II SA/Lu 747/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Ref. Małgorzata Poniatowska -Furmaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozytywnej opinii podziału działki oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...]pozytywnie opiniujące podział działki Nr 669/3 położonej Ć., w celu wyznaczenia drogi gminnej, . W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w art. 93 ust. 1 i 2 przewiduje możliwość dokonania podziału nieruchomości, jeśli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Oznacza to, że organ powinien uwzględnić zarówno przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym, jak i możliwość zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, zgodnie z tym przeznaczeniem (celem). W świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, I część zmian, (zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...]) przedmiotowy teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (M2) oraz o szerokości od 8 do 15 m w liniach rozgraniczających. drogę gminną (DD drogę dojazdową). W tej sytuacji, postanowienie organu I instancji pozytywnie opiniujące podział należącej do S.K. nieruchomości w celu wydzielenia części przeznaczonej pod drogę publiczną jest zasadne i zgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego (art. 93 ust. 1 i 4 cyt. ustawy). W skardze do Sądu S.K. podaje, że postanowienie to godzi w konstytucyjnie chronione prawo własności nieruchomości, skutecznie uniemożliwiając mu korzystanie z tego prawa, zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący kwestionuje pozytywną opinię Wójta Gminy, wyrażoną w formie postanowienia, dotyczącą możliwości podziału działki Nr 669/3 w celu wydzielenia z niej części przeznaczonej pod drogę publiczną (drogę gminną). Zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób zakwestionować w świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603), regulujących podział nieruchomości, jak również przepisów prawa miejscowego Gminy ,określających przeznaczenie należącej do skarżącego działki Nr 669/3, położonej w Ć. W myśl art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Przepis art. 93 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że zgodność z ustaleniami planu w myśl ustępu 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że rozstrzygające znaczenie w przedmiocie wydania opinii odnośnie możliwości podziału nieruchomości mają ustalenia planu miejscowego. Stosownie do art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów , o których mowa w art. 95 , opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię w tej sprawie wyraża się w formie postanowienia (art. 93 ust. 5 ustawy). Należy wyjaśnić, że przepis art. 95 omawianej ustawy dotyczy podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego i w sprawie niniejszej nie miał zastosowania. W rozpoznawanej sprawie , przeznaczenie terenu i docelowy sposób korzystania z nieruchomości skarżącego zostały określone przez Radę Gminy w zakresie przysługujących tej Gminie uprawnień w ramach tzw. władztwa planistycznego. Przeznaczenie i sposób korzystania z tej nieruchomości wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, I część zmian, zatwierdzonego Uchwałą [...] Rady Gminy z dnia [...] W świetle ustaleń planu, którego fragment części opisowej i graficznej dołączono do akt sprawy, teren na którym znajduje się działka skarżącego, przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (M 2 i M 3) oraz drogę gminną. Wg § 29 ust. 1 planu, drogi gminne wraz z innymi drogami stanowią wyznaczony "Obszar Tras Komunikacyjnych" (Obszar D...). Część tekstowa (opisowa) planu wskazuje, że szerokość drogi gminnej oznaczonej symbolem DD, powinna wynosić od 8 do 15 m w liniach rozgraniczających (§ 29 ust. 4 planu). Z części graficznej planu pod nazwą "rysunek uszczegółowiony planszy M." wynika, że zaplanowana droga gminna (DD), o szerokości 10m, przebiega poprzecznie przez nieruchomość skarżącego i rozdziela ją na dwie odrębne działki. W tym stanie rzeczy, zaskarżone postanowienie pozytywnie opiniuje podział nieruchomości w celu wydzielenia części przeznaczonej pod drogę gminną, zgodne jest zarówno z omawianymi przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy. Odnosząc się do sformułowanego przez skarżącego zarzutu, że zaskarżone postanowienie godzi w konstytucyjnie chronione prawo własności i uniemożliwia mu korzystanie z tego prawa, zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, należy wyjaśnić, iż art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności. Powoływany przepis konstytucyjny stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Biorąc pod uwagę charakter kwestionowanego postanowienia, trudno mówić aby godziło ono w prawo własności działki Nr 669./3. Skoro jednak już o tym mowa, to trzeba podkreślić, że podstawą prawną kontrolowanego przez Sąd postanowienia, stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, określającej sytuacje kiedy dopuszczalny jest podział nieruchomości. W tym zakresie ustawa o gospodarce nieruchomościami – jak to wykazano – odwołuje się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, będących prawem miejscowym. Z kolei akty prawa miejscowego, w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zatem - wbrew wywodom skarżącego – zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, w tym prawa własności działki Nr 669/3, której społeczno-gospodarcze przeznaczenie wyraźnie określał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, pozbawioną usprawiedliwionych podstaw skargę Sąd oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). kg.