II SA/Lu 768/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., znak: [...]), na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wniósł sprzeciw do zgłoszenia inwestora J. P., w sprawie zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie N. . Organ wskazał, że projektowana budowa budynku gospodarczego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów przy zbiorniku wodnym w N. . W odwołaniu J. P. stwierdził, iż działka nr [...] położona jest w terenie oznaczonym symbolem 81-ZL. W uzasadnieniu odwołania podał, że zgodnie z decyzją Wojewody z dnia [...], znak: [...] "uprawniony do wybudowania ogrodzenia przedmiotowej działki". W dalszej części uzasadnienia wskazał, że "aby mieć możliwość dbania o rosnące na działce drzewa, krzewy i trawę potrzebuje wznieść budynek gospodarczy, w którym mógłby trzymać narzędzia konieczne do pielęgnacji roślinności jak i utrzymania porządku na działce, czy też schronienia się tam w czasie deszczu lub odpoczynku w czasie pracy". Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że J. P., w dniu 14 maja 2014 r. wniósł do Starosty [...] zgłoszenie zamiaru budowy budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie N. . Do zgłoszenia dołączył: mapę zasadniczą w skali 1:1000 z dnia 14 maja 2014 r. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przedłożonej mapy wynika, że projektowany budynek będzie miał wymiary 6 m x 4 m, natomiast w zgłoszeniu inwestor wskazał, iż projektowany budynek będzie miał powierzchnię 25 m. W związku z powyższymi rozbieżnościami oraz innym brakami występującymi w przedmiotowym zgłoszeniu tutejszy organ pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. wezwał inwestora o uzupełnienie zgłoszenia w określonym terminie. J. P. pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. uzupełnił przedmiotowe zgłoszenie. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji w decyzji powołał się na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wskazując, że projektowana budowa budynku gospodarczego narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów przy zbiorniku wodnym w N. - uchwała Rady Gminy N. Nr [...] z dnia 31 stycznia 2007 (Dz. U. Woj. Lubelskiego Nr 84 poz. 1690 z dnia 11 maja 2007 r.) ponieważ działka położona jest w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] ZL o przeznaczeniu tereny lasu. Z powyższym nie zgadza się odwołujący. Jego zdaniem przedmiotowa "działka położona jest w granicach terenu funkcjonalnego określonego symbolem 81- ZL - las, ale także 83 - KS - zespół parkingów", a organ I instancji zupełnie pominął tą okoliczność. Organ odwoławczy mając na uwadze powyższe wskazał, że zgodnie z rysunkiem planu stanowiącym załącznik nr [...] do ww. uchwały Rady Gminy, przedmiotowa działka położona jest w granicach terenów funkcjonalnych określonych symbolami: "81 ZL" i "83 KS". Zgodnie z § 12 Obręb N. Obszar D ust. 3 ww. planu, dla terenów oznaczonych symbolami "79 ZL, [...] ZL" przyjmuje się następujące ustalenia: 1) Przeznaczenie terenu: las. 2) Zasady zagospodarowania: a) las należy chronić przed dewastacją co jest możliwe przede wszystkim przez prawidłowe zagospodarowanie przyległych terenów otwartych - wyposażenie w łatwo dostępne sanitariaty z odpowiednim oznakowaniem, b) zaleca się na obrzeżach lasu tworzenie zapór w postaci gęstego zakrzewienia roślinami kłującymi, c) należy wyznaczyć ścieżki spacerowe o charakterze duktu leśnego utwardzone balami drewna, kamieniem itp. natomiast dla terenów oznaczonych symbolami "83 KS, 86 KS, 89 KS, 101 KS" przyjmuje się następujące ustalenia: 1) Przeznaczenie terenu: zespoły parkingów. 