II SA/Lu 75/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. W dniu 8 grudnia 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., nr [...]08 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. w miejscowości P. w obrębie działki o numerze ewid. [...]. W piśmie z dnia 16 lutego 2011 r. Wojewoda cofnął wniesioną na powyższą uchwałę skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi zaś wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi przez Wojewodę uznać należało w pełni za skuteczne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na mocy art. 161 § 2 oraz art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnie skargę, orzekł jak w sentencji postanowienia.