II SA/Lu 77/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r., Nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia za nienależnie pobrane; w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r., Nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia za nienależnie pobrane. W skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą nieodwracalne skutki dla skarżącego. Jest on osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności i z uwagi na to, jest w stanie wykonywać tylko niektóre prace, co znacznie obniża jego możliwości zarobkowe. Ponadto nie ma żadnego majątku i wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje popadnięcie skarżącego w skrajne ubóstwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę. Analiza powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 cytowanej ustawy . W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą Sąd w pełni aprobuje podkreśla się, iż zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08 – Lex nr 468877). Podnieść należy, że skarżący nie wskazał żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, co daje podstawę do przyjęcia, że w niniejszej sprawie podane ww. przepisie przesłanki nie zachodzą. Sąd, opierając swoje rozstrzygnięcie o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uznał, że wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że skutki realizacji zobowiązań pieniężnych z natury rzeczy są odwracalne. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić jak w sentencji.