II SA/Lu 753/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2025 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę. Decyzją Wojewody [...] (dalej jako: Wojewoda lub organ odwoławczy) z dnia [...] września 2025 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania K. B. (dalej jako: skarżąca) utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] (dalej jako: Starosta) z dnia [...] lipca 2025 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wydanej przez Starostę [...] w dniu [...] lipca 2020 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia P. [...] z siedzibą w L. pozwolenia na budowę i rozbiórkę obejmującą: budowę linii kablowej SN 15kV-3293m, budowę linii kablowej nN 0,4kV - 2124m, budowę napowietrznej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV szt.1, budowę słupów SN 15kV szt. 1- na działce nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w obręb. nr [...] Ł. w jedn. ewid. [...] S., na dz.nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obręb. ewid. nr [...] U. w jedn. ewid. [...] W. U., na dz. nr ewid.[...], [...], [...] w obręb. ewid. nr [...] S. w jedn. ewid. [...] W. U. oraz rozbiórkę linii napowietrznej SN 15kV, rozbiórkę napowietrznej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV- na dz. nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obręb. nr [...] Ł. w jedn. ewid. [...] S., na dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obręb. nr [...] R. w jedn. ewid. [...] R.-H., w ramach inwestycji pod nazwą "Rozbiórka i budowa sieci elektroenergetycznej SN 15 kV i nN 0,4kV, przebudowa sieci elektroenergetycznej SN i nN Ł. G. [...] oraz umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w części dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę sieci nN, rozbiórkę przyłączy napowietrznych i rozbiórkę słupów nN 0,4 kV na dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obręb. ewid. nr [...] Ł. w jedn. ewid. [...] S., na dz. nr ewid.[...],[...],[...] w obręb. ewid. nr [...] U. w jedn. ewid. [...] W. U.. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2025 r. do Starosta [...] w C. wpłynął wniosek K. B., która na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i rozbiórkę linii energetycznej wraz z infrastrukturą. Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką działek nr ewid. [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...], w jednostce ewidencyjnej W. U., które nabyła w dniu [...] sierpnia 2022 r. Wnosząca wyjaśniła, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i z tego powodu nie może skorzystać z uprawnień jakie daje mu decyzja o pozwoleniu na budowę, co czyni wspomnianą decyzję bezprzedmiotową. Ponadto w piśmie podnosi, że za stwierdzeniem wygaśnięcia przedmiotowej decyzji przemawia jej interes, jako właściciela nieruchomości, gdyż posiada nieruchomość, której nie może wykorzystać zgodnie z przeznaczeniem, co ogranicza przysługujące jej prawo własności. Zdaniem wnioskującej stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę leży także w interesie społecznym, gdyż ma to wpływ na pewność obrotu prawnego tą nieruchomością. Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. Starosta zawiadomił strony o wszczętym postępowaniu oraz pouczył o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w terminie w 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Jednocześnie w tym samym dniu organ I instancji zwrócił się do P. [...] z prośbą o złożenie wyjaśnień oraz dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia procedury administracyjnej. W dniu [...] czerwca 2025 r. do Starosty wpłynęło pismo inwestora z wyjaśnieniami, w którym P. [...]. nie wyraża zgody na stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji w całości czy też w części dotyczącej działek [...] i [...] w obrębie ewid. [...] w jedn. ewid. W. U.. Spółka do pisma dołączyła również dokumenty niezbędne do przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...], Starosta odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wskazana przez K. B. przesłanka do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wskazał, że inwestor w chwili uzyskiwania pozwolenia na budowę legitymował się prawem do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane poprzez zawarcie w dniu [...] września 2019 r. umowy nr [...] Inwestor przedłożył dokument potwierdzający tytuł prawny do