II SA/Lu 749/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca), Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur, Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Lublinie z dnia 24 września 2025 r., znak: Zak.1410.1.12.2025 w przedmiocie unieważnienia zezwolenia dla przewoźnika oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją Lubelskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Lublinie (dalej jako: organ lub LWLW) z dnia 24 września 2025 r., znak: Zak.1410.1.12.2025 po rozpatrzeniu odwołania M. F. (dalej jako: skarżący) utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rykach (dalej jako: PLW) z dnia 8 lipca 2025 r. znak: 530.1.21.2025(2) w przedmiocie unieważnienia zezwolenia dla przewoźnika Typ 1 nr [...]. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 21 maja 2025 r. pismem znak: Zak.530.1.21.2025 PLW wszczął postępowanie w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną w zakresie zarobkowego transportu zwierząt (postępowanie dotyczyło działalności o WNI 06162804). Powyższe postępowanie zostało zakończone wydaniem w dniu 8 lipca decyzji nr 45/2025 znak: 530.1.21.2025 (2) w przedmiocie unieważnienia zezwolenia nr [...] dla przewoźnika. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na ustalenia Sądu Rejonowego w Garwolinie - II Wydziału Karnego, opisane w prawomocnym wyroku z dnia 10 stycznia 2025 r. (sygn. akt II K 651/24), w którym Sąd skazał M. F. za znęcanie się ze szczególnym okrucieństwem nad dwoma krowami rasy mlecznej w taki sposób, że pomimo niemożności samodzielnego poruszania się i wstawania, po uprzednim przywiązaniu lin do przednich kończyn i rogów jednej sztuki, a w przypadku drugiej sztuki, przy zastosowaniu urządzenia mechanicznego - "wciągarki", wciągnął te zwierzęta na środek transportu, zmuszając je tym samym do wykonania ruchów powodujących ból, zbędne cierpienia i stres, a następnie transportując je mimo braku zdolności, narażał je na zranienia i dalsze cierpienia. PWL w Rykach wskazał przy tym, że zezwolenie na prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie zarobkowego transportu zwierząt wydawane jest pod warunkiem, że ubiegający się o to zezwolenie przewoźnik nie figuruje w rejestrze skazanych za poważne naruszenia prawodawstwa wspólnotowego oraz/lub ustawodawstwa krajowego dotyczącego ochrony zwierząt (art. 10 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97). Jak zaznaczył organ I instancji, zgodnie z art. 138 ust. 2 lit. j Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG - w przypadku stwierdzenia niegodności właściwe organy wydają nakaz zawieszenia lub wycofania rejestracji lub zatwierdzenia danego zakładu, obiektu, gospodarstwa lub środka transportu, zatwierdzenia przewoźnika lub świadectwa kwalifikacji kierowcy. Organem właściwym, o którym mowa w cytowanym Rozporządzeniu jest Powiatowy Lekarz Weterynarii w Rykach stosownie do art. 3b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. F.. LWLW po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 24 września 2025 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie wskazała na czym miałoby podlegać naruszenie szeregu wskazanych w odwołaniu przepisów prawa Unii Europejskiej oraz prawa krajowego, gdyż organ I instancji z urzędu dokonał wykładni i analizy poprawności decyzji z przepisami. Organ I instancji dokonał rozstrzygnięcia toczącego się postępowania w drodze wydania decyzji administracyjnej, czym nie uchybił w żadnym względzie artykułowi 104 k.p.a., w świetle czego zarzut ten uznano za chybiony. Dodatkowo wskazano, że sprawa została rozpatrzona przez właściwy organ, którym był Powiatowy Lekarz Weterynarii w Rykach, co wynika zarówno z art. 3b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, jak i art. 15 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 12). Odnosząc się do zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 138 ust. 2 lit. j w zw. z ust. 1 oraz ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/ 74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 6, art. 24, art. 35 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2, 