub r.w.t.b.u.). PINB podał, że odległość zadaszonego miejsca postojowego od okien budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w Z. wynosi: 3,09 m do okna w ścianie zachodniej budynku oraz 3,44 m do okna w ścianie południowej budynku. Ponadto obiekt usytuowany jest bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...] i [...]. Wobec powyższych ustaleń, organ stwierdził naruszenie § 19 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia i § 19 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji [...]WINB ocenił, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako; p.b.), zgodnie z którym art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 p.b. stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 p.b., zostały zakończone w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b.. Wskazał, że słusznie PINB zastosował art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., ponieważ przepisy te dotyczą robót budowlanych, wykonanych z naruszeniem prawa w sposób, który wyklucza przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego – a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. [...]WINB podzielił ocenę organu I instancji w zakresie funkcji spornej wiaty. Jednocześnie organ odwoławczy zanegował konieczność uzyskania pozwolenia na budowę miejsc postojowych. Organ wskazał, że prawo nie wymaga uzyskania pozwolenia na realizację takiej inwestycji, ani nawet jej zgłoszenia. Nie oznacza to jednak, że obiekt nie podlega przepisom techniczno-budowlanym. Organ odwoławczy zgodził się z PINB, że obiekt narusza przepisy Rozporządzenia (§ 19 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a), a stan faktyczny i okoliczności sprawy wykluczają możliwość doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. [...]WINB nie zgodził się ze skarżącym, który twierdził, że wiata zaspokaja potrzeby gospodarcze. Organ wskazał, że materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, że stanowi ona zadaszone miejsce postojowe. Zwrócił uwagę na protokół z oględzin z dnia [...] listopada 2020 r., dołączone do akt fotografie i oświadczenie inwestora z pierwszych oględzin. W skardze na powyższą decyzję, skarżący podkreślił kwestię kwalifikacji obiektu. Jego zdaniem sporny obiekt to wiata, która nie wymagała pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Wskazał, że początkowo istniała możliwość parkowania w niej samochodu, jednak aktualnie jest wykorzystywana gospodarczo, jako obiekt małej architektury. Podkreślił, że na oględzinach w dniu [...] kwietnia 2021 r. wskazywał, że wiata nie pełni funkcji zadaszonego miejsca postojowego. W związku z powyższym skarżący wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę [...]WINB podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy i prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego, prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Obiektem spornym w niniejszej sprawie jest wiata o konstrukcji drewnianej, wsparta na sześciu słupach, o wymiarach w rzucie poziomym: 7,16 m x 3,74 m i wysokości w kalenicy 4,7 m. Dwuspadowy dach został pokryty papą na podłożu z płyty OSB. Obiekt zawiera rynnę. Grunt pod wiatą został częściowo utwardzony kostką betonową i płytami ażurowymi, do których została przymocowana za pomocą kotew. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ odwoławczy słusznie zweryfikował stanowisko PINB w zakresie pozwolenia na budowę. Znając wymiary wiaty, można ustalić powierzchnię zabudowy, która wynosi mniej niż 50 m2 i jest usytuowana na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, ponadto jest jedynym takim obiektem na nieruchomości, a zatem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. - nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b. Organy prawidłowo ustaliły, że sporny obiekt budowlany jest budowlą – wiatą. Budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3 p.b.). W sprawie nie budzi wątpliwości, że wiata nie jest budynkiem. Pojęcie wiaty występuje w przepisach prawa budowlanego, mimo że nie istnieje definicja legalna tego obiektu. W tym zakresie należy posiłkować się utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym wiatą