II SA/Lu 751/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wojciech Kręcisz, , , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki, w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zgodnie z unormowaniem art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca również skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w dniu 5 września 2005 r. dorosły domownik, córka skarżącego odebrała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 zł, wskazania uczestników postępowania sądowo - administracyjnego, którzy brali udział w postępowaniu administracyjnym oraz nadesłania poświadczonych "za zgodność z oryginałem" odpisów skargi wraz z załącznikami w ilości odpowiadającej liczbie uczestników, który to sposób doręczenia w świetle unormowania art. 72 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznać należy za skuteczny. Mimo prawidłowego pouczenia o terminie uiszczenia wpisu sądowego i usunięcia pozostałych braków formalnych skargi oraz skutku niezachowania terminu, skarżący nie uiścił wpisu oraz nie wskazał uczestników postępowania sądowo - administracyjnego i nie nadesłał odpisów skargi wraz z załącznikami, co bezpośrednio skutkuje zastosowaniem rygoru przewidzianego wart. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 cyt. ustawy. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.