II SA/Lu 763/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie - w zakresie wniosku A. W o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania A. W. prawa pomocy. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wójt Gminy nakazał A. W. przywrócić stan pierwotny rowu melioracyjnego na działce nr ewid. 454 w miejscowości G., w terminie do dnia 15 stycznia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...]: 1. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania obowiązku i w tej części umorzyło postępowanie pierwszej instancji, 2. utrzymało w mocy tę decyzję w pozostałej części. Powyższa decyzja Kolegium została doręczona A. W. w dniu 20 czerwca 2012 r. W dniu 20 lipca 2012 r. (data nadania) złożył on skargę na wskazaną decyzję Kolegium do Sądu, którą to skargę wysłał bezpośrednio na adres Sądu. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 23 lipca 2012 r., a w dniu 26 lipca 2012 r. została nadana w urzędzie pocztowym na adres organu drugiej instancji (notatka urzędowa – k. 14). W treści skargi skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest złożenie skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku, gdy skarga została złożona bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem organu administracji publicznej, którego działanie jest przedmiotem skargi, o dochowaniu terminu do złożenia skargi decyduje data, z jaką skarga ta została przekazana przez sąd temu organowi. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 20 czerwca 2012 r. (k. 48v akt adm.). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął więc w dniu 20 lipca 2012 r. W tym terminie skarżący winien był zatem złożyć skargę za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , które wydało zaskarżoną decyzję. W dniu 20 lipca 2012 r. skarżący nadał skargę bezpośrednio na adres tutejszego Sądu, zamiast na adres Kolegium. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 23 lipca 2012 r. i przekazana została organowi w dniu 26 lipca 2012 r. (notatka urzędowa – k. 14). Skarga A. W. została zatem złożona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 2 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po terminie do jej wniesienia nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.