II SA/Lu 747/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. Z., S. Z., H. W. i J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 27 sierpnia 2007 r. M. Z., S. Z., H. W. i J. W. wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty o konstrukcji stalowej, o wymiarach 4,00 m x 1,75m i wysokości 2,15 m, pełniącej rolę kojca dla psa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków za wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (...). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a więc w jej interesie leży wykazanie, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie jest spełniona przesłanka niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co uprawnia do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący wykazał istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne, a swoje twierdzenia oparł na licznych argumentach oraz dokumencie. Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone. Zwrócić uwagę tutaj należy, iż na tym etapie postępowania Sąd nie odnosi się merytorycznie do przedmiotu sprawy, a bada jedynie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanki uzasadniające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowią zamknięty katalog. Znaczna szkoda majątkowa jak również niemajątkowa, o której mowa w cyt. przepisie, to szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Ze względu na przedmiot rozpatrywanej sprawy, a w szczególności okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla całkowitego wyeliminowania takiego niebezpieczeństwa niezbędne jest prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego. Dopiero orzeczenie Sądu pozwoli na stwierdzenie legalności decyzji, a tym samym uchroni zarówno skarżących od wskazanego wyżej niebezpieczeństwa. Natomiast w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności upada wraz z wydaniem przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Skutek ten wywołuje każde orzeczenie kończące postępowanie, a więc zarówno wyrok uwzględniający skargę, jak i oddalający ją, a także postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W przypadku uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to natomiast traci moc z chwilą uprawomocnienia wyroku (art. 152 p.p.s.a.) Mając powyższe na względzie i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.