10 ust. 1 lit. c, zał. I, rozdz. I ust. 1 oraz ust. 2 lit. a Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97). Organ odwoławczy podkreślił, że właściwy organ (tj. powiatowy lekarz weterynarii) na podstawie cytowanych wyżej przepisów obowiązany jest do podjęcia wszelkich środków, jakie uzna za odpowiednie, aby zapewnić zgodność z przepisami, a wśród tychże środków znajduje się uprawnienie do wydania nakazu zawieszenia lub wycofania rejestracji lub zatwierdzenia danego zakładu, obiektu, gospodarstwa lub środka transportu, zatwierdzenia przewoźnika lub świadectwa kwalifikacji kierowcy. Z uprawnienia tego PLW w Rykach skorzystał i wbrew twierdzeniom odwołującego nie przekroczył kompetencji przyznanych mu przez Rozporządzenie. W konsekwencji nie doszło naruszenia art. 138 ust. 2 lit. j w zw. z ust. 1 oraz ust. 3 Rozporządzenia nr 2017/625. W dalszej części uzasadnienia decyzji podniesiono, że art. 6 ust. 2 pkt. 6 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U z 2023 poz 1580 ze zm.) przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres oraz używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzęta do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć. Zdaniem organu odwoławczego rozpatrując sprawę organ I Instancji nie tylko nie kwestionował ustaleń odnoszących się do znęcania się na zwierzętami dokonanych przez Sąd Rejonowy w Garwolinie II Wydział Karny, ale także na ich podstawie podejmował decyzje. LWLW podkreślił, że M. F. na podstawie prawomocnego Wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 10 stycznia 2025 r. został uznany za winnego znęcania się ze szczególnym okrucieństwem nad dwiema krowami mlecznymi poprzez wciąganie ich na środek transportu mimo niezdolności zwierząt do transportu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97) (Dz. U. UE. L z 2005 r. Nr 3, str. 1 z późn. zm.) wskazano, że PLW w Rykach wszechstronnie rozważył zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, w szczególności wziął pod uwagę okoliczności wykazane wskazanymi przez stronę dowodami, tj. wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie II - Wydział Karny z dnia 10 stycznia 2025 r. (sygn. akt II K 651/24), a także dokonał właściwej wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Okoliczności (fakty) potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu karnego należy uznać za udowodnione w postępowaniu administracyjnym. Ustalenia co do faktów zawarte w sentencji prawomocnego wyroku sądu nie są przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie. Ustalenia te są wiążące dla organu administracji publicznej i nie podlegają weryfikacji w odróżnieniu od innych faktów w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu odwoławczego nieprawdziwym i niemającym oparcia w rzeczywistości jest twierdzenie skarżącego, jakoby podjął "wszelkie środki celem uniknięcia dalszych naruszeń", bowiem już po wydaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie II - Wydział Karny z dnia 10 stycznia 2025 r. (sygn. akt 651/24) oraz w toku postępowania przed organem I instancji, M. F. wielokrotnie naruszał cytowane wyżej przepisy, niestosował się do prawomocnego wyroku sądu karnego i nie wykazywał jakichkolwiek czynności cytowanych w odwołaniu, tj. rzekomo podjęcia wszelkich środków celem uniknięcia dalszych naruszeń". Świadczy o tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zawiadomień o naruszeniach prawa przez skarżącego z dnia 28 marca 2025 roku, 31 marca 2025 roku (pierwsze pismo), 31 marca 2025 roku (drugie pismo), 24 kwietnia 2025 roku, 29 kwietnia 2025 roku. LWLW wyjaśnił ponadto, że w dniu 28 marca 2025 r. PLW w Garwolinie poinformował PLW w Rykach o stwierdzonych nieprawidłowościach w transporcie dokonanych przez skarżącego (środek transportu o nr rejestracyjnym [...]). Następnie dnia 31 marca 2025 r. PLW w Garwolinie powiadomił PLW w Rykach o dostarczeniu przez M. F. do ubojni sztuki bydła, która w badaniu poubojowym została uznana za niezdatną do spożycia przez ludzi ze względu na znaczne wychudzenie, gnilny zapach mięsa, ropne zapalenie otrzewnej, zrosty opłucnej oraz trawieńca i otrzewnej. Tego samego dnia 31 marca 2025 r., o dostrzeżonych nieprawidłowościach w transporcie bydła poinformował PLW w Rykach właściwy organ, tj. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Puławach. LWLW wskazał, że niedozwolone praktyki przewoźnika potwierdzają również pisma PLW w Puławach z dnia 24 kwietnia 2025 r. informujące o transporcie w dniu 22 kwietnia 2025 r. do K. przez M. F. sztuki bydła, która nie była w stanie samodzielnie opuścić pokładu samochodu, a urzędowy lekarz weterynarii w badaniu przedubojowym ocenił kondycję zwierzęcia jako złą, wskazującą, że zwierzę miało problemy z poruszaniem się będąc jeszcze w gospodarstwie. Także pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r. PLW w Puławach poinformował PLW w Rykach, iż w dniu 24 kwietnia 2025 r. w wyniku kontroli przeprowadzonej przez urzędowego lekarza weterynarii w zakładzie K. ustalono, że M. F. środkiem transportu o nr rejestracyjnym [...] dostarczył do tego zakładu bydło, które było przywiązane za rogi do kratek wentylacyjnych środka transportu, co uniemożliwiało zwierzętom przyjęcie swobodnej pozycji w trakcie transportu. Zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia Rady (WE) 1/ 2005 z dnia 22 grudnia 2024 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań - Praktyka stosowana w zakresie transportu podrozdział 1. Załadowanie, rozładowanie i obsługa pkt.1.11: zwierzęta nie mogą być przywiązywane rogi, poroża, pierścienie nosowe lub mieć spętanych nóg. Powyższe świadome i celowe działanie przewoźnika możne wyczerpywać znamiona znęcania się nad zwierzętami zgodnie z art. 6 ust.2 pkt 6 i, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Z tego też względu PLW w Puławach złożył zawiadomienie do organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez M. F.. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgłaszane zastrzeżenia dotyczą praktyk przewoźniczych, które polegają na transportowaniu do rzeźni zwierząt niezdolnych do transportu. Działania skarżącego mają charakter powtarzający się, a wręcz stały. Już w 2023 r. podczas kontroli inspektorzy PIW zauważyli na przedniej ścianie zabudowy samochodu do przewozu zwierząt na wysokości ok. 1,5 m otwory mogące nasuwać podejrzenie montażu urządzenia, za pomocą którego zwierzęta niemogące poruszać się samodzielnie i są wciągane na siłę. W innym środku transportu ujawniono na przedniej ścianie zabudowy drzwiczki zamykane na klucz. M. F. nie udzielił informacji dotyczącej celu lub sposobu wykorzystania urządzeń. Powyższe udokumentowano w notatce służbowej z dnia 27 listopada 2023 r. sporządzonej przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Rykach oraz w dokumentacji fotograficznej. Zdaniem organu odwoławczego powyższe działania są dowodem również na to, że M. F. w dalszym ciągu - pomimo orzeczonego zakazu posiadania zwierząt - prowadzi działalność polegającą na ich skupie i transporcie, co w sposób oczywisty wiąże się z ich tymczasowym posiadaniem. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że do podobnych naruszeń dochodziło także w trakcie postepowania odwoławczego, na co bezsprzecznym dowodem jest pismo PLW w Puławach z dnia 11 sierpnia 2025 r., skierowane do PLW w Rykach, w którym informuje on, że w dniu 7 sierpnia 2025 r. w wyniku kontroli środka transportu o nr rejestracyjnym [...] należącego do podmiotu M. F. Skup i Sprzedaż Zwierząt, S. [...] [...] R. WNI [...], przewożącego bydło do rzeźni K. M. Sp. z .o.o. stwierdzono, że przewożono 9 sztuk bydła, które było przywiązane w taki sposób, że zwierzęta nie miały możliwości położenia się. Ponadto stwierdzono, że sztuka o znacznie mniejszym rozmiarze nie została odseparowana od pozostałych. Zgodnie z zał. I rozdz. III pkt.1.11 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 (...) - jeśli zwierzęta muszą być wiązane, liny, uprzęże i inne środki umożliwiając zwierzętom, w razie potrzeby, możliwość położenia się, jedzenia i picia oraz zgodnie z zał. I rozdz. III pkt. 1.12 lit. b - zwierzęta będą obsługiwane i transportowane oddzielnie w następujących przypadkach: zwierzęta