nieruchomości oznaczonych nr ewid. [...] i [...] w U. w gminie W. U., z którego wynikało prawo do złożenia przez niego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podczas uzyskiwania spornego pozwolenia na budowę. Organ I instancji zaznaczył również, że nie otrzymał informacji, aby to uprawnienie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane zostało cofnięte. Podkreślił, że zmiana właściciela nieruchomości nie może mieć wpływu na stosunki prawne już ukształtowane, albowiem decyzja nadal obowiązuje, wywołując właściwe sobie skutki w zakresie przyznanych uprawnień lub obowiązków. Zdaniem organu I instancji nie można twierdzić, że inwestor nie może domagać się wydania nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych, gdy tego tytułu nie stracił. Dodał, że również nie można twierdzić tak dlatego, że nie dokonał wpisu w księdze wieczystej jak podnosi wnioskująca. Podsumowując Starosta stwierdził, że biorąc powyższe pod uwagę decyzja o pozwoleniu na budowę, o której mowa w przedmiotowej sprawie nie stała się bezprzedmiotowa. Jak podkreślił organ I instancji stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji nie leży również w interesie społecznym — lokalnej społeczności, która ma prawo oczekiwać normalnego i niezakłóconego korzystania z sieci energetycznej. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła K. B.. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i utrzymał w mocy orzeczenie Starosty. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 162 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeśli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo leży to w interesie społecznym albo interesie strony, 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Zdaniem organu odwoławczego orzecznictwo sądowoadministracyjne jako przesłankę będącą podstawą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę w całości lub w części, wskazuje utratę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w czasie realizacji inwestycji uniemożliwia wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę (wykonanie robót budowlanych). Bezsporna w świetle prawa cywilnego utrata przez inwestora ww. prawa w czasie realizacji inwestycji daje podstawę do stwierdzenia przez organ architektoniczno-budowlany wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W tej sytuacji nie jest możliwe wykonanie decyzji przez inwestora, co czyni ją bezprzedmiotową. Jednakże stwierdzenie wygaśnięcia decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest oczywista, bezsporna i poparta odpowiednimi dokumentami. Wojewoda wyjaśnił, że bezprzedmiotowość decyzji wynika natomiast z okoliczności mających miejsce po wydaniu decyzji, wskazujących na ustanie prawnego bytu elementu stosunku materialno-prawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje on taki skutek. Pojęcie bezprzedmiotowości należy wiązać z brakiem istnienia podmiotu lub przedmiotu stosunku prawnego oraz braku możliwości kształtowania stosunków administracyjnych, dla których ukształtowania została taka decyzja wydana. Jak wskazał organ I instancji brak podmiotu stosunku administracyjnoprawnego wystąpi np. w razie śmierci strony w zakresie uprawnień lub obowiązków o charakterze osobistym, które nie przechodzą na następców prawnych, rozwiązania jednostki organizacyjnej będącej stroną (bez prawnego następstwa), jak również w razie utraty przez stronę kwalifikacji do wykonywania uprawnień. Natomiast z brakiem przedmiotu stosunku administracyjnoprawnego mamy wówczas do czynienia, gdy w decyzji rozstrzygnięto odnośnie praw lub obowiązków dotyczących rzeczy, co do których, w wyniku ich zniszczenia lub istotnego przekształcenia, te prawa lub obowiązki nie mogą być dalej realizowane, albo wtedy, gdy strona zrezygnowała z uprawnienia, czyli nastąpił brak woli kontynuacji decyzji po stronie osób mających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda podniósł, że instytucja wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę jest instytucją wyjątkową. Ustawa prawo budowlane jest tak skonstruowana, że jej uregulowania, co do zasady, nie powinny być tak rozumiane, aby prowadzić do pozbawienia inwestora możliwości korzystania z udzielonego mu pozwolenia na budowę. Sytuacje, w których pozwolenie na budowę jest usuwane z obrotu prawnego, należą do wyjątków. Przesłanki do wygaszenia pozwolenia