II SA/Lu 742/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. z dnia [..] znak: [..]; II. zasądza od "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz P. K. 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia [...] października 2013 r. P. K. zwrócił się w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej do P. S.A. z siedzibą w L. o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy lub przebudowy urządzeń elektroenergetycznych na działkach: nr ewid. [...], położonej w S. nr [...] (Gmina B.), dla której Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz nr ewid. [...] położonej w S. (Gmina B.), dla której Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. W dniu 15 listopada 2013 r. wnioskodawca wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ze skargą na bezczynność P. S.A. w sprawie powyższego wniosku. Skarga ta została następnie przez Sąd uwzględniona wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 714/13, zobowiązującym Spółką do załatwienia przedmiotowego wniosku P. K. Potwierdzony wyrokiem Sądu obowiązek Spółka wykonała w dniu [...] maja 2014 r., wydając decyzję nr [...], którą odmówiła udostępnienia P. K. wnioskowanej informacji. Uzasadniając to stanowisko Spółka stwierdziła, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do udostępnienia wnioskodawcy żądanych decyzji administracyjnych, albowiem nie dysponuje ona ich oryginałami lub odpisami. Ponadto Spółka wskazała, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, która jest z mocy art. 5 ust 2, oraz art. 2 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłączona od obowiązku udostępnienia. Materiały te dotyczą bowiem sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania sytemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora sytemu dystrybucyjnego. Tajemnica wynika również z uwagi na ich znaczenie dla prawidłowości funkcjonowania sieci dla całego kraju, co potwierdza fakt, że Spółka objęta jest (cz. II Załącznika, pod poz. 1) treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo- obronnym (Dz. U. Nr 198, poz. 1314 ze zm.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. K. nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki wskazując, że wnioskowane informacje, z uwagi na swój charakter, nie podlegają ze swej istoty utajnieniu, albowiem co do zasady treść decyzji administracyjnych i innych dokumentów urzędowych jest jawna. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr P. S.A. utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2014 r., w całości podtrzymując wyrażone w niej stanowisko. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną Spółki, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] maja 2014 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji ponownie przez tą samą osobę, która brata udział w wydaniu decyzji niższej instancji; - art. 8 k.p.a. poprzez takie postępowanie, iż trudno rozstrzygnąć jakie jest stanowisko podmiotu zobowiązanego i w jakim zakresie zachodzi ograniczenie w dostępie do informacji; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, które byłoby ze sobą spójnie i logicznie powiązane, i odnosiłoby się do stanu sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie i informacji publicznej i art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ograniczenia w dostępie do informacji publicznej, - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej; - art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wyłączenie prawa do informacji w sposób naruszający jego istotę. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumentację odnoszącą się do powyższych zarzutów. Stwierdził ponadto, że odmowa udostępnienia żądanych informacji przez Spółkę oparta jest o domniemanie i prowadzi do naruszenia zasady jawności, poprzez przyznanie pierwszeństwa tajemnicy. W sprawie niniejszej nie przeprowadzono bowiem analizy przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (w tym art. 11 tej ustawy). Zdaniem skarżącego, nie wydaje się natomiast, że działaniem w interesie publicznym jest zachowanie tajemnicy odnośnie wykonywania zadania publicznego, określonego w decyzji. Ochrona tajemnicy przedsiębiorcy jest prawem podlegającym ochronie, ale nie bezwzględnej. W odpowiedzi na skargę P. S.A. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi . Spółka podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że podstawą zapadłego rozstrzygnięcia był przede wszystkim fakt nieposiadania oryginałów ani odpisów żądnych przez skarżącego dokumentów, a jedynie ich kserokopii. Dodatkowo Spółka podtrzymała swoje przekonanie o ograniczeniu możliwości udostępniania wnioskowanych informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w wyniku wydania zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu poprzedzającej to rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] maja 2014 r., Spółka uznała go za bezzasadny. Stwierdziła, że decyzja odmowna została wydana zgodnie z zasadą reprezentacji Spółki P. S.A. w zakresie zarządzanego majątku sieciowego. Bez znaczenia pozostaje przy tym kwestia wewnętrznej struktury organizacyjnej Spółki i ewentualnej w niej hierarchii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Na wstępie należy podnieść, że nie znajduje uzasadnionych podstaw zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o odrzucenie skargi, który w istocie nie został przez P. S.A. w żaden sposób uzasadniony. W ocenie Sądu skarga jest dopuszczalna. Skarżący przed jej wniesieniem wyczerpał bowiem środki prawne służące mu w postępowaniu prowadzonym przez Spółkę w niniejszej sprawie. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że skarga została złożona z zachowaniem ustawowego - trzydziestodniowego terminu, skoro zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] lipca 2014 r. (duplikat potwierdzenia odbioru – k. 37 akt sądowych), a datą nadania skargi na adres siedziby P. S.A. był dzień [...] sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego - k. 32 akt sądowych). Przechodząc do merytorycznej oceny skargi w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że P. S.A. w Lublinie zalicza się do wskazanych w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") podmiotów, na których ciąży obowiązek udostępniania informacji publicznej będącej w ich posiadaniu. Bezspornym jest również, że informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] października 2013 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Kwestie te zostały zresztą ostatecznie rozstrzygnięte w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 714/13, uwzględniającym skargę P. K. na bezczynność P. S.A. w sprawie przedmiotowego wniosku z dnia [...] października 2013 r. W świetle zaś dyspozycji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", ocena prawna przedstawiona w powołanym wyroku wiązała na dalszym etapie postępowania Spółkę P., jak i wiąże obecnie Sąd. Podkreślić jednak w tym miejscu należy, że choć powołanym wyrokiem Sąd przesądził jednoznacznie, iż sprawa niniejsza mieści się zarówno w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., to zobowiązując Spółkę do załatwienia przedmiotowego wniosku z dnia [...] października 2013 r. w trybie przepisów u.d.i.p., nie wskazał wprost na określony sposób jego rozstrzygnięcia. Kwestia ta leżała bowiem w gestii Spółki, jako adresata wniosku o udostepnienie informacji publicznej, a Sąd, rozpoznając skargę na jej bezczynność, nie mógł w tym zakresie wkraczać w jej kompetencje, bowiem uprawniony był jedynie do oceny, czy Spółka pozostaje w bezczynności w sprawie wniosku, bez badania merytorycznej zasadności ewentualnie podjętego przez nią działania. Innymi słowy Sąd w granicach swych uprawnień przesądził jedynie o obowiązku rozpatrzenia przez Spółkę wniosku skarżącego w jeden ze sposobów przewidzianych w przepisach u.d.i.p., pozostawiając jej wybór określonego sposobu adekwatny do stanu prawnego i fatycznego sprawy. P. S.A. wniosek strony skarżącej z dnia [...] października 2013 r. ostatecznie załatwiła podejmując decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości, że na gruncie u.d.i.p. wydanie takiego rozstrzygnięcia jest jednym z potencjalnych sposobów zakończenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Przewiduje to treść art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowiąc, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Podkreślić należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p., a zatem również wykonujące zadania publiczne przedsiębiorstwa energetyczne. Art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi bowiem, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Inny jest jedynie sposób zaskarżenia takich rozstrzygnięć, albowiem w myśl ust. 2 powołanego unormowania wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Niezależnie jednak od faktu, iż adresat wniosku o udostepnienie informacji publicznej, w razie stwierdzenia ku temu podstaw, może każdorazowo odmówić w drodze decyzji udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, w ocenie Sądu decyzje P. S.A. wydane w tym przedmiocie w niniejszej sprawie, są wadliwe w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przede wszystkim Sąd nie podziela wyrażonego w tych decyzjach stanowiska, jakoby żądane przez skarżącego informacje nie mogły zostać udostępnione, gdyż obejmowały one informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Należy wyjaśnić, że prawo do dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W szczególności prawo to ograniczone jest ze względu na ochronę "tajemnicy przedsiębiorcy" (art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.). Pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów u.d.i.p. Definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają natomiast przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w art. 11 ust. 4 stanowi, że oznacza ono "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Tajemnice te podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 powyższej ustawy). W doktrynie podnosi się, że wskazane pojęcia w istocie stanowią synonimy, a zatem dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78). W niniejszej sprawie należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że z uwagi na przedmiot informacji, których udostępnienia się on domagał, nie można uznać, by informacje te miały charakter poufny, uzasadniający ich ochronę na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jako objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości Sądu, że co do zasady decyzje organów administracyjnych wydawane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie podlegają ze swej istoty utajnieniu (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1482/13, dostępny w CBOSA). Nie można przy tym mówić, by decyzje administracyjne dotyczące robót budowlanych zrealizowanych bądź mających zostać zrealizowanymi na określonej nieruchomości (bo takich decyzji udostępnienia domagają się skarżący), podlegać winny szczególnej ochronie polegającej na uniemożliwieniu ujawnienia ich treści właścicielom tejże nieruchomości. Taka interpretacja przepisów u.d.i.p. prowadziłaby do nadmiernego ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, albowiem skutkowałaby ona ingerencją w istotę tego prawa, a więc