II SA/Lu 762/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i M. B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania złożenia odpisu pełnomocnictwa do wniesienia wniosku dotyczącego aktualizacji opłaty z tytułu wieczystego użytkowania p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym uiszczony wpis sądowy w kwocie 111 (sto jedenaście) złotych. W dniu 25 sierpnia 2011 r. A. B. i M. B., reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, złożyli skargę do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], którą organ wypowiedział skarżącym wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działki nr ewid. [...] w H. i zaproponował ustalenie nowej wysokości tej opłaty w kwocie 8 880,00 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że w dniu 26 lipca 2011 r. Kolegium nie wydało żadnego orzeczenia w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w określonych wyżej przypadkach oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2 pkt 8 i § 3 p.p.s.a). Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż pismem z dnia 20 maja 2011 r. Starosta wypowiedział spółce cywilnej wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka nr ewid. [...], o powierzchni 8009 m2, położonej w obrębie P. jednostki ewidencyjnej H. Miasto i zaproponował nową wysokości tej opłaty w kwocie 8 880,00 zł. W dniu 27 czerwca 2011 r. użytkownicy wieczyści złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest uzasadniona w innej wysokości. Pismem z dnia [...] r., nr [...], Kolegium zwróciło się do pełnomocnika wnioskodawców – [...] D. L. o usunięcie braków formalnych powyższego wniosku, poprzez złożenie odpisu pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (k. 21 akt adm.). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że pismo to nie stanowi decyzji administracyjnej, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga na powyższe pismo podlega więc odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nawet gdyby przyjąć, iż, jak podnoszą skarżący, zaskarżone pismo Kolegium stanowi orzeczenie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wskazanej wyżej nieruchomości, to również wówczas skarga podlegałaby odrzuceniu w oparciu o powołany przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Kwestie dotyczące aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej jako: "ustawa". Zgodnie z art. 78 ust. 1 i 2 ustawy właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. W świetle art. 79 ust. 3 ustawy w przypadku niezawarcia ugody pomiędzy użytkownikiem wieczystym, który wniósł sprzeciw od wypowiedzenia a organem, który wypowiedział wysokość dotychczasowej opłaty, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty, od którego to orzeczenia nie przysługuje odwołanie. Od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek wieczystego użytkownika dotyczący niezasadności odmowy aktualizacji stawki opłaty zastępuje pozew (art. 80 ust. 1 i 2 ustawy). Do postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym , wywołanego wnioskiem skarżących z dnia 27 czerwca 2011 r., przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio, z wyłączeniem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń (art. 79 ust. 7 ustawy). Wniosek ten, jak wynika z wyraźnego brzmienia art. 80 ust. 2 ustawy, w razie wniesienia wspomnianego wyżej sprzeciwu, przekształciłby się w pozew rozpoznawany przez sąd powszechny. Oznacza to, że właściwość Sądu w sprawie ze skargi na orzeczenie Kolegium utrzymujące w mocy wypowiedzenie Starosty z dnia [...] r., nr [...] (gdyby orzeczenie takie zostało wydane), również byłaby wyłączona, a złożona skarga podlegałaby odrzuceniu na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd zwraca z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.