na budowę muszą być traktowane ściśle, w przeciwnym razie zaprzeczałoby to woli ustawodawcy (państwa) w rozwijaniu budownictwa w interesie publicznym. Decyzja o wygaśnięciu wywołuje skutki prawne od dnia, w którym powstały przesłanki do wygaśnięcia, co powoduje konieczność dokonania ustaleń przez organ wydający niniejszą decyzję, opartych na materiale dowodowym nie budzącym żadnych wątpliwości. Ustalenie, czy przedmiotowe przesłanki zostały spełnione, następuje w ramach postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia na budowę powinien w sposób jednoznaczny określić datę, w której przedmiotowa decyzja wygasła. Wszelkie roboty budowlane podjęte lub kontynuowane po tej dacie należy uznać za prowadzone bez podstawy prawnej. Wojewoda podniósł, że skarżąca posiada interes prawny do udziału w postępowaniu dotyczącym wygaśnięcia wskazanej powyżej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r. wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości, których jest współwłaścicielem, tj. działek ew. nr [...] i [...], obręb U., gm. W. U., przez które przebiega sporna inwestycja. Skarżąca nabyła ww. działki w 2022 r. (księga wieczysta nr [...]). Przechodząc do oceny ww. decyzji w weryfikowanym zakresie pod kątem przesłanek o których mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda wskazał, że zgodnie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej jako: pr. bud.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 pr. bud.) Odnosząc się do zasadności wniosku K. B. Wojewoda w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, wyrażone w zaskarżonej decyzji, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi sytuacja, że nierealne okazuje się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestał istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło. Podmiot, do którego decyzja została skierowana funkcjonuje i w dalszym ciągu jest on zainteresowany wykonaniem inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Zdaniem organu potwierdzeniem powyższego jest pismo inwestora z dnia [...] czerwca 2025, w którym jasno stwierdza, że nie wyraża, zgody na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w całości czy też w części dotyczącej działek nr [...], [...] obręb [...] U.. Dodatkowo zauważono, że w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę inwestor złożył w dniu [...] grudnia 2019 r. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, m.in. działkami ewid. nr [...] i [...], obręb U., jednostka W. U.. Oświadczenie to w ww. zakresie nie było kwestionowane w toku postępowania zwyczajnego. Wojewoda podniósł, odwołując się do orzecznictwa, że w zwykłym postępowaniu administracyjnym organ architektonicznobudowlany nie ma co do zasady obowiązku prowadzić postępowania wyjaśniającego w omawianej kwestii, nawet gdyby miał pewne wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia, gdyż za jego treść karnie odpowiada inwestor, zaś wynik postępowania karnego potwierdzający fałsz oświadczenia stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Organ architektoniczno-budowlany powinien jednak przeprowadzić postępowanie wyjaśniające wówczas, gdy inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę składa oświadczenie o wyłącznym prawie do terenu na cele budowlane do nieruchomości stanowiącej współwłasność, zaś biorący w postępowaniu udział współwłaściciele kwestionują prawdziwość takiego oświadczenia. Brak natomiast jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że organ administracji budowlanej w razie powzięcia wątpliwości ma obowiązek przeprowadzić odpowiednie postępowanie wyjaśniające co do prawdziwości oświadczenia, a zwłaszcza iż takie postępowanie wyjaśniające ma prowadzić w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia decyzji. W aktach sprawy znajduje się umowa z dnia [...] września 2019 r. zawarta pomiędzy P. [...]