II SA/Lu 744/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Magdalena Markowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi U. L. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na rozbudowę obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Wojewoda L. po rozpatrzeniu odwołania U. L. oraz B. i B. M. od wydanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji Starosty P. z dnia [...] stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Starosty P. z dnia [...] udzielającej A. Ł. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę budynków: gospodarczego i garażowego na działce nr [...] przy ul. S. w K. D. – uchylił na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie uchylenia decyzji z dnia 26 lipca 2007r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wniosek o wznowienie złożyła U. L. podnosząc, że jako właścicielka działki nr [..] nie została zawiadomiona i nie brała udziału w postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia 26 lipca 2007r. udzielającą pozwolenia na budowę. Po wznowieniu postępowania organ I instancji podzielił stanowisko U. L. i stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Starosty P. z dnia 26 lipca 2007r. udzielającej A. Ł. pozwolenia na budowę. Stanowiska skarżącej nie podzielił natomiast organ odwoławczy, stwierdzając, że działka U. L. nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu odpowiednich przepisów ustawy – Prawo budowlane, dlatego nie można uznać, by U. L. posiadała przymiot strony w postępowaniu o udzielenie A. Ł. pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy ustalił, że rozbudowywany budynek mieszkalny, garaż i budynek gospodarczy nie są obiektami zaliczanymi do uciążliwych, a ich lokalizacja zgodna jest z dopuszczalnymi warunkami technicznymi: budynki usytuowano bowiem w odległości 1,5 m od granicy z działkami nr [...], które ujęto w obszarze oddziaływania, a ich właściciele posiadali z tego powodu przymiot strony tego postępowania. Natomiast w odniesieniu do działki U. L. nr [...] przedmiotowe budynki zostały przewidziane w odległości 5 m od granicy z działką nr [...], a więc większej niż minimalna, a zatem nie można mówić o oddziaływaniu obiektu na tę działkę. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie występują podstawy wznowienia i uchylił – na mocy art. art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa - decyzję organu I instancji odmawiając jednocześnie uchylenia ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Skargę do sądu administracyjnego wniosła U. L. domagając się uchylenia decyzji Wojewody L. Zdaniem skarżącej, przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego określający, jakie podmioty posiadają przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie powinien być interpretowany w sposób "nadmiernie zawężający", a obszar oddziaływania obiektu powinien być ustalany "niezależnie od tego czy projekt budowlany spełnia wymagania określone przepisami prawa i czy zachowane są odległości przewidziane stosownymi przepisami". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Została ona wydana na skutek wniosku U. L. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Starosty P. z dnia 26 lipca 2007r., znak: [...] udzielającej A. Ł. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę budynków: gospodarczego i garażowego na działce nr [...] przy ul. S. w K. D. We wniosku o wznowienie skarżąca podnosiła, że nie zapewniono jej udziału w tym postępowaniu w charakterze strony, pomimo iż jest właścicielką działki nr [...] graniczącej bezpośrednio z działką inwestorów; o budowie dowiedziała się dopiero po powrocie z zagranicy w dniu 13 sierpnia 2008r.; niezapełnienie jej udziału w postępowaniu stanowi podstawę wznowienia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skarżąca w dalszych pismach procesowych podnosiła również, że projektowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym oraz nie zachowuje warunków bezpieczeństwa przeciwpożarowego (bowiem budynek sąsiedni jest budynkiem drewnianym), a także wskazała, iż przy jej realizacji naruszono przepisy ochrony środowiska (wycięto kilkudziesięcioletnie drzewa) i faktycznie zmieniono użytkowanie wybudowanych budynków przeznaczając je na pensjonat. Badając skargę należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się tylko wtedy, gdy zachodzą przesłanki wznowienia określone w tym przepisie, m.in. gdy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (pkt 1) albo gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), czy też wówczas, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). Postępowanie