II SA/Lu 759/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki - w zakresie wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: przyznać L. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił skarżącemu L. B. przyznania prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 6 stycznia 2010 r. (k.213). W dniu 11 stycznia 2010 r. złożył on sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, postanowienie z dnia 30 grudnia 2009 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Wniosek skarżącego L. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 245 § 1-3 ustawy przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ustawy). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika bowiem z wniosku o przyznanie prawa pomocy, czteroosobowa rodzina L. B. utrzymuje się z niewysokiej renty oraz wynagrodzenia za pracę żony. Rodzina skarżącego nie posiada żadnego majątku, poza domem o wielkości 40 m2 w O., mieszkaniem o wielkości 62,43 m2 w Ł. i gruntami rolnymi o pow. 0,29 ha. Skarżący zmuszony jest także ponosić z własnych skromnych środków utrzymania koszty związane z leczeniem. Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.