II SA/Lu 754/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Z.-D. na decyzję S K O w L. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia umorzyć postępowanie. J. Z.-D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Na rozprawie przed Sądem w dniu 30 października 2014 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania, albowiem otrzymała świadczenie z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zdaniem sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Dlatego też – na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć. Z tego względu Sąd orzekł, jak w postanowieniu.