wszczęte na wniosek o wznowienie przebiega dwuetapowo: w pierwszym etapie organ bada czy wnioskodawca wskazał podstawę wznowienia spośród wymienionych szczegółowo w art. 145 - 145a kpa i – jeżeli stwierdzi, że tak, wydaje na mocy art. 149 § 1 kpa postanowienie o wznowieniu, a następnie - w drugim etapie - bada czy podstawy te faktycznie istnieją i wydaje jedną z decyzji wskazanych w art. 151 kpa tj. odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylającą tę decyzję i rozstrzygającą na nowo o istocie sprawy. Badając niniejszą sprawę stwierdzić należy, że skarżąca wskazując na art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a więc uzasadnione było wydanie postanowienia o wznowieniu zgodnie z art. 149 § 1 kpa. Sąd podziela natomiast stanowisko organu odwoławczego, że nie zachodziły podstawy do wzruszenia, a więc do zmiany decyzji ostatecznej Starosty P. z dnia 26 lipca 2007r., znak: [...] udzielającej A. Ł. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę budynków: gospodarczego i garażowego na działce nr [...] przy ul. S. w K. D. W szczególności prawidłowy jest pogląd organów, że skarżąca nie posiadała przymiotu strony w tamtym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dni 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję obszaru oddziaływania obiektu reguluje natomiast art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, stanowiąc, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, że jej działka nr [...] znajduje się w terenie, w którym – na podstawie obowiązujących przepisów - możliwość jej zabudowy byłaby ograniczona ze względu na rozbudowę budynku istniejącego na działce sąsiedniej i wybudowanie na niej nowego budynku gospodarczego oraz garażu. Zarówno rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego, jak i budowa budynku gospodarczego i garażu, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, nie należy do inwestycji uciążliwych dla środowiska, co mogłoby ograniczać zabudowę sąsiednich działek; są to "zwykłe" obiekty budowlane, z którymi zasadniczo nie są związane uciążliwości, a przepisy techniczno – budowlane nie wymagają nawet szczególnych odległości przy ich sytuowaniu. Z charakterystyki zatwierdzonego projektu budowlanego nie wynikało również, by planowane obiekty ze względu na swoje przeznaczenie mogły oddziaływać negatywnie ponad przeciętną miarę na działkę skarżącej, uniemożliwiając zgodne z prawem zagospodarowanie tej działki czy korzystanie z niej, co mogłoby stanowić o nieposzanowaniu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). Poza tym, z projektu wynika, że planowane budynki zostaną usytuowane w odległości 5 m od granicy z działką skarżącej, a więc – jak trafnie zauważył organ odwoławczy – projektowana inwestycja nie uniemożliwi skarżącej zagospodarowania jej własnej działki. W świetle powyższego, brak jest podstaw do uznania, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia 26 lipca 2007r. udzielającą A. Ł. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę budynków: gospodarczego i garażowego na działce nr [...]przy ul. S. w K. D., gdyż z przedłożonego projektu nie wynikało, by inwestycja mogła wprowadzać jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącej i w korzystaniu z niej - z tego względu zarzut niezapewnienia skarżącej udziału w tym postępowaniu jest nieuzasadniony. Słusznie również organ stwierdził, że w sprawie niniejszej nie zachodzą inne ustawowe podstawy wznowienia. W szczególności w postępowaniu nie wykazano, by po wydaniu ostatecznej decyzji z dnia 26 lipca 2007r. wyszły na jaw nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5). W szczególności nie stanowi takiej okoliczności przeznaczenie zrealizowanych obiektów na pensjonat. Zmiana sposobu użytkowania na tym etapie postępowania może być ewentualnie traktowana jako odstępstwo od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, nie stanowi natomiast nowej okoliczności, dającej podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie może być również uznana za nowe fakty lub dowody ewentualna niezgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym czy z warunkami bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Te bowiem okoliczności mogłyby być analizowane jedynie jako rażące naruszenie prawa, które jest podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) , a nie jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. W sytuacji występującej w sprawie organ odwoławczy prawidłowo zatem odmówił na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa uchylenia decyzji Starosty P. Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270)