., a Panem K. S. (właścicielem ww. działek do dnia [...] września 2020 r.) o wyrażeniu zgody na udostępnienie działek nr [...] i [...], obręb U., w celu budowy urządzeń energetycznych (ułożenie w ziemi linii kablowej SN 15 kV i nN 0,4 kV i budowę stacji transformatorowej). Podkreślono fakt, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów świadczących o tym, iż powyższa umowa stała się nieważna. Odnosząc się do stwierdzenia odwołującej, że za wygaśnięciem przedmiotowej decyzji przemawia jej interes, jako właściciela nieruchomości, gdyż posiada nieruchomość, której nie może wykorzystać zgodnie z przeznaczeniem, co ogranicza przysługujące jej prawo własności wskazać należy, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są władne rozstrzygnąć powyższego sporu, gdyż leży to w wyłącznych kompetencjach sądu powszechnego. Czyni to chybionym zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego bowiem bezcelowe jest prowadzenie postępowania co do okoliczności spornych między stronami i mogących zostać rozstrzygniętymi wyłącznie na drodze cywilnej. Odwołująca nie udokumentowała, że przed sądem powszechnym toczy się postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia. Odwołująca nie zajęła żadnego stanowiska w tejże kwestii, a tym bardziej nie przedłożyła stosownych dokumentów, że wystąpiono o rozstrzygnięcie tego sporu do organu właściwego, jakim jest sąd powszechny. Dodatkowo, organy uznały, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie staje się bezprzedmiotowa ze względu na to, że istnieje nowy właściciel nieruchomości, na której takie pozwolenie zostało wydane, ponieważ nie oznacza to utraty przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, jak stanowi przepis art. 548 § 1 k.c., z chwilą wydania rzeczy sprzedanej przechodzą na kupującego korzyści i ciężary związane z rzeczą oraz niebezpieczeństwo przypadkowej utraty lub uszkodzenia rzeczy. Co więcej, jak wynika z § 3 umowy zawartej pomiędzy ówczesnym właścicielem nieruchomości a P. [...] w przypadku sprzedaży nieruchomości jej właściciel zobowiązany był pisemnie poinformować przyszłego nabywcę o zawartych w niej rozstrzygnięciach. Jak już wcześniej wyjaśniono, rolą organów architektoniczno-budowlanych nie jest ustalanie kwestii dotyczących prawa cywilnego. Właściwy w tym zakresie jest sąd cywilny i strony mogą dochodzić swoich praw przed tym sądem. Odnosząc się z kolei do kwestii ewentualnego wygaszenia przedmiotowej decyzji z uwagi na interes społeczny organ odwoławczy wskazał, że budowa sieci energetycznych, a więc obiektów liniowych zaliczana jest do inwestycji celu publicznego, które służą zaspokojeniu potrzeb publicznych o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym). W art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ustawodawca zawarł katalog celów publicznych, wskazując w pkt 2, że cele publiczne w kontekście branży energetycznej to np. budowa i utrzymywanie urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wojewoda podzielił w pełni stanowisko organu I instancji zgodnie z którym stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji nie leży w interesie społecznym - lokalnej społeczności, która ma prawo oczekiwać normalnego i niezakłóconego korzystania z sieci energetycznej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania wskazano, że są bezzasadne. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego oraz treści uzasadnienia decyzji nie wskazuje na jakiekolwiek naruszenia prawa w toku postępowania administracyjnego. Decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego oraz procesowego, a jej rozstrzygnięcie znajduje oparcie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. W szczególności podkreślono, iż organ I instancji prawidłowo ustalił okoliczności sprawy, a uzasadnienie decyzji zawiera niezbędne elementy wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Twierdzenia odwołującej o braku podstaw prawnych i faktycznych nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła w dniu [...] listopada 2025 r. K. B.. W skardze zarzucono decyzji naruszenie: - art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie wygasła pomimo zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie; - art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniającego oraz pominięcie istotnych dowodów wskazujących na brak realizacji inwestycji na przedmiotowych działkach, fakt utraty prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestora z pominięciem słusznego interesu skarżącej jako właścicielki nieruchomości; - naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez uzasadnienie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji, brakiem zgody inwestora na jej wygaśnięcie. Podczas gdy wola inwestora pozostaje bez znaczenia w przypadku, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej wygaśnięcia, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną oraz sądową; - art. 76 § 1 k.p.a. poprzez traktowanie jako dowodu w sprawie, kopii umowy z dnia [...].07.2025 r., której zgodność z oryginałem świadczy osoba nieuprawniona; Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę z dnia [...] lutego 2020 r. z uwagi, że stała się bezprzedmiotowa, a ewentualnie uchylenie decyzji organów obu instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty świadczące, zdaniem skarżącej, o zasadności podniesionych w sprawie zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.)., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Skarga nie podlega uwzględnieniu, gdyż prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. było prawidłowe, a stanowisko organów obu instancji oparte na właściwej interpretacji i wykładni przepisów prawa. Zdaniem tut. Sądu wydane w sprawie decyzje organów administracji obu instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani postępowania administracyjnego. Tut. Sąd w pełni podziela przedstawione powyżej stanowisko organów, co do braku spełnienia przesłanek określonych w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia P. [...]. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę i rozbiórkę linii elektroenergetycznej wraz z odpowiednią infrastrukturą. Należy podzielić stanowisko organów, że skarżąca posiadała interes prawny do zainicjowania przedmiotowego postępowania nadzwyczajnego bowiem z bezspornych ustaleń organów i twierdzeń skarżącej wynika, że od [...] sierpnia 2022 r. jest współwłaścicielką działek nr [...] i [...], które objęte są decyzją Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2020 r. Interes prawny skarżącej wynika z prawa własności owych działek i należy uznać, że ewentualne stwierdzenia wygaśnięcia decyzji mogłoby dotyczyć wyłącznie należącej do skarżącej nieruchomości. Bezsporna jest również okoliczność, że inwestor P. [...] z siedzibą w L. wykazał przed wydaniem decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2020 r., że dysponuje wskazanymi działkami na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się kopia umowy pomiędzy właścicielem tych działek K. M. S., a P. [...] z siedzibą w L., z której wynika, że właściciel nieruchomości nr [...] i [...] obręb [...] U. wyraża zgodę na udostępnienie swojej nieruchomości w celu budowy urządzeń energetycznych. Skarżąca w dacie podpisywania tej umowy nie była właścicielem tych działek, nabyła je od kolejnego właściciela K. B. w dniu [...] sierpnia 2022 r. Skarżąca w fakcie zmiany właściciela owych działek dopatruje się ziszczenia przesłanek określonych w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nakazujących organom stwierdzenie wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z argumentacją strony odnoszącą się do ziszczenia przesłanek określonych w tym przepisie oraz wskazującą błędy procesowe organów prowadzących postępowanie nie można się zgodzić. Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji służy uchyleniu skutków materialnoprawnych i procesowych decyzji, która stała się bezprzedmiotowa. A przy tym jej eliminacja leży w interesie społecznym lub w interesie strony; pełni funkcję porządkującą, która wyraża się deklaratywnym wskazaniu, że obowiązująca formalnie decyzja nie może podlegać wykonaniu, albowiem przyznaje uprawnienia lub nakłada obowiązki jedynie w sposób pozorny. Bezprzedmiotowość można wywodzić zarówno ze zmian podmiotowych jak i przedmiotowych zaistniałych po wydaniu decyzji administracyjnej. Skarżąca upatruje bezprzedmiotowości ze zmiany właściciela działek nr [...] i [...], które zostały nabyte przez skarżącą w dniu [...] sierpnia 2022 r. Jednakże okoliczność ta nie świadczy o bezprzedmiotowości postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2020 r. Zdaniem Sądu nie każda zmiana właściciela nieruchomości, w zakresie której wydano pozwolenia na budowę będzie powodowała bezprzedmiotowość decyzji. W niniejszej sprawie spór dotyczy skuteczności umowy, na podstawie której inwestor uzyskał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy podkreślić, że w dacie wydawania decyzji inwestor niewątpliwie legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – czyli działek nr [...] i [...], co wynikało ze stosunku obligacyjnego – umowy z dnia [...] września 2019 r. zawartej między P. [...] a właścicielem tych