o znacząco różnych rozmiarach i różne wiekowo. Powyższe w sposób oczywisty obligowało organy do unieważnienia zezwolenia dla przewoźnika. Dodatkowo LWLW podniósł, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego odnoszących się do prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wydawania decyzji. Na marginesie wyjaśniono, że PLW w Rykach prowadził drugie - odrębne i niezależne od niniejszego - postępowanie w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotu w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt jako pośrednika bez obiektu (dot. WNI [...]). W dniu 2 lipca organ I instancji wydał decyzję nr 43/2025 znak: Zak462.9.2023(6), którą umorzył ww. postępowanie z uwagi na fakt, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie dostarczyła podstaw podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wykreślenia odwołującego z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, prowadzonego przez PLW w Rykach w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt jako pośrednika bez obiektu. Przedmiotowe postępowanie toczyło się w oparciu o inne przepisy i przeprowadzono odrębne postępowanie dowodowe, co do którego strona nie składała zastrzeżeń. W zakończeniu podniesiono również, że PLW w Rykach jako organ uprawniony, niezależnie od wyroku sądu karnego ma prawo, a w tym przypadku również obowiązek zastosować sankcje wynikające z art.10 ust.1 li c rozporządzenia Rady (WE) 1/ 2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu. Skargę do tut. Sądu złożył M. F. zarzucając decyzjom naruszenie: 1. art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez procedowanie i wydanie decyzji w niniejszej sprawie przez osobę, która powinna zostać wyłączona z mocy prawa w niniejszej sprawie, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 §1 pkt 2 i 7 k.p.a., 2. art. 138 ust. 1 lit. a i b. w zw. z art. 138 ust. 2 lit.j Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (dalej zwane jako: Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin) przez poprzez: a) brak wykazania w zaskarżonej decyzji, że organ przeprowadził wszelkie działania konieczne do określenia przyczyny i zakresu niezgodności, b) brak wykazania, że przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, organ uwzględniał rodzaj niezgodności i historię podmiotu, c) brak wykazania przez organ jak unieważnienie zezwolenia dla przewoźnika Typ 1 nr PL 06162804 wpłynie na zapewnienie zgodności z przepisami, skoro w wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie II Wydział Kamy z dnia 10 stycznia 2025 r. sygn. akt. H K 651/24 nie orzeczono środków karnych wymienionych w art. 35 ust. 4 lub art. 35 ust. 4 a ustawy o ochronie zwierząt, a nadto Powiatowy Lekarz Weterynarii w Rykach decyzją z dnia 02 lipca 2025 r. nr 43/20225 umorzył postępowanie w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną prowadzoną przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rykach, 3. rażące naruszenie art. 7, 8 i 77 k.p.a. poprzez: a) nieustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, b) oparciu rozstrzygnięcia na przypuszczeniach, domniemaniach oraz niezweryfikowanych zawiadomieniach, c) braku samodzielnej weryfikacji przez organ informacji stanowiących podstawę decyzji, d) przyjęciu za podstawę rozstrzygnięcia twierdzeń niepopartych żadnymi dowodami, e) nieuwzględnienie istotnych okoliczności, w tym faktu, że skarżący nie dokonuje samodzielnie czynności handlowych, f) przedstawienie zmienionej argumentacji po wniesieniu odwołania, co świadczy o dostosowaniu uzasadnienia do przyjętej wcześniej tezy, a nie do rzeczywistego stanu sprawy, g) prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu organu, h) dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób jednostronny, wybiórczy i sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, i) przyjęcie za wiarygodne niezweryfikowanych zawiadomień, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego takich jak np. wzorowe wyniki kontroli, 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności w całości decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenie postępowania administracyjnego, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości lub stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Skarżący wniósł także o zwrot kosztów postępowania oraz przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację świadczącą zdaniem skarżącego o zasadności złożonego środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły także przepisów prawa materialnego. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez organy obu instancji w przedmiotowej sprawie. Należy uznać, że zarówno w ramach ustaleń odnoszących się do stanu faktycznego, jak i subsumcji tego stanu do obowiązujących przepisów prawa materialnego organy weterynaryjne działały prawidłowo. Na wstępnie należy odnieść się do zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie i wydanie decyzji przez osobę, która powinna być wyłączona od rozpatrywania sprawy z mocy prawa, co zdaniem pełnomocnika skarżącej stanowić powinno podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem tut. Sądu zarzut ten zarówno z punktu widzenia formalnego, jak i okoliczności przedstawionych w uzasadnieniu skargi jest bezpodstawny. Skarżący dopatruje się naruszenia przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu od rozpatrzenia sprawy w okoliczności rozpatrzenia sprawy przez Lubelskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii – A. S., która przed objęciem tego stanowiska pełniła funkcję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rykach i brała udział udział w wydaniu decyzji w ramach postępowania przed organem I instancji. Ponadto skarżący odnosi się do faktu, że A. S., jako PWL w Rykach skierowała przeciwko skarżącemu zawiadomienie do prokuratury i z jej wniosku wszczęto postępowanie karne zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 10 stycznia 2025 r. sygn. akt II K 651/24. Należy wskazać, że A. S. piastuje funkcję organu administracji publicznej – Lubelskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Lublinie, a wcześniej (zgodnie z wyjaśnieniami organu do dnia 27 maja 2024 r.) pełniła funkcję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rykach. Nie można zatem uznać, że powoływane w skardze przesłanki wyłączenia pracownika określone w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. znajdowały w sprawie zastosowanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się zasadniczo, że osoba piastująca funkcję organu nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Zgodnie ze swoją procesową i ustrojową funkcją piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu na podstawie regulacji odnoszącej się do wyłączenia organu – art. 25 k.p.a. (zob. uchwała NSA z 20.05.2010 r., I OPS 13/09, ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 82, wyrok NSA z 7.03.2013 r., I OSK 1186/12, CBOSA). Dodatkowo tylko należy podkreślić, że w dacie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji, które nastąpiło na podstawie pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rykach z dnia 21 maja 2025 r., A. S. nie pełniła już funkcji PLW, gdyż została powołana w maju 2024 r. do pełnienia obowiązków Lubelskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Lublinie. Pomijając więc względy formalne i brak przesłanek do zastosowania w stosunku do powiatowego lub wojewódzkiego lekarza weterynarii przesłanek wyłączenia z art. 24 § 1 i 3 k.p.a., to również nie można uznać, że osoba ta wydała decyzję jako organ I i II instancji. Skierowanie zaś przez PLW w Rykach pisma z dnia 7 lutego 2024 r. stanowiącego zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez M. F. polegającego na znęcaniu się ze szczególnym okrucieństwem nad bydłem w trakcie jego przewożenia nie świadczy o wątpliwości co do bezstronności osoby piastującej funkcję PLW w Rykach, a wynika z wykonywanie przez nią obowiązków służbowych. Należy przy tym podkreślić, że zawiadomienie to zakończyło się prawomocnym skazaniem skarżącego przez Sąd Rejonowy w Garwolinie II Wydział Karny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2025 r. za ciąg przestępstw określonych w art. 35 