jest samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. Za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowę trwale z gruntem oraz (zasadniczo) brak trwałych ścian. Dość jednolicie w orzecznictwie przyjmuje się, że wiata jest budowlą (por. m. in. wyrok NSA z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1594/18 i cyt. tam orzecznictwo). W szczególności wskazać należy, że rozmiary tego obiektu (7,16 m x 3,74 m) oraz jego wysokość (w kalenicy aż 4,70 m) wykluczają możność uznania go za obiekt małej architektury. Przyjęcie, że sporny obiekt jest wiatą nie wyklucza uznania, że pełni on funkcję zadaszonego miejsca postojowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. II SA/Po 320/19; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 902/19). Wręcz przeciwnie, należy zauważyć, że zadaszone miejsce postojowe będzie co do zasady miało konstrukcję charakterystyczną dla wiaty. Rozmiar i konstrukcja spornej wiaty pozwalają na przyjęcie, że obiekt jest budowlą, która pełni funkcję zadaszonego miejsca postojowego. Sąd miał także na uwadze częściowe utwardzenie gruntu pod wiatą, które przyjęło postać dwóch równoległych pasów, odpowiadających rozstawieniu kół samochodowych. Okoliczności te potwierdzają, że konstrukcja stanowi ochronę dla samochodu osobowego przed warunkami atmosferycznymi. O tym, że wiata jest wykorzystywana jako zadaszone miejsce postojowe świadczy jednak przede wszystkim dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy, a także protokół oględzin z dnia [...] listopada 2020 r. Dołączone do akt zdjęcia (m. in. k. 38-37, k. 7-1, k. 51-46 akt admin. I inst.) dowodzą, że wiata wielokrotnie była wykorzystywana jako miejsce postojowe. Również w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2020 r. pod wiatą zaparkowane były dwa pojazdy (k. 38 akt admin. I inst.). Ponadto należało zauważyć, że właściciel nieruchomości oświadczył do protokołu, że obiekt służy jako miejsce do parkowania pojazdów (k. 38v akt admin. I inst.). Skarżący podpisał protokół oględzin. Późniejsze negowanie tej okoliczności należało ocenić jako niewiarygodne. Stanowiło jedynie element taktyki w sprawie, której celem było wykazanie, że obiekt nie ma charakteru zadaszonego miejsca postojowego. Nie jest w tym zakresie przekonująca również dokumentacja fotograficzna złożona przez skarżącego (k. 3-5). Fotografie wskazują jedynie, że pod sporną wiatą składowane są inne przedmioty (m. in. meble), które nie zajmują całej zadaszonej powierzchni. Ustawione są po bokach wiaty w taki sposób, że nie wyklucza to zaparkowania samochodu. Sprzeczne z doświadczeniem życiowym byłoby przyjęcie, że samochód parkowany jest w miejscu niezadaszonym, gdy istnieje możliwość zaparkowania go w miejscu zadaszonym. Przez obiekt małej architektury, stosownie do art. 3 pkt 4 p.b. należy rozumieć niewielkie obiekty, przy czym wskazując przykładowy katalog, ustawodawca podaje, że w szczególności obiektami małej architektury są obiekty kultu religijnego (lit. a), posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej (lit. b), użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (lit. c). Wbrew twierdzeniom skarżącego, już sam rozmiar spornej wiaty (7,16 m x 3,74 m x 4,7 m) nie pozwala na uznanie jej za obiekt małej architektury. Przeczy temu również wykazane powyżej wykorzystywanie obiektu budowlanego jako zadaszonego miejsca postojowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków należy stosować co do zasady przepisy Rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 powyższego aktu, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych, spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nim urządzeń budowlanych. W orzecznictwie pojawia się stwierdzenie, że przepis ten pozwala na zastosowanie rozporządzenia do budowli tylko wtedy, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawężą zakresu przedmiotowego do budynku. Należy w tym miejscu podkreślić, że § 19 Rozporządzenia nie odwołuje się do pojęcia "budynek" czy "budowla", hipoteza tego przepisu dotyczy "stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych". Niewątpliwie zatem dotyczy również budowli, skoro przepis nie