2) Zasady zagospodarowania: a) wyznacza się cztery zespoły parkingów obsługujących głównie wypoczynek świąteczny i okolicznościowe imprezy związane ze sportami wodnymi, b) łącznie chłonność terenu wyznacza się na ok. 300 miejsc dla samochodów osobowych, c) przy urządzaniu parkingów należy przewidzieć miejsca dla autobusów, d) zatoki parkingowe w układzie grzebieniowym oddzielone od siebie pasami zieleni niskiej i wysokiej, e) wjazd na stanowiska z wewnętrznej drogi dojazdowej KDW. Wobec tego – zdaniem organu odwoławczego - należy się zgodzić ze stanowiskiem J. P. zawartym w odwołaniu, iż organ I instancji pominął okoliczność, że działka inwestora leży również w terenie określonym symbolem planu " 83 KS" - zespół parkingów. Należy jednak przeanalizować, czy to pominięcie miało wpływ na rozstrzygnięcie organu architektoniczno- budowlanego I instancji. Z pisma J. P. z dnia 30 czerwca 2014 r. oraz załączonej do niego kopi mapy zasadniczej wynika, że planowany budynek ma być zlokalizowany w odległości: 7 metrów od działki nr [...]; 22 metrów od działki nr [...] oraz 51 metrów od "ogrodzenia rozgraniczającego zbiornik wodny" od działki inwestora. Przenosząc określoną powyżej lokalizację na rysunek miejscowego planu w skali 1:2000 - stanowiący załącznik nr [...] do uchwały Rady Gminy N. , wskazać należy, iż proponowana przez inwestora lokalizacja przedmiotowego budynku położona jest w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem "81 ZL", którego przeznaczenie w miejscowym planie, zgodnie z powyżej wskazanym, określono jako las. Należy mieć na uwadze, iż zgodnie z przedstawionymi powyżej zasadami zagospodarowania tego terenu określonymi w miejscowym planie "las należy chronić przed dewastacją". Zgodzić się również należy, ze stwierdzeniem Starosty zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż "ustalenia dla tego terenu funkcjonalnego nie przewidują możliwości lokalizacji nowej zabudowy". Mając powyższe na uwadze, stwierdził, iż organ I instancji pomimo nieuwzględnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż teren działki inwestora leży również w obszarze, który w miejscowym planie określony został symbolem "83 KS" prawidłowo wskazał, że projektowana budowa narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów przy zbiorniku wodnym w N. . Zdaniem organu odwoławczego pominięcie to nie miało wpływu na wydaną przez Starostę decyzję ponieważ inwestor planuje realizację obiektu na terenie określonym w miejscowym planie symbolem [...] ZL, a organ I instancji w uzasadnieniu odwołania odnosi się właśnie do tego terenu. Poza tym zgodnie z § 12 Obręb N. Obszar D ust. 1 pkt 9 miejscowego planu w zakresie zagospodarowania obszaru obowiązuje "wyłączenie z nowej zabudowy kubaturowej terenów położonych w stumetrowej strefie zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych i w strefach zalewowych, wyznaczonych w rysunku planu". Wskazać należy, iż strefy te przebiegają przez działkę odwołującego. Z analizy rysunku planu wynika, iż strefa zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych sięga około 60 metrów w głąb przedmiotowej działki, licząc od strony północnej granicy działki ze zbiornikiem wodnym w N. . Uwzględniając powyższe oraz porównując odległość od strony północnej: planowanego budynku ze strefą zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych, wskazać należy, że nie powinno budzić żadnych wątpliwości, iż przedmiotowy budynek znajduje się w strefie objętej wyłączeniem z lokalizowania nowej zabudowy. Wskazał również, iż powyższe zostało powtórzone w zapisach miejscowego planu wskazanych w przepisie § 12 Obręb N. Obszar D ust. 2 pkt 1, który mówi o wyłączeniu strefy zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych o szerokości 100 m z lokalizowania nowej zabudowy kubaturowej. Także przepis § 4 ust. 2 tego planu wprowadza m.in. pas ochronny wokół zbiornika wodnego N. o szerokości 100 m, który "traktuje się jako potencjalną strefę zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych i wyłącza się je spod grodzenia nieruchomości przyległych do zbiornika oraz lokalizacji obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a także innych obiektów wyznaczonych w rysunku planu". Dodatkowo w rozpatrywanej sprawie należy zwrócić również uwagę na zapisy § 4 ust. 3 obejmującego ochroną korytarz ekologiczny doliny Wieprza z przypisaną mu w Krajowej Sieci Ekologicznej (ECONET-PL) rangą krajową który stanowi, że w wyznaczonych na rysunku planu granicach korytarza wprowadza się zakaz lokalizacji inwestycji kubaturowych. W tym miejscu wskazać należy, iż ww. korytarz ekologiczny jest oznaczony na rysunku planu i przebiega po działce nr ewid. [...] w odległości około 100 m od północnej granicy działki, tym samym proponowana przez odwołującego lokalizacja przedmiotowego obiektu znajduje się w granicach ww. korytarza ekologicznego dla którego wprowadzono zakaz lokalizacji inwestycji kubaturowych. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro planowana inwestycja zlokalizowana jest w terenie zakwalifikowanym w miejscowym planie jako las, który dodatkowo leży w strefie zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych oraz w granicach krajowego korytarza ekologicznego, a dla obszarów strefy i korytarza obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy kubaturowej, to zdaniem organu odwoławczego sprzeciw w przedmiotowej sprawie wniesiony przez Starostę jest zasadny. Odnosząc się do kwestii podnoszonej przez J. P. w uzasadnieniu odwołania, iż "zgodnie z decyzją sygn. [...] z dnia [...] r. Wojewody uchylającą decyzje Starosty Zamojskiego wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania ogrodzenia na działce nr ewid. 2450/2 położonej w N. , był uprawniony do wybudowania ogrodzenia" na ww. działce, wskazać należy, iż powyższa decyzja organu II instancji zapadła w innych okolicznościach faktycznych. Decyzja Starosty [...] została podjęta po upływie czasu uprawniającego organ do rozstrzygnięcia merytorycznego - wniesienia sprzeciwu i z tego powodu organ odwoławczy ją uchylił. J. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 8 lipca 2014 r. oraz poprzedzającej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. W ocenie skarżącego, decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 9 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił przy tym, że skoro ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są aktem prawa miejscowego muszą być honorowane tak przez strony (inwestorów), jak i organy administracji. W niniejszej spawie jednakże organy administracji jedynie egzekwują przestrzeganie tych przepisów przez obywateli same zaś nie wypełniają nałożonych przez siebie regulacji, a więc nie respektują prawa miejscowego. Pomimo bowiem wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania zakazu grodzenia nieruchomości przyległych do zbiornika, Gmina N. wzniosła ogrodzenie oddzielając pas pieszo jezdny, pas zieleni, plażę i kąpielisko od mojej działki i działek sąsiednich. Zrobiła to pomimo, że istnieje 100 metrowy pas ochronny wokół zbiornika. Dodatkowo skarżący wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów przy zbiorniku wodnym w N. został uchwalony przez Radę Gminy N. Uchwałą Nr [...] z dnia [...]. i nie jest on adekwatny do rzeczywistego zagospodarowania tego terenu. Wokół zbiornika istnieją bowiem ogrodzone działki, a na części z nich zostały wzniesione budynki, pomimo, iż na planie oraz załączonej do niego mapce nie znajduje to odzwierciedlenia. Potwierdza to fakt, iż plan jest nieaktualny, czego organy orzekające w sprawie nie uwzględniły. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii naruszenia art. 9 K.p.a., wskazał, że naruszenie tej zasady przejawia się w odmowie udzielenia informacji stronie lub nienależyte udzielonej informacji, przez udzielenie informacji niejasnej albo błędnej oraz udzielenie informacji niewyczerpującej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ podkreślił, że skarżący nie zwracał się do organu odwoławczego o udzielenie jakichkolwiek informacji w przedmiotowej sprawie, jak i nie wynika z akt sprawy, aby skarżący występował do organu I instancji w tym zakresie. Ustosunkowując się do kwestii podniesionej przez skarżącego - dotyczącej ogrodzenia i zabudowy działek wokół zbiornika N. – organ odwoławczy wskazał, że nie były one przedmiotem niniejszej sprawy, a odwołujący dokładnie nie sprecyzował, których nieruchomości one dotyczą oraz kiedy i w