II SA/Lu 763/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i M. B. na pismo Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji opłaty z tytułu wieczystego użytkowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 25 sierpnia 2011 r. A. B. i M. B., reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, złożyli skargę do Sądu na pismo Starosty z dnia [...] r., nr [...], którym organ wypowiedział skarżącym wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działki nr ewid. [...] w H. i zaproponował ustalenie nowej wysokości tej opłaty w kwocie 8 880,00 zł. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w określonych wyżej przypadkach oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2 pkt 8 i § 3 p.p.s.a). Z akt administracyjnych wynika, iż pismem z dnia [...] r. Starosta wypowiedział spółce cywilnej wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka nr ewid. [...] o powierzchni 8009 m2, położonej w obrębie P. jednostki ewidencyjnej H. Miasto i zaproponował nową wysokości tej opłaty w kwocie 8 880,00 zł (k. 3 akt adm.). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że powyższe pismo nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sądowej kontroli zaskarżonego pisma nie przewidują również przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej jako: "ustawa", które regulują kwestie dotyczące aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. W myśl ustępu 2 tego artykułu użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Należy zauważyć, że do postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym , wywołanego wnioskiem skarżących z dnia 27 czerwca 2011 r., przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio, z wyłączeniem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń (art. 79 ust. 7 ustawy). Kolegium rozpoznając ten wniosek wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia takiego (gdyby zostało ono wydane) nie przysługiwałoby skarżącym odwołanie, a jedynie sprzeciw, którego wniesienie byłoby równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. W razie bowiem złożenia wspomnianego sprzeciwu wniosek skarżących z dnia 27 czerwca 2011 r. przekształciłby się w pozew rozpoznawany przez sąd powszechny (art. 79 ust. 3, art. 80 ust. 1 i 2 ustawy). Od przedmiotowego pisma nie służyła zatem skarżącym skarga do sądu administracyjnego, a jedynie mogli oni – jako użytkownicy wieczyści przedmiotowej nieruchomości – kwestionować prawidłowość tego pisma składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek taki, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący złożyli zresztą w dniu 27 czerwca 2011 r. Skarga na pismo Starosty z dnia [...] r., nr [...], podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd zwraca z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.