II SA/Lu 742/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie sprawności w zakresie kierowania pojazdami oddala skargę Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania R. K.; utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty, w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, B + E, C + E, T. W motywach tej decyzji podzielono stanowisko organu I instancji i podniesiono, że w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia [...] września 2002 r. stwierdzono, iż określone osoby (w tym skarżący) kwalifikują się do przyznania świadczeń rentowych, ze względu na spowodowane występującymi u nich schorzeniami, upośledzenie funkcji organizmu. Wskazano, że z uwagi na świadczenie przez te osoby usług w zakresie transportu osób, celowym byłoby sprawdzenie, czy ich stan zdrowia pozwala na bezpieczne wykonywanie działalności. W piśmie z dnia [...] stycznia 2003 r. powyższy organ wywiódł, że osoby te mają taki stan zdrowia, który z jednej strony uzasadnia prawo do pobierania świadczeń rentowych, z drugiej zaś – może być przeciwwskazaniem do wykonywania zawodu taksówkarza. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że wystąpiła przesłanka uprawniająca starostę do skierowania skarżącego na badania lekarskie, gdyż powzięto " inną informację", o której mowa w § 3 ust. pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 października 1999r. w sprawie skierowania na badania lekarskie (...) (Dz.U. Nr 88, poz. 994). Istniała zatem podstawa do wydania decyzji w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Okoliczność, że skarżący dysponuje zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym zdrowotną zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie ma w ocenie Kolegium prawnego znaczenia w sprawie. Od czasu wystawienia tego zaświadczenia mogły bowiem wystąpić zmiany w stanie zdrowia (pogorszenie), które mogą mieć przełożenie na zdolność do prowadzenia pojazdów. Wątpliwości w tym zakresie, nie są równoznaczne ze stwierdzeniem utraty zdolności zdrowotnej. Po przeprowadzeniu badań może bowiem okazać się, że stan zdrowia nie jest przeszkodą w prowadzeniu pojazdów, zwłaszcza w odniesieniu do osoby świadczącej usługi transportowe osób. Istotne jest również to, że skarżący trudni się zarobkowym przewozem osób, a dla bezpieczeństwa ruchu niezbędne jest czuwanie nad tym, aby takie osoby miały wymaganą sprawność, nie tylko w chwili ubiegania się o dane uprawnienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają . W skardze złożonej do Sądu R. K. zarzucił wadliwe ustalenia faktyczne oraz naruszenie przepisów materialnoprawnych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że rozstrzygnięcia obu instancji w istocie podważają istniejące świadectwa kwalifikacji. Pismo ZUS, nie mogło być zakwalifikowane jako "inna informacja". Skarżący posiada zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych, potwierdzoną stosownym zaświadczeniem lekarskim. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze kognicję sądu administracyjnego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy przez co skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że pismem Nr [...] z dnia [...] września 2002 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. przekazał informację, iż skarżący uzyskał uprawnienia rentowe, przyznane ze względu na występujące u niego schorzenia, powodujące upośledzenia funkcji organizmu . Podzielić należy stanowisko organów administracji, co do kwalifikacji powołanego pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jako "innej informacji" o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 października 1999r. w sprawie skierowania na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 88. poz. 994) , która nasunęła wątpliwości co do stanu zdrowia. Ustawa dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) określiła katalog przypadków, powodujących obowiązek poddania się badaniom lekarskim (art. 122 ust.1 pkt 1-6). Wskazana przez Dyrektora ZUS okoliczność , że strona posiada upośledzenie funkcji organizmu, które z uwagi na ochronę danych osobowych nie może zostać ujawnione, ale które może być przeciwwskazaniem do wykonywania zawodu taksówkarza jest informacją mogącą u organów orzekających nasunąć zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W tym stanie istniały podstawy do wydania decyzji, o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w trybie określonym art. 122 ust. 1 pkt 4 cyt. wyżej ustawy o ruchu drogowym. Zbadanie stanu zdrowia, w kierunku zweryfikowania pod tym katem uprawnień skarżącego do posiadania określonej kategorii prawa jazdy, w sytuacji gdy skarżący zawodowo zajmuje się przewozem osób – leży zarówno w szeroko pojętym interesie społecznym, jak też w interesie samego skarżącego. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że organy administracji nie kwestionowały , iż skarżący dysponuje świadectwem kwalifikacji stwierdzającym jego zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Jednakże okoliczności ujawnione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w toku postępowania administracyjnego wypełniały dyspozycję § 3 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia i dawały podstawę do zastosowania trybu z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podkreślić przy tym należy, że badania te – co trafnie wskazały organy administracji mogą przeprowadzić tylko uprawnione jednostki organizacyjne, a ich wynik nie jest przesądzony. Sformułowany ogólnikowo zarzut wadliwości przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie zasługuje również na uwzględnienie. Uchybienia organu I instancji zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zdaniem Sądu nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269).