stanowi inaczej. Ubocznie należy zauważyć, że przepis ten w istocie rozszerza zastosowanie przepisów Rozporządzenia, nakazując ich stosowanie również do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków. Stosowanie to musi być odpowiednie, a więc z uwzględnieniem istoty i celu danego unormowania oraz różnic występujących pomiędzy budynkami, a określoną budowlą spełniającą funkcje użytkowe budynku. W sprawie nie budzi wątpliwości lokalizacja wiaty tj. odległość od obiektu do okien budynku mieszkalnego, położonego na działce nr ew. [...], która wynosi 3,09 m do okien w ścianie zachodniej, a do okna w ścianie południowej tego budynku 3,44 m. Ponadto wiata znajduje się bezpośrednio w granicach działki skarżącego - z jednej strony z działką nr ew. [...], a z drugiej z działką nr ew. [...]. Taki stan faktyczny został ustalony w czasie oględzin w dniu [...] listopada 2020 r. (k. 40-37 akt admin. I inst.) i potwierdzony w czasie oględzin w dniu [...] kwietnia 2021 r. (k. 97 akt admin I inst.). W związku z powyższym trafnie w sprawie stwierdzono naruszenie § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia, zgodnie z którym odległość stanowisk postojowym, w tym również zadaszonych od m. in. okien w budynku mieszkalnym dla samochodów osobowych wynosi 7 m w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Kolejno zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia stanowiska postojowe, w tym również zadaszone należy sytuować na działce w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż, w stosunku do samochodów osobowych, 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Jedynie ubocznie należy zauważyć, że nawet gdyby wiata znajdowała się – zgodnie z oświadczeniem skarżącego – w odległości 30 cm od granicy działki, to wciąż nie spełniałaby wymagań Rozporządzenia. Prosta subsumpcja powyższego stanu prawnego i przepisów nie pozostawia wątpliwości, że przy realizacji przedmiotowego zadaszonego miejsca postojowego doszło do naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia. Realizacja zadaszonego miejsca postojowego z naruszeniem § 19 Rozporządzenia doprowadziła do wykonania robót budowlanych niezgodnie z przepisami w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. Do przepisów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. należy zaliczyć także przepisy techniczno-budowlane. W zakończeniu tej kwestii podkreślić należy, że z uwagi na konstrukcję spornego obiektu budowlanego oraz rodzaj zaistniałych w sprawie naruszeń, polegających na niezachowaniu odległości, w jakich tego rodzaju obiekty powinny być sytuowane w stosunku do granicy nieruchomości oraz budynków usytuowanych na działce sąsiedniej, nie istniała w sprawie możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organy prawidłowo uznały sporny obiekt za zadaszone miejsce postojowe. Powyższe ustalenie, wobec niezachowania wymogów z § 19 Rozporządzenia, skutkowało stwierdzeniem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, a w związku z tym wykonaniem robót budowlanych niezgodnie z przepisami w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. Organy trafnie przyjęły, że obiekt podlega rozbiórce, ponieważ żadne roboty budowlane nie doprowadzą do wyeliminowania tej niezgodności. Na marginesie już więc tylko należy wskazać, że nawet gdyby spornej wiaty nie można uznać za pełniącą funkcję zadaszonego miejsca postojowego to i tak wydany w sprawie nakaz rozbiórki byłby uzasadniony z uwagi na niezachowanie odległości, o których mowa w art. 12 Rozporządzenia. W sprawie nie budzi także wątpliwości to, że choć do wykonania tego rodzaju wiaty nie było wymagane pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie, to jednak do tego typu obiektów mogą i powinny być stosowane przepisy art. 50-51 prawa budowlanego jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 p.b. Stanowisko takie, wyartykułowane już uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16, uznać należy za utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości także pogląd co do tego, że do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków stosować należy co do zasady przepisy przywołanego już wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Istotne rozbieżności w orzecznictwie budzi natomiast to, czy do budowli stosowane mogą być wszystkie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, w tym w szczególności art. 12 r.w.t.b.u. W orzeczeniach negujących taką możliwość wskazuje się, że przepis wstępny § 2 ust. 1 rozporządzenia w zakresie budowli tylko wtedy pozwala na zastosowanie przepisów rozporządzenia do budowli, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków, takim zaś unormowaniem szczególnym pozostaje § 12 r.w.t.b.u., którego hipoteza obejmuje tylko budynki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie rozpoznającym sprawę poglądu takiego nie podziela, opowiadając się za stanowiskiem, że do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków stosować należy także przepis art. 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia (§ 1 r.w.t.b.u.). Zasadniczo zatem przepisy tego rozporządzenia dotyczą obiektów budowlanych w postaci budynków. W § 2 ust. 1 r.w.t.b.u. rozszerzono jednak zakres przedmiotowy rozporządzenia nakazując stosowanie tych przepisów nie tylko do budynków, ale również do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków. Przepis § 2 ust. 1 r.w.t.b.u. jest jasny i jednoznaczny, z jego dyspozycji wynika zaś konieczność stosowania przepisów rozporządzenia także do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków. Samo to, że w przepisie szczególnym mowa jest o budynku i wymaganiach technicznych dotyczących budynku, nie jest wystarczające do uznania, że przepis taki nie może być stosowany w odniesieniu do budowli. Taka specyfika regulacji wynika bowiem z systematyki i celu rozporządzenia, które dotyczy przede wszystkim budynków, będących zasadniczym przedmiotem powyższego aktu prawnego. Skoro rozporządzenie dotyczy budynków oczywistym jest, że w przepisach rozporządzenia mowa jest o budynkach i warunkach technicznych budynków. Dopiero na mocy § 2 ust. 1 r.w.t.b.u. następuje rozszerzenie stosowania przepisów rozporządzenia, w efekcie którego przepisy dotyczące co do zasady budynków stosować należy także do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków. Stosowanie to musi być odpowiednie, a więc z uwzględnieniem istoty i celu danego unormowania oraz różnic występujących pomiędzy budynkami a określoną budowlą spełniającą funkcje użytkowe budynku. Zdaniem Sądu nie można by stosować danego przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków do budowli tylko wtedy, gdyby przepis wyraźnie to wyłączał lub też gdyby określone w nim warunki techniczne były na tyle specyficzne, że w ogóle nie mogły by mieć zastosowania do budowli. Przepis § 12 r.w.t.b.u. nie ma jednak takiego charakteru. Przepis § 12 r.w.t.b.u. określa odległości w jakich należy sytuować budynki w stosunku do granicy działki. Wymagania takie można odnosić nie tylko do budynków, ale także do budowli, w tym także do budowli w postaci wiaty, których cechą specyficzną pozostaje brak wszystkich lub niektórych przegród budowlanych. Nawet więc w sytuacji, gdy wiata nie posiada takich przegród to i tak możliwe jest ustalenie tych odległości albowiem w takiej sytuacji pomiarów takich – uwzględniając odrębności obiektów tego rodzaju jak wiata - należałoby dokonać do obrysu wiaty. Reasumując stwierdzić należy, że do tego rodzaju budowli jak sporna wiata, tj. budowli spełniających funkcje użytkowe budynków stosować należy także przepis § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Powyższe rozważania dokonane zostały jedynie na marginesie albowiem jak już wskazano sporna wiata funkcje zadaszonego miejsca postojowego i narusza wymagania wynikające z § 19 Rozporządzenia. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje to, że jak wynika z twierdzeń skarżącego na terenie Z. istnieją na tego rodzaju obiekty na innych nieruchomościach. To bowiem, że naruszenia przepisów techniczno-budowlanych dopuszczają się także inne osoby nie może usprawiedliwiać naruszenia przepisów stwierdzonego w przedmiotowej sprawie. Z tych wszystkich względów, na podstawie przywoływanych wyżej przepisów oraz w oparciu o art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.