II SA/Lu 760/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 15 września 2015 r. R. O. wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo z dnia [...]r., oznaczone jako "zażalenie" na szereg postanowień ww. Kolegium, w tym na postanowienie z dnia [...] r., nr [...] Jak wynika z akt sprawy, to samo pismo zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tegoż Kolegium z dnia [...] r., nr [...]. Wyjaśnić należy, że obowiązujące przepisy przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 3 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym od decyzji wydanej w I instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze przysługuje wniosek do tego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Z kolei obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. W każdym więc przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia wydanego przez organ w pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia wydanego postępowaniu drugoinstancyjnym, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest owe orzeczenie ostateczne drugoinstancyjne. W tej sytuacji Sąd przyjął, że wniesione ponownie przez skarżącą to samo pismo z dnia [...] r. stanowi skargę na wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w drugiej instancji (po ponownym rozpatrzeniu sprawy) postanowienie z dnia [...] r., nie zaś na postanowienie wydane przez ten organ w pierwszej instancji tj. postanowienie z dnia [...] r. W świetle bowiem powołanych wyżej przepisów sądowa kontrola postanowienia z dnia [...] r. jest możliwa w ramach rozpoznania skargi na postanowienie wydane przez Kolegium w II instancji. Skarga wniesiona wyłącznie na postanowienie z dnia [...] r. byłaby zaś niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Uznając jednak, że przedmiotem skargi jest postanowienie Kolegium z dnia [...] r. stwierdzić należy, że również w tym wypadku skarga nie może być merytorycznie rozpoznana, a to z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Stosownie bowiem do przepisów art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. zostało doręczone skarżącej w dniu 22 lipca 2015 r. z pouczeniem o trybie i terminie jego zaskarżenia do tut. Sądu (potwierdzenie odbioru - k. 90 akt admin.). Skarżąca przedmiotową skargę wniosła zaś dopiero w dniu 15 września 2015 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.