II SA/Lu 769/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] r., sygn. akt [...] w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku stałego wyrównawczego p o s t a n a w i a odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Radca prawny M. B., wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych pełnomocnikiem z urzędu skarżącego, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek zawiera oświadczenie z treści którego wynika, że koszty te nie zostały przez skarżącego zapłacone. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 16 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, iż aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08 – Lex nr 527807). Podkreślić jednocześnie należy, że brak oświadczenia tej treści nie stanowi braku formalnego podlegającego uzupełnienie w trybie art. 49 p.p.s.a. Brak takiego oświadczenia wywołuje natomiast skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (patrz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OZ 390/08 – Lex nr 493827). W przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zawiera oświadczenia, które odpowiada treścią § 16 rozporządzenia ani też, które pozwala ustalić w jakim zakresie koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały zapłacone. Z tych powodów wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 16 rozporządzenia należało orzec jak w postanowieniu.