naruszałaby regułę określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji. W ocenie Sądu, orzeczonej zaskarżoną decyzją odmowy udostępnienia skarżącemu żądanych informacji nie uzasadniała również okoliczność, iż Spółka nie posiada w swych zasobach oryginałów ani odpisów żądanych przez stronę skarżącą decyzji administracyjnych, a jedynie ich kserokopie (na co powoływała się w treści wydanych decyzji, a dokładnie wyjaśniła w odpowiedzi na skargę). Należy bowiem zauważyć, że skarżący we wniosku z dnia 17 października 2013 r. domagał się udostępnienia wskazanych dokumentów właśnie w formie ich kserokopii, a zatem dysponowanie przez Spółkę jedynie taką ich formą, było wystarczające dla udostępnienia przedmiotowych informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego. Podkreślić należy, że informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest nie tyle określony dokument urzędowy, co jego treść (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p.), stąd nawet jeśli Spółka dysponuje jedynie nieuwierzytelnionymi kserokopiami określonych dokumentów, oznacza to, że jest w posiadaniu ich treści, a tym samym dysponuje żądaną informację publiczną, a przez to może ją udostępnić w trybie u.d.i.p. Z obowiązku jej udostępnienia byłaby zatem zwolniona – w świetle art. 4 ust. 3 u.d.i.p. – dopiero w razie nieposiadania treści żądanych dokumentów, jednak wówczas nie zachodziłyby podstawy do wydania na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznej, a obowiązkiem Spółki byłoby jedynie powiadomienie wnioskodawcy pisemnie o nieposiadaniu żądanych informacji, z jednoczesnym wyjaśnieniem przyczyn tego stanu oraz wskazaniem wszelkich ewentualnych danych, które mogłyby mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy (por. wyroki NSA: z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09, LEX nr 586432 oraz z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12, LEX nr 1264575). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy również stwierdzić, że jej uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., jak również wymogów określonych w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., przy odpowiednim jego zastosowaniu w zw. z art. 17 tej ustawy. W szczególności jednak należy w tym miejscu wskazać, że Spółka wadliwie odniosła się do zarzutów skarżącego podnoszonych w toku postępowania, albowiem nie uzasadniła wyczerpująco odmowy udzielenia wnioskowanej przez niego informacji publicznej. Uzupełnienie przez Spółkę w odpowiedzi na skargę argumentacji przemawiającej za odmową uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2014 r. (zresztą w sposób niezgodny z wykładnią przepisów prawa dokonaną przez Sąd w niniejszej sprawie), nie może sanować braków uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Końcowo jak zasadny należy ocenić zarzut strony skarżącej, wskazujący na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., wobec faktu, iż decyzję tę w imieniu Spółki podpisała ta sama osoba, która podpisała utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2014 r., tj. Dyrektor Eksploatacji i Rozwoju P. S.A. – M. S. Dodatkowo w tym miejscu należy zauważyć, iż w aktach sprawy brak jest umocowania dla tej osoby do reprezentowania Spółki, w tym do wydawania w jej imieniu decyzji administracyjnych, podczas gdy z aktualnej informacji z Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców wynika, że do składania oświadczeń w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu Spółki albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Skupiając się jednak na naruszeniu powyższych przepisów postępowania wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle poglądów doktryny, reguła określona w tym przepisie ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak. m.in. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska. A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005, s. 221; tak również J. Borkowski [w:] |B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2005, s. 183). Należy bowiem pamiętać, że pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Pogląd ten znajduje również, potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (w tym uchwały składu siedmiu sędziów NSA: z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, publ. ONSAiWSA 2007/3/61 oraz z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, publ. ONSAiWSA 2010/5/82). Pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, nie może zatem rozpoznawać środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy stanowi natomiast taki środek odwoławczy. W kontrolowanym postępowaniu doszło więc do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy załatwiono decyzją, w której wydaniu brał udział ten sam pracownik Spółki, który brał udział w wydaniu decyzji pierwotnej, choć osoba ta podlegała wyłączeniu. To zaś oznacza, że postępowanie wywołane wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy dotknięte jest kwalifikowaną wadą formalną, która w myśl art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. jest podstawą wznowienia postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", "b" i "c" p.p.s.a. oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę Spółka uwzględni wszystkie przedstawione wyżej uwagi, a zwłaszcza dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów u.d.i.p. Obowiązkiem Spółki będzie rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia [...] października 2013 r. w trybie określonym w tej ustawie, z zachowaniem wynikającego z KRS sposobu reprezentacji Spółki, oraz z poszanowaniem przepisów postępowania dotyczących wyłączenia pracowników organu.