jakich okolicznościach do tego doszło. Wojewoda odniósł się także, do zagadnienia podniesionego przez skarżącego w zakresie nieaktualności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do wypowiadania się w tym zakresie. Analizowana Uchwała Rady Gminy N. Nr [...] z dnia [...] r. jest aktualnie obowiązującym aktem prawa miejscowego. W sytuacji gdy skarżący nie zgadza się z ustaleniami tego planu i chciałby wnieść zastrzeżenia albo uwagi do niego, to powinien w tej sprawie zwrócić się do Wójta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z poźn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie wykazała, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającymi jej uchylenie. W ocenie Sądu, decyzja ta odpowiada przepisom prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, było zgłoszenie robót budowlanych, dokonane przez skarżącego w trybie art. 30 ustawy Prawo budowlane, polegających na budowie budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie N. . Z wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2014 r. oraz załączonej do niego kopi mapy zasadniczej wynika, że planowany budynek, "nietrwale związanego z gruntem" ma być zlokalizowany w odległości: 7 metrów od działki nr [...]; 22 metrów od działki nr [...] oraz 51 metrów od "ogrodzenia rozgraniczającego zbiornik wodny" od działki inwestora. W zakresie dokonanej oceny, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 12 p.b. wykonanie ww. robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. podlega zgłoszeniu właściwemu organowi. W myśl art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia tego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 p.b., stanowi uproszczoną, względem uzyskania pozwolenia na budowę, procedurę inicjującą proces budowlany. Jego dokonanie powoduje powstanie po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku dokonania oceny planowanej budowy w kontekście przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu, określonych w art. 30 ust. 6 p.b. oraz wskazanych w art. 30 ust. 7 p.b., uprawniających do nałożenia na inwestora, w drodze decyzji o sprzeciwie, obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Wyrazem tej oceny jest milcząca akceptacja zgłoszonych robót przez organ, bądź też wydanie stosownej decyzji o sprzeciwie na podstawie art. 30 ust. 6 lub ust. 7 p.b., w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, który to termin wynika z art. 30 ust. 5 p.b. Jednakże, co jest istotne, przesłanki wydania decyzji o sprzeciwie mają charakter wyczerpujący i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Oznacza to, że również dokonywana przez organ ocena zgłoszenia nie może wykraczać poza ich granice. W niniejszej sprawie, decyzja wyrażająca sprzeciw wobec zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych, wydana została w przewidzianym przez ustawodawcę terminie, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Na zasadzie art. 30 ust. 6 p.b. organ wnosi sprzeciw w trzech przypadkach, w tym zgodnie z pkt 2 wówczas, gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Użycie przez ustawodawcę w art. 30 ust. 6 p.b. kategorycznego zwrotu "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy wystąpi którakolwiek z okoliczności wymienionych tym przepisem. Stąd, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. właściwy organ w każdym przypadku ma obowiązek ocenić zgodność zgłoszonych robót budowlanych z obowiązującym planem miejscowym i wnieść sprzeciw wówczas, gdy stwierdzi, że realizacja tych robót narusza w jakikolwiek sposób przepisy tego planu i to w sytuacji niezależnej od tego, że roboty budowlane spełniają wymogi wynikające z innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Samo bowiem stwierdzenie niezgodności zgłoszonych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu jest wystarczającą i samodzielną podstawą do wniesienia sprzeciwu. Należy w związku z tym wskazać, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), jest aktem prawa