działek K. S.. Kopia umowy znajdująca się aktach administracyjnych potwierdza ten fakt (k. 17 akt org. I inst.). Wbrew zarzutom strony kopia umowy może być dopuszczona jako dowód zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. Umowa ta jest dokumentem prywatnym a nie urzędowym, jednakże nie było żadnych podstaw, aby uznać, że dowód ten jest niewiarygodny. Zasadnie organy podkreśliły, że skarżąca nie wykazała, aby uchyliła się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego przez jej poprzednika prawnego. Umowa z dnia [...] września 2019 r. nie została w żaden sposób podważona. Uchylenie się natomiast od skutków prawnych tej umowy wykracza poza ramy postępowania administracyjnego i jest domeną stosunków cywilnoprawnych. W przypadku natomiast, gdy skarżąca nie uchyliła się od skutków oświadczenia woli złożonego przez K. S., a nabywając prawo do nieruchomości weszła w ogół praw i obowiązków poprzedniego właściciela to nie można uznać, że wydana decyzja jest bezprzedmiotowa. Kwestie skuteczności zawarcia umowy, a przede wszystkim jej skutków dla skarżącej wykracza poza właściwość organów administracji. W zakresie tym właściwa może być droga cywilna i spór przed sądem powszechnym. Należy również zauważyć, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę jest sukcesywnie realizowana, a inwestor podtrzymuje wolę dalszego prowadzenia robót budowlanych. Prawidłowo organy uznały, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r. w związku z wynikającym z kopii dziennika budowy z dnia [...] listopada 2022 r. (k. 11-13, akt org. I inst.) rozpoczęciem robót budowlanych jest realizowana i nie podlega wygaszeniu na podstawie art. 37 ust. 1 pr. bud. Stosownie do tego przepisu decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. W realiach przedmiotowej sprawy prawidłowo ustalono, że inwestor rozpoczął roboty budowlane na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r. Fakt, że nie rozpoczęto realizacji inwestycji na działkach należących do skarżącej nie świadczy o tym, że inwestor nie rozpoczął budowy. Decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy bowiem obiektu liniowego, linii energetycznej i jej rozpoczęcie na jednej z działek objętych tą decyzją świadczy o przystąpieniu do jej realizacji. Sąd podkreśla, że chociaż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji może leżeć w interesie skarżącej, która nie może swobodnie dysponować swoimi działkami w związku z udzielonym pozwolenia na budowę, to jednak z pewnością nie leży w interesie społecznym. Inwestycja prowadzona przez P. [...] ma charakter inwestycji celu publicznego (co wyjaśnił organ odwoławczy), a prawidłowe dostarczanie do odbiorców indywidualnych energii elektrycznej w sposób efektywny, bezpieczny oraz nieprzerywany leży niewątpliwie w interesie społecznym. Dlatego też należy uznać, że nie zaszły wszystkie przesłanki określone w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nakazujące stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Decyzja nie stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nie leży w interesie publicznym. Jeszcze raz należy podkreślić, że bezprzedmiotowość decyzji o pozwoleniu na budowę może zaistnieć, gdy decyzja nie może być zrealizowana w świetle prawa cywilnego. W realiach rozpatrywanej sprawy, w sytuacji, gdy umowa z dnia [...] września 2019 r., która stała się podstawą do dysponowania przez inwestora z działek nr [...] i [...] na cele budowlane nie została w żaden sposób podważona w świetle prawa cywilnego, nie można uznać, że ziściła się przesłanka bezprzedmiotowości decyzji. Tylko dodatkowo należy zauważyć, że inwestycja liniowa jest realizowana i inwestor podtrzymuje wolę jej kontynuowania również na działkach będących własnością skarżącej. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji dotyczącej inwestycji celu publicznego, nie leży więc w interesie społecznym. Kończąc należy wskazać, że nie doszło w trakcie postępowania do naruszenia przepisów k.p.a. dotyczących prawidłowego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w sprawie – art. 7, 77, 80 k.p.a., jak i art. 76 § 1 k.p.a. Wydane w sprawie decyzje zostały również prawidłowo uzasadnione w odniesieniu do przesłanek określonych w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Mają na uwadze powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.