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2023, poz. 1580). Za znęcanie się ze szczególnym okrucieństwem nad bydłem w trakcie transportu skarżący został skazany na karę grzywny oraz zakaz posiadania zwierząt na okres 3 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 11 lutego 2025 r., a następnie został przesłany do PWL w Rykach przy piśmie z dnia 7 maja 2025 r. Informacja o powyższym wyroku dała podstawę PWL w Rykach do wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżonymi decyzjami, czyli unieważnieniem ostatecznego zezwolenia dla przewoźnika jakim był M. F.. Odnosząc się do kolejnych zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego zmierzających do wykazania, że organy nie zebrały wystarczającego materiału dowodowego do rozstrzygnięcia sprawy stosownie do art. 7, 8 i 77 k.p.a., a w konsekwencji nie miały podstaw do zastosowania sankcji w postaci unieważnienia zezwolenia dla przewoźnika, to należy uznać je za niezasadne. Zdaniem Sądu już sam fakt skazania M. F. prawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2025 r. za przestępstwo znęcania się ze szczególny okrucieństwem nad zwierzętami (dwoma krowami ras mlecznych) w trakcie ich transportu dawały podstawy do wydania zaskarżonych decyzji, tym bardziej że wyrok nakładał na skarżącego 3 letni zakaz posiadania zwierząt. Przy czym należy podkreślić, że działanie powiatowego lekarza weterynarii są niezależne od sankcji karnych nałożonych na M. F. i organ ten może w ramach swoich kompetencji, niezależnie od działania sądu, nakładać sankcje przewidziane w powołanych powyżej przepisach prawa krajowego oraz wspólnotowego. Zaskarżone decyzje zostały podjęte na podstawie art. 138 ust. 2 lit. j w zw. z ust. 1 oraz ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/ 74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), zwanego dalej "rozporządzeniem 2017/625". Przywołany przepis stanowi, że działając zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, właściwe organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące następujące działania, ale nieograniczające się do nich: j) nakaz zawieszenia lub wycofania rejestracji lub zatwierdzenia danego zakładu, obiektu, gospodarstwa lub środka transportu, zatwierdzenia przewoźnika lub świadectwa kwalifikacji kierowcy. Zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia 2017/625 w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy: a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; oraz b) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności. Z art. 1 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że ma ono zastosowanie do kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu weryfikacji zgodności z przepisami przyjętymi na szczeblu Unii lub przez państwa członkowskie w celu stosowania prawodawstwa Unii w obszarach m.in. wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt (lit. f). Z powyższych przepisów wynika, że katalog środków, o jakich mowa w art. 138 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, tj. jakie mogą podjąć właściwe organy, ma charakter otwarty. Świadczy o tym przede wszystkim użyte w tym przepisie stwierdzenie "podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące następujące działania, ale nieograniczające się do nich (...)". Chodzi tu zatem o jakiekolwiek środki prowadzące w optymalny sposób do osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie zgodności z przepisami wymienionymi w art. 1 ust. 2 rozporządzenia, a zatem m.in. w obszarze wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt. (por. wyrok WSA w Kielcach z 7.02.2024 r., II SA/Ke 679/23, CBOSA). Mając na uwadze powyższe, organy weterynaryjne uzyskując informację o prawomocnym wyrok z dnia 10 stycznia 2025 r. w stosunku do M. F. w ramach własnych kompetencji były uprawnione do stosowania sankcji administracyjnych nawet nie wynikających z orzeczenia sądu karnego. Ponadto organy te dokonując dodatkowych własnych ustaleń dotyczących historii podmiotu – jego działalności odnoszącej się m.in. do transportu zwierząt, powinny podjąć wszelkie możliwe działania prewencyjne i ochronne