II SA/Lu 760/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Sidor, Bogusław Wiśniewski, Protokolant Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi T. B., M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących T. B. i M. G. po 50 / pięćdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Działający z upoważnienia Wojewody Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, decyzją z dnia [...] maja 2003 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania T.B. i M.G. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2002 r. udzielającej Gminie pozwolenia na przebudowę infrastruktury technicznej w A.S.P. na odcinku od A.S. do ulicy D. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że wnioskodawca spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oaz art. 35 ust. 1 i 4 ustawy prawo budowlane, zatem organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzuty odwołujących się dotyczące przebiegu projektowanego chodnika na odcinku posesji nr [...] przy ulicy D. który utrudni im prowadzenie komisu samochodowego dotyczą projektu branży drogowej nie objętej zakresem rzeczowym zaskarżonej decyzji. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli T.B. i M.G., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podnieśli w skardze, że zaprojektowana przebudowa A.S.P. pociąga za sobą nie tylko przebudowę drogi, chodnika ale również infrastruktury technicznej. Rozwiązanie, zakładające budowę chodnika o szerokości 2 m oddzielonego aż 12 metrowym pasem zieleni od jezdni wiąże się z koniecznością wywłaszczenia części ich działki /16 %/ na której prowadzą działalność gospodarczą. Jest to niezrozumiałe i nieekonomiczne, bo zmniejszenie szerokości pasa zieleni pozwoliłoby uniknąć gminie nakładów finansowych na odszkodowania a nie wpłynęłoby na funkcjonalność planowanej przebudowy ulicy. Argumentacja zaskarżonej decyzji, że zaskarżona decyzja nie dotyczy budowy chodnika a tylko infrastruktury technicznej jest o tyle chybiona, że z przebiegiem chodnika związany jest ściśle przebieg innych urządzeń, których decyzja dotyczy, a których lokalizacja narusza ich prawo własności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że przy rozstrzyganiu sprawy bierze pod uwagę także te naruszenia prawa, które nie zostały objęte skargą. Zaskarżona decyzja narusza prawo z przyczyn innych niż podniesione w skardze. Po pierwsze skarżący złożyli odwołanie od decyzji Prezydenta miasta L. z dnia [...] marca 2003 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na przebudowę infrastruktury technicznej A.S.P. /odwołanie i decyzja znajdują się w aktach administracyjnych sprawy/. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego zawiera w sentencji sformułowanie, iż zapadła w wyniku rozpatrzenia odwołania z dnia 20 grudnia 2002 r. Decyzji z takiej daty brak jest w aktach sprawy, a zatem nie można wnioskować, czy takowa decyzja w ogóle została wydana czy też zaskarżona decyzja powołując ją zawiera oczywistą omyłkę, która nie została sprostowana. Wątpliwości tych nie można rozwiać analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które jest zaledwie pięciozdaniowe, lakoniczne i nie spełnia wymogów dobrego uzasadnienia określonych w art. 107 kpa. Należy zauważyć, że gdyby nawet przyjąć zaistnienie w zaskarżonej decyzji oczywistej omyłki w określeniu daty decyzji pierwszoinstancyjnej, to i tak nie można by się zgodzić ze stwierdzeniem zaskarżonej decyzji, że wnioskodawca wypełnił wszystkie wymagania określone przepisami ustawy Prawo budowlane, dla uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1129/ stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że do wniosku z dnia 6 listopada 2002 r. dołączona została później /brak prezentaty/ decyzja Prezydenta miasta L. z dnia [...]lutego 2003 r. znak: [...] wywłaszczająca na rzecz Gminy część działki nr ewid. [...] stanowiącej własność T.B. i M.G. Inwestor w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę, tj. [...] marca 2003 r. nie legitymował się prawem do dysponowania gruntem wywłaszczonym na cele budowlane, bowiem od decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2003 r. skarżący T. B. i M. G. wnieśli w ustawowym terminie odwołanie. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie podnosi okoliczności zmiany stanu faktycznego i prawnego w sprawie od czasu wydania decyzji przez organ I instancji w zakresie dysponowania gruntem przez inwestora na cele budowlane. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b oraz art. 200 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.