II SA/Lu 762/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. S. i K. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 11 lipca 2023 r. znak LU.RUZ.4217.6.2013.TK w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat J. S. - C. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych i czterdzieści groszy), w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych i czterdzieści groszy) z tytułu podatku od towarów i usług . Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 11 lipca 2023 r., znak: LU.RUZ.4217.6.2023.TK, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu odwołania K. S. i A. S. (dalej także jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 15 maja 2023 r., nr 116/D/ZUZ/2023, znak:LU.ZUZ.2.4217.8.2022.AK w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego - przebudowy odcinka rowu otwartego melioracyjnego [...] na rów zabudowany rurociągiem, na działce nr ewid. [...] w miejscowości R., G. R.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Pismem z dnia 8 października 2022 r. J. i I. małż. S. (dalej także jako "wnioskodawcy") zwrócili się do Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim z wnioskiem o legalizację wykonania przebudowy rowu otwartego [...] na rów kryty o długości 52 mb, zlokalizowany na działce nr [...] w miejscowości R.. Do wniosku dołączono operat wodnoprawny, opis prowadzenia zamierzonej działalności niezawierający określeń specjalistycznych, rysunki i mapę. Pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim wezwał wnioskodawców do przedłożenia: prawidłowo sformułowanego wniosku, operatu wodnoprawnego spełniającego wymagania określone w art. 409 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (aktualny t.j. – Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 ze zm., dalej jako "Pr.wod"), opisu prowadzenia zamierzonej działalności zawierającego podstawowe dane charakteryzujące wykonane czynności, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wypisów z rejestru gruntów lub uproszczonych wypisów z rejestru gruntów dla nieruchomości w zasięgu oddziaływania wykonanych urządzeń, mapy sytuacyjno-wysokościowej z naniesionym schematem wykonanych czynności, robót lub urządzeń wodnych i zasięgiem ich oddziaływania - w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Objęte powyższym wezwaniem dokumenty wnioskodawcy przekazali do organu pierwszej instancji przy pismach z dnia 30 stycznia 2023 r. i z dnia 7 lutego 2023 r. Zawiadomieniem z dnia 24 lutego 2022 r. organ pierwszej instancji poinformował strony o wszczęciu na wniosek J. i I. małż. S. postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji przedmiotowego urządzenia wodnego. Informacja o wszczęciu postępowania została ponadto podana do publicznej wiadomości poprzez obwieszczenie na tablicach ogłoszeń i w Biuletynach Informacji Publicznej Urzędu Gminy w R. oraz Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim. W dniu 10 marca 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo K. i A. małż. S. , będących stronami postępowania. W piśmie tym skarżący oświadczyli, że nie wyrażają zgody na wydanie decyzji o legalizacji urządzenia wodnego. Podnieśli, że decyzją z dnia 25 maja 2022 r. nr 175/D/ZUZ/2022 wnioskodawcy zostali zobowiązani do likwidacji wykonanej przebudowy. Skarżący podkreślili, że niewykonanie nakazanej rozbiórki istniejącego kolektora uniemożliwia im wykonanie naprawy stodoły zgodnie z zaleceniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dniu 21 kwietnia 2023 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim wezwał wnioskodawców do przedłożenia operatu wodnoprawnego uzupełnionego o: aktualne ustalenia wynikające z planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury, które zaczęło obowiązywać od dnia 17 lutego 2023 r., rzędne charakteryzujące przebudowę rowu melioracyjnego, lokalizację studni rewizyjnej za pomocą współrzędnych w geodezyjnym układzie odniesienia [...] - w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Uzupełniony operat wodnoprawny wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 10 maja 2023 r. Decyzją z dnia 15 maja 2023 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim orzekł w następujący sposób: - w pkt 1. – dokonał legalizacji urządzenia wodnego tj. przebudowy odcinka rowu melioracyjnego [...] na rów kryty, wykonanej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, na działce nr ewid. [...] w miejscowości R.; gm. R., powiat bielski, wskazując parametry charakterystyczne (długość - w pkt 2. - ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 5 000,15 zł, wskazując numer rachunku bankowego do wpłaty tej należności oraz określając termin zapłaty; - w pkt 3. - poinformował, że opłata legalizacyjna nieuiszczona w wyznaczonym terminie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wykonana przebudowa urządzenia wodnego nie narusza ustaleń wynikających z art. 396 ust. Pr.wod., a w związku z tym wydanie decyzji w przedmiocie legalizacji tego urządzenia jest zasadne. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji K. i A. małż. S. podnieśli, że nie wyrażają zgody na legalizację urządzenia wodnego bez wcześniejszej przebudowy wykonanego kolektora. W ocenie skarżących, kolektor na działce nr [...] został umiejscowiony o 0,5 m za głęboko względem poziomu kolektora na działce nr [...]. Skarżący podkreślili, że w Sądzie Rejonowym w Bielsku Podlaskim toczy się postępowanie w sprawie o sygn. akt I Co 858/22. Dodali również, że według ich wiedzy, do dnia zakupu działki przez wnioskodawców, istniejący na niej rów miał charakter odkrytego na całej długości działki. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Stwierdził, że postępowanie przeprowadzone przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim było poprawne od strony formalnej, zaś wydana w tym postępowaniu decyzja jest prawidłowa. Organ odwoławczy wskazał, że legalizacja wykonanej przebudowy urządzenia melioracji wodnych nie narusza ustaleń wynikających z dokumentów planistycznych wymienionych w art. 190 ust. 2 Pr.wod., nie koliduje z wymaganiami co do ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków wynikających z przepisów odrębnych. Na przeszkodzie do dokonania legalizacji nie stoi regulacja zawarta w art. 187 Pr.wod., gdyż dotyczy ona zasad, jakie należy mieć na uwadze przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych, potrzeb zachowania istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i ekosystemach lądowych zależnych od wód, co nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ocenie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie, brak jest zatem przeszkód prawnych dla legalizacji wykonanej przebudowy urządzenia wodnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji podniósł, że powołana przez skarżących decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim została uchylona decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie z dnia 20 lipca 2022 r., a sprawę likwidacji urządzenia wodnego (przebudowanego rowu melioracyjnego [...]) przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Od powyższej decyzji kasatoryjnej nie został wniesiony sprzeciw do sądu administracyjnego, a zatem stała się ona prawomocna. Tym samym rozstrzygnięcie Dyrektora Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, co oznacza, że obecnie nie można już się na nie skutecznie powoływać. Organ odwoławczy stwierdził, że brak częściowego zarurowania rowu melioracyjnego na działce nr [...] przed nabyciem jej przez wnioskodawców, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Również mające toczyć się równolegle z niniejszą sprawą postępowanie przed Sądem Rejonowym w Bielsku Podlaskim o sygn. I Co 858/22 nie ma znaczenia dla procedowania w kwestii legalizacji wykonania przebudowy urządzenia melioracji wodnych. Przy czym organ podkreślił, że skarżący nie wyjaśnili jaki jest przedmiot tego postępowania. Podsumowując Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie wskazał, że w związku z tym, iż zostały spełnione przesłanki wymienione w przepisach art. 190 ust. 1 i ust. 2 Pr.wod., zasadne było wydanie decyzji o legalizacji wykonanej przebudowy urządzenia wodnego na działce nr [...]. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego K. i A. małż. S. wnieśli o "skierowanie do ponownego rozpatrzenia decyzji wydanej przez Zarząd w Lublinie". Skarżący podnieśli, że decyzja ta jest błędna, bowiem wnioskodawcy wadliwie wykonali kolektor i powinni dokonać jego demontażu zgodnie z "decyzją wydaną przez Zarząd w Sokołowie Podlaskim". W ocenie skarżących, dopiero po wykonaniu tej decyzji może nastąpić wydanie decyzji o legalizacji. W chwili obecnej kolektor wykonany na działce wnioskodawców nie spełnia roli kolektora prawidłowo funkcjonującego, tylko blokuje odpływ wody z ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W dniu 3 października 2023 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe uczestników postępowania – I. i J. małż. S. z dnia 28 września 2023 r., zatytułowane jako "Odpowiedź na skargę". W piśmie tym wnioskodawcy wnieśli o oddalenie skargi i obciążenie skarżących kosztami postępowania w sprawie. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wnieśli o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów: a) wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim II Wydział Karny z dnia 31 lipca 2019 r. sygn. akt II W 202/19, którym skarżąca K. S. została uznana za winną i ukarana kara nagany za wykroczenie z art. 140 Kodeksu wykroczeń popełnione na szkodę J. S.; b) podania I. S. do Wójta G. R. z dnia 26 maja 2017 r. o podjęcie działań w celu zapewniania przejezdności drogi dojazdowej do nieruchomości wnioskodawców; c) odpowiedzi Wójta G. R. z dnia 5 czerwca 2017 r. na ww. pismo, w którym Wójt G. R. informuje, iż po wizji lokalnej na nieruchomości K. S. została zobowiązana do zapewnienia przejezdności drogi dojazdowej do nieruchomości pozwanych poprzez usunięcie przęsła drewnianego i tarcicy z przebiegu drogi; d) podania I. S. z dnia 14 maja 2019 r. dotyczącego ponownego podjęcia kroków ku zapewnieniu przejezdności drogi prowadzącej do nieruchomości pozwanych e) odpowiedzi Wójta G. R. z dnia 21 czerwca 2019 r. na ww. pismo, w którym Wójt G. R. informuję, że po wizji lokalnej ustalono, że droga ta nie jest przejezdna i zobowiązaniu powodów do usunięcia przeszkód w postaci przęsła drewnianego płotu oraz ziela pryzmy na jej przebiegu - na okoliczność konfliktów sąsiedzkich, jakich doświadczają I. i J. małż. S. ze strony skarżących. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2024 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., postanowił odmówić przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów wymienionych w piśmie procesowym uczestników postępowania z dnia 28 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Co istotne, w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje jedynie wówczas, gdy dokonywana przez sąd kontrola jego legalności wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego bądź kwalifikowane naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają bowiem prawa w stopniu dającym podstawy do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Dla porządku przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją jest legalizacja wykonania urządzenia wodnego - przebudowy odcinka rowu otwartego melioracyjnego [...] na rów zabudowany rurociągiem, na działce nr ewid. [...] w miejscowości R.. W świetle art. 16 pkt 65 lit. "a" Pr.wod. nie budzi wątpliwości, że rowy są urządzeniami wodnymi rozumianymi jako urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów. Z art. 389 pkt 6 Pr.wod. wynika z kolei, że na wykonanie urządzeń wodnych jest wymagane pozwolenie wodnoprawne. Przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się przy tym odpowiednio do (m.in.) przebudowy tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji (art. 17 ust. 1 pkt 4 Pr.wod.). Zatem przebudowa rowu melioracyjnego – jako działanie mieszczące się w pojęciu wykonania urządzenia wodnego – wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Pr.wod., jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 407 ust. 2 oraz 422, tj.: operat wodnoprawny spełniający wymagania określone w art. 409, z oznaczeniem daty jego wykonania; wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy; wypisy z rejestru gruntów lub uproszczone wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych, mapę sytuacyjno-wysokościową pobraną z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z naniesionym schematem urządzeń wodnych i zasięgiem ich oddziaływania lub inną mapę opatrzoną przez organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej odpowiednią klauzulą urzędową; zgodę właściciela urządzenia wodnego, które jest niezbędne do wykonania planowanych czynności, robót lub urządzeń wodnych - a nadto jeżeli jest to wymagane: decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach; ocenę wodnoprawną; potwierdzenie skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrod. Oprócz tego, warunkiem legalizacji urządzenia wodnego jest, zgodnie z art. 190 ust. 2 Pr.wod., stwierdzenie, że lokalizacja tego urządzenia nie narusza: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, 2) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym, 3) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy, 4) ustaleń programu ochrony wód morskich, 5) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych, 6) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, 7) wymagań dotyczących ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków wynikających z przepisów odrębnych oraz jest zgodna z art. 187 (tzn. uwzględnia zasadą zrównoważonego rozwoju, konieczność osiągnięcia dobrego stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, nie narusza celów środowiskowych oraz potrzeb zachowania istniejącej rzeźby terenu a także biologicznych stosunków w środowisku wodnym i ekosystemach lądowych zależnych od wód). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że I. oraz J. małż. S. dokonali przebudowy zlokalizowanego na ich działce odcinka rowu otwartego melioracyjnego [...], na rów zabudowany rurociągiem, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Samowolna przebudowa przedmiotowego urządzenia wodnego nie przesądza jednak o jego rozbiórce (przywróceniu stanu poprzedniego), albowiem zgodnie art. 190 ust. 1 Pr.wod., I. oraz J. małż. S. – jako właściciele tego urządzenia – byli uprawnieni do wystąpienia z wnioskiem o legalizację wykonanej przebudowy. I. oraz J. małż. S. wniosek taki złożyli do Dyrektora Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim w dniu 10 października 2022 r. (data wpływu). Wniosek ten następnie dwukrotnie uzupełniali w zakresie objętym wezwaniami organu pierwszej instancji. Analiza akt sprawy potwierdza zasadność stanowiska organów obu instancji, iż ostatecznie, po uzupełnieniu wniosku o legalizację, wniosek ten został poparty wszystkimi niezbędnymi dla jego uwzględnienia dokumentami. Wnioskodawcy przede wszystkim przedłożyli operat wodnoprawny posiadający wszystkie niezbędne elementy określone w art. 409 Pr.wod. Przedstawili też wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. R., odnoszący się do terenu, na którym położona jest działka nr ewid. [...]. Nadto złożyli wypis z rejestru gruntów oraz stosowną mapę sytuacyjno-wysokościową pobraną z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W przypadku przedmiotowej inwestycji, pozostałe dokumenty wymienione w art. 407 ust. 2 oraz w art. 422 Pr.wod. (do których odsyła przepis art. 190 ust. 1) nie były wymagane. Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) a contrario wynika, że przebudowa rowu melioracyjnego nie należy do przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, a tym samym - w świetle dyspozycji art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) – nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowa inwestycja nie jest zlokalizowana na obszarach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ani też w obrębach ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, bądź w obrębie cieków naturalnych, a zatem nie wymaga zgłoszenia właściwemu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, na podstawie art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Z art. 425 Pr.wod. a contrario wynika, że w niniejszej sprawie nie było także wymagane złożenie oceny wodnoprawnej. Za zbędna uznać należało również zgodę właściciela urządzenia, skoro wniosek o legalizacje dotyczy urządzenia wodnego będącego własnością wnioskodawców. Jakkolwiek zawarta w kontrolowanych decyzjach analiza dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawców pod kątem spełnia warunków legalizacji określonych w art. 190 ust. 2 Pr.wod., jest dość lakoniczna, co świadczy o uchybieniu przez organy zasadzie przekonywania wynikającej z przepisów art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., to jednak - w ocenie Sądu - uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i jako takie nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Ocena organów, iż w niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione, jest bowiem co do zasady prawidłowa, co potwierdza zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Niewątpliwie podstawowym dokumentem potwierdzającym zasadność takiej oceny jest dołączony do akt operat wodnoprawny. Wyjaśnić należy, że operat wodnoprawny jest szczególnego rodzaju dokumentem, albowiem pomimo, że jest on przedkładany przez stronę postępowania, ma charakter wysoce techniczny i specjalistyczny, co zbliża go funkcją do opinii biegłego. Przedmiotowy operat kolejno odnosi się do ustaleń planów wymienionych w art. 190 ust. 2 Pr.wod., dowodząc zgodności lokalizacji przebudowanego urządzenia wodnego z tymi ustaleniami. Kwestię tę uznać przy tym należy za oczywistą, skoro w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania legalizacyjnego jest przebudowa już wcześniej istniejącego urządzenia wodnego, którego lokalizacja nie uległa zmianie w wyniku przeprowadzenia spornej inwestycji. Wątpliwości nie budzi przy tym zgodność lokalizacji przedmiotowego urządzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego G. R., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady G. R. z dnia 23 marca 2005 r. W świetle bowiem dołączonego do akt wypisu z tego planu, działka nr [...] położona jest na terenach zabudowy mieszkaniowej zagrodowej (symbol "RM"), na których dopuszcza się lokalizowanie urządzeń infrastruktury technicznej. Zauważyć wypada, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o legalizacji urządzenia wodnego odpowiednie zastosowanie mają także przepisy art. 400 ust. 7 oraz art. 401-403 Pr.wod., co oznacza, że decyzja o legalizacji urządzenia powinna określać między innymi (zgodnie z art. 403 Pr.wod.) warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych - w tym w szczególności obowiązki wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania decyzji o legalizacji. W niniejszej sprawie charakter legalizowanej inwestycji czynił jednak zbędnym określenie jakichkolwiek obowiązków w tym zakresie, albowiem – jak wynika z operatu wodnoprawnego – przedsięwzięcie nie wpływa negatywnie na stan wód powierzchniowych i podziemnych. Wobec spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 190 ust. 1 i ust. 2 Pr.wod., organ pierwszej instancji zasadnie uwzględnił wniosek J. i I. małż, S. orzekł o legalizacji wykonanej przebudowy urządzenia wodnego, ustalając jednocześnie należną z tego tytułu opłatę legalizacyjną, w wysokości wskazanej w art. 190 ust. 3 Pr.wod. – zgodnej z obowiązującym w dacie orzekania przez organy obwieszczeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 sierpnia 2022 r. w sprawie wysokości stawki opłaty legalizacyjnej obowiązującej od dnia 1 stycznia 2023 r. Tym samym zasadnie również decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy organ odwoławczy. Prawidłowo przy tym organy obu instancji stwierdziły, że podstawy do negatywnego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku nie dają argumenty skarżących podnoszone w toku postępowania. Powoływana przez skarżących decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim z dnia 25 maja 2022 r., nakazująca właścicielom działki nr ewid. [...] rozbiórkę wykonanego w ramach spornej przebudowy rurociągu – jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji – została uchylona decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie z dnia 20 lipca 2022 r., zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja ta została zatem wyeliminowana z obrotu prawnego i nie wywołuje skutków prawnych. Prowadząc ponownie postępowanie w sprawie rozbiórki przedmiotowego urządzenia Dyrektor Zarządu Zlewni w Sokołowie Podlaskim będzie natomiast zobowiązany uwzględnić okoliczność wydania na wniosek inwestorów ostatecznej decyzji legalizującej wykonaną przebudowę. Sąd podziela stanowisko organów, iż uzasadnionych podstaw nie znajdują także zastrzeżenia skarżących co do głębokości posadowienia rurociągu wykonanego na działce nr ewid. [...]. Twierdzenie skarżących, jakoby wykonany w ramach przebudowy kolektor został posadowiony o 0,5 m za głęboko, nie zostało poparte żadnymi merytorycznymi argumentami, a zatem należy je ocenić jako dowolne. Jednocześnie należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, iż obowiązki w zakresie zapewnienia prawidłowego funkcjonowania połączenia przebudowanego odcinka rowu z kolektorem zlokalizowanym na nieruchomości skarżących, obciąża skarżących, skoro połączenie to znajduje się już na ich nieruchomości, a tym samym jest częścią urządzenia wodnego będącego ich własnością. Odnosząc się końcowo do wniosku dowodowego uczestników postępowania J. i I. małż. S. , sformułowanego w piśmie procesowym z dnia 28 września 2023 r., wyjaśnić należy, że w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentów może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a więc wątpliwości dotyczących kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Kwestie, których dotyczą dokumenty objęte ww. wnioskiem dowodowym, tj. okoliczność istnienia konfliktu sąsiedzkiego pomiędzy skarżącymi a uczestnikami postępowania, charakter tego konfliktu oraz przebieg zdarzeń z nim związanych, nie mają żadnego znaczenia dla oceny wniosku o legalizację spornej przebudowy urządzenia wodnego, albowiem o uwzględnieniu tego wniosku decydowało wyłączenie spełnienie warunków wynikających z przepisów Pr.wod. Z tych względów przedmiotowy wniosek dowodowy, jako zbędny, nie został przez Sąd uwzględniony. Reasumując stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie są obarczone wadami, które w świetle art. 145 p.p.s.a. dawałyby podstawę do wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.