miejscowego, który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi prawo obowiązujące na obszarze działania organu, który go ustanowił. Plan ustala m.in. przeznaczenie terenu na danym obszarze oraz określa sposób zagospodarowania i warunki jego zabudowy, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy). Dlatego też, w zakresie realizacji robót budowlanych postanowienia planu wiążą inwestora oraz organ dokonujący oceny, stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. Ponieważ plan stanowi źródło prawa, stąd przy ocenie zgłoszenia, obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest uwzględnienie wszystkich zapisów planu. Organ nie może kwestionować obowiązujących postanowień planu i dokonywać oceny w zakresie ewentualnej niezgodności postanowień planu z innymi obowiązującymi przepisami prawa. W ramach oceny zgłoszonych robót budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej ma natomiast obowiązek dokonać samodzielnej analizy w kwestii zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Nie jest w tym zakresie związany inną oceną, dokonaną na potrzeby odrębnego przedmiotowo postępowania, prowadzonego przez inne organy, przy innej procedurze i na podstawie innych przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, jak i okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dostrzec należy, że działka, której dotyczy zgłoszenie, znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Gminy N. Nr [...] z dnia 31 stycznia 2007 (Dz. U. Woj. Lubelskiego Nr 84 poz. 1690 z dnia 11 maja 2007 r.). Zgodnie z rysunkiem tego planu, działka objęta zgłoszoną inwestycją, znajduje się na terenie oznaczonym symbolami: "[...]" i "[...]". Jak wskazuje § 12 Obręb N. Obszar D ust. 3 ww. planu, dla terenów oznaczonych symbolami "79 ZL, [...] ZL" – tereny przeznaczenia – las, przyjmuje się następujące ustalenia w zakresie zagospodarowania: a) las należy chronić przed dewastacją co jest możliwe przede wszystkim przez prawidłowe zagospodarowanie przyległych terenów otwartych - wyposażenie w łatwo dostępne sanitariaty z odpowiednim oznakowaniem, b) zaleca się na obrzeżach lasu tworzenie zapór w postaci gęstego zakrzewienia roślinami kłującymi, c) należy wyznaczyć ścieżki spacerowe o charakterze duktu leśnego utwardzone balami drewna, kamieniem itp. Natomiast dla terenów oznaczonych symbolami "83 KS, 86 KS, 89 KS, 101 KS" – tereny przeznaczenia - zespoły parkingów, przyjmuje się następujące ustalenia w zakresie zagospodarowania: a) wyznacza się cztery zespoły parkingów obsługujących głównie wypoczynek świąteczny i okolicznościowe imprezy związane ze sportami wodnymi, b) łącznie chłonność terenu wyznacza się na ok. 300 miejsc dla samochodów osobowych, c) przy urządzaniu parkingów należy przewidzieć miejsca dla autobusów, d) zatoki parkingowe w układzie grzebieniowym oddzielone od siebie pasami zieleni niskiej i wysokiej, e) wjazd na stanowiska z wewnętrznej drogi dojazdowej KDW. Istotnym zapisem planu miejscowego, który odnosi się do terenu skarżącego jest § 12 Obręb N. Obszar D ust. 1 pkt 9 oraz ust. 2 pkt 1 tiret 1. W myśl pierwszego z nich - "wyłączenie z nowej zabudowy kubaturowej terenów położonych w stumetrowej strefie zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych i w strefach zalewowych, wyznaczonych w rysunku planu". Natomiast drugi wskazuje, że w zakresie ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego i kulturowego, za niezbędne uznaje się stosowanie specjalnych rygorów w zagospodarowaniu stref ochronnych zbiornika "Nielisz", w tym wyłączenie strefy zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych o szerokości 100 m zlokalizowania nowej zabudowy kubaturowej. Natomiast jak wynika z analizy rysunku planu, strefa zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych sięga około 60 metrów w głąb przedmiotowej działki, licząc od strony północnej granicy działki ze zbiornikiem wodnym w N. . Uwzględniając powyższe oraz porównując odległość od strony północnej: planowanego budynku ze strefą zagrożenia potencjalną aktywizacją