dotyczące dobrostanu zwierząt. Przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organy i powołanie się w decyzjach na dodatkowe okoliczności, poza wskazanym wyrokiem karnym, świadczące o kolejnych działaniach M. F. mających znamiona znęcania się nad zwierzętami oraz łamiące zakaz sądowy posiadania zwierząt było w pełni uzasadnione i prawidłowe. Należy przy tym zauważyć, że stosownie do art. 10 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. U. UE. L. z 2005 r. Nr 3, str. 1 ze zm.) dotyczącego wymagań w zakresie zezwoleń dla przewoźników - Właściwe władze wydają przewoźnikom zezwolenie, pod warunkiem, że: a) osoby ubiegające się znajdują się lub w przypadku osób ubiegających się i znajdujących się w państwach trzecich, są reprezentowane w Państwie Członkowskim, w którym ubiegają się o zezwolenie; b) osoby ubiegające się wykazały, że dysponują wystarczającą liczbą właściwego personelu, wyposażenia i procedur operacyjnych umożliwiających im przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, w tym w odpowiednim przypadku zasad dobrej praktyki; c) osoby ubiegające się lub ich przedstawiciele nie figurują w rejestrze skazanych za poważne naruszenia prawodawstwa wspólnotowego oraz/lub ustawodawstwa krajowego dotyczącego ochrony zwierząt w ciągu trzech lat poprzedzających złożenie wniosku. Przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy składający wniosek zapewnił właściwe władze, że podjęte zostały wszystkie środki celem uniknięcia dalszych naruszeń. Powołane rozporządzenie nr 1/2005 w załączniku nr I, rozdział I, pkt 1 przewiduje przy tym, że zwierzęta mogą być przewożone jedynie, jeżeli są zdolne do transportu, natomiast wszystkie zwierzęta muszą być transportowane w warunkach gwarantujących im brak zranień lub niepotrzebnego cierpienia. Z ustaleń organów wynika zaś, że skarżący już po skazaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2025 r. dokonywał przewozu zwierząt w sposób łamiący powyższe rozporządzenie nr 1/2005. Okoliczności te (opisane w części wstępnej uzasadnienia) słusznie zostały wzięte pod uwagę przez LWLW przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Należy jedynie zauważyć, że organy weterynaryjne zostały poinformowane o nieprawidłowościach w transporcie zwierząt dokonywanych przez skarżącego między innymi w dnach 28 marca 2025 r., 31 marca 2025 r. (polegające na dostarczeniu do ubojni w [...] sztuki bydła niezdatnej do spożycia ze względu na znaczne wychudzenie, gnilny zapach mięsa, zapalenie otrzewnej, zrosty opłucnej), czy 22 kwietnia 2025 r i 24 kwietnia 2025 r. kiedy skarżący dostarczył do K. bydło powiązane za rogi do kratek wentylacyjnych środka transportu oraz niemogące samodzielnie opuścić środka transportu. Również w trakcie trwania postępowania odwoławczego organy weterynaryjne uzyskiwany informacje o kolejnych sprzecznych z prawem działaniach skarżącego. Udokumentowane przez organy weterynaryjne okoliczności dotyczące transportu zwierząt do ubojni świadczą o sprzeczności działań skarżącego z z powołanym rozporządzeniem nr 1/2005 w zakresie odnoszącym się do sposobu transportu zwierząt. Dokumentacja potwierdzająca wskazane powyżej uchybienia znajduje się w aktach administracyjnych i obejmuje protokoły kontroli, pisma urzędowe oraz dokumentację fotograficzną. W tej sytuacji w ocenie Sądu organy dokonały prawidłowych ustaleń w oparciu o właściwie i wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy. Zastosowany środek w postaci unieważnienia zezwolenia dla przewoźnika należy zaś uznać za adekwatny w stosunku do stwierdzonych uchybień. Za proporcjonalnością zastosowanego środka do uchybień dokonywanych w transporcie zwierząt świadczy zarówno wyrok skazujący skarżącego za znęcanie się nad zwierzętami ze szczególnym okrucieństwem w trakcie transportu, jak i uchybienia wykazane przez organy po prawomocnym skazaniu, w tym polegające na złamaniu zakazu orzeczonego w wyroku z dnia 10 stycznia 2025 r. odnoszącego się do posiadania zwierząt oraz liczne nieprawidłowości w trakcie transportu bydła do ubojni. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.