procesów morfogenetycznych, wskazać należy, że nie przedmiotowy budynek znajduje się w strefie objętej wyłączeniem z lokalizowania nowej zabudowy. Do podobnych wniosków można dojść – wskazując na § 4 planu zatytułowany "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego". Zgodnie z ust. 2 tiret 7 tego przepis pas o szerokości 100 m traktuje się jako potencjalną strefę zagrożenia potencjalna aktywizacją procesów morfogenetycznych i wyłącza się je spod grodzenia nieruchomości przyległych do zbiornika oraz lokalizacji obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, a także innych obiektów wyznaczonych w rysunku planu. Zatem w świetle powyższego zakazu i biorąc pod uwagę oświadczenie inwestora, że budynek ma służyć jedynie jako pomieszczenie do przechowywania narzędzi koniecznych do pielęgnacji roślinności, jak i utrzymania porządku na działce, jak też jako schronienia przed deszczem i miejsce odpoczynku w czasie pracy - słusznie organy uznały, że inwestycja objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić trzeba, że dokonując oceny zgodność zgłoszonej inwestycji z ustaleniami planu, organy związane są zapisami tego aktu w takim ich brzmieniu, jakie zostało im nadane przez organ uchwałodawczy i nie mogą dokonywać wykładni sprzecznej z ich treścią. Powołane zapis planu miejscowego, znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie jest jednoznaczny i nie pozostawia, zdaniem Sądu, wątpliwości co do jego treści. Niewątpliwie wynika z niego, iż jego celem – zamiarem organu ustalającego zapisy planu – było zakazanie powstania nowej zabudowy w pasie o szerokości 100 m przyległego do zbiornika z uwagi na strefę zagrożenia aktywizacją procesów morfogenetycznych i strefę zalewową. Ponadto – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy – projektowana inwestycja usytuowana ok. 100 m od północnej granicy działki będzie znajdowała się w korytarzu ekologicznym, dla którego wprowadzono zakaz lokalizacji inwestycji kubaturowych w myśl § 4 ust. 3 planu (korytarz ekologiczny doliny Wieprza z przypisaną mu w Krajowej Sieci Ekologicznej (ECONET-PL) rangą krajową, który stanowi, że w wyznaczonych na rysunku planu granicach korytarza wprowadza się zakaz lokalizacji inwestycji kubaturowych). Zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2013, poz. 627 ze zm.) korytarz ekologiczny jest obszarem umożliwiającym migrację roślin, zwierząt lub grzybów. Do zachowania ciągów komunikacyjnych dla zwierząt (korytarzy migracyjnych), zobowiązuje również § 10 pkt 4 lit. i) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 października 2014 r., w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2014 r., poz. 1348). Już zatem samo stwierdzenie istnienia niezgodności z planem jest wystarczającą podstawą do wniesienia sprzeciwu i wobec takiego ustalenia nie zachodzi konieczność badania zgodności robót budowlanych z innymi przepisami. Nawet, gdy inwestycja pozostaje z nimi w zgodzie, organ ma bowiem obowiązek wnieść sprzeciw, jeśli narusza ona zapisy planu miejscowego. Poza tym, organ wydaje decyzję o sprzeciwie, gdy stwierdzi naruszenia przepisów prawa, a nie w celu ustalenia, że inwestycja jest z nimi zgodna. To, że roboty spełniają wymogi wynikające z innych przepisów nie powoduje odstąpienia od dokonania ustaleń w zakresie naruszenia przepisów planu miejscowego. Poza tym nie brane były pod uwagę przez sąd zarzuty skarżącego dotyczące zagospodarowania działek sąsiednich ponieważ, nie były one przedmiotem niniejszej sprawy i nie mają wpływu na jej wynik. Reasumując, zdaniem Sądu organy dokonały w niniejszej sprawie prawidłowej oceny okoliczności faktycznych związanych ze zgłoszonym zamierzeniem budowlanym na podstawie obowiązującego planu miejscowego i zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. podjęły rozstrzygnięcie o wniesieniu sprzeciwu. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił w wystarczający sposób motywy podjętego rozstrzygnięcia, czyniąc zadość dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu