II SA/Lu 772/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] r., znak: [...]., nr [...] r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. W. "H." - J. S., pozwolenia na budowę stacji paliw przy centrum usługowo-handlowym "H.", totemu reklamowego (kat. obiektu XX), na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w Z.. Od ww. decyzji odwołanie wniosła właścicielka sąsiedniej działki o nr ew. 33 - T. M., w którym stwierdziła, że nie wyraża zgody na niebezpieczną strefę oddziaływania gazowego wchodzącą szerokością 3 m na wymienioną działkę, ponieważ ogranicza ona zabudowę jej działki, która także w związku z tym traci na wartości. Wojewoda po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że P. W. "H." - J. S. dnia 26 marca 2014 r. (data na wniosku - 26.04.2014 r.) wniosło do Prezydenta Miasta Z. wniosek o pozwolenie na budowę stacji paliw przy centrum usługowo-handlowym "H." oraz totem reklamowy, na działkach nr ew. [...] położonych przy ul. [...] w Z.. Do wniosku dołączono: 4 egz. projektu budowlanego sporządzonego przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego w zakreślonym terminie, który inwestor wykonał. Następnie pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. wszczął postępowanie administracyjne i zawiadomił strony. W odpowiedzi na zawiadomienia o wszczęciu postępowania zastrzeżenia wnieśli: T. M. i M. R., na które organ udzielił odpowiedzi. Po analizie przedłożonych dokumentów organ I instancji uznał, że spełnione zostały wymagania przepisów prawa i udzielił pozwolenia na przedmiotową stację paliw. Odnosząc się do treści zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że proces inwestycyjny reguluje ustawa - Prawo budowlane, której przepisy nie uzależniają udzielenia pozwolenia na budowę od "zgody lub woli" właściciela działki sąsiedniej. Ponadto uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami § 13 ust. 3 pkt 1 i pkt 5 Uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 24 września 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z dnia 10.10.2012 r., poz. 2924), zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] z dnia 26 czerwca 2006 r. Rady Miejskiej w Z. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z dnia 29.09.2006 r., Nr [...], poz. 2611). Działki inwestora o nr ew. [...] przy ul. [...] w Z. znajdują się w Jednostce Strukturalnej Planu nr [...] W. Dzielnica P. - Cz. Południowa. Wymienione działki położone są w terenie oznaczonym na rysunku zmiany planu symbolem UC - o dopuszczalnym przeznaczeniu terenu pod zabudowę obiektami handlowymi o powierzchni sprzedaży mniejszej niż 2000 m2 oraz dopuszcza się budowę stacji paliw. Wobec tego planowana inwestycja zgodna jest z planem miejscowym. Stacje paliw i stacje obsługi środków transportu zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 i pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym, Prezydent Miasta Z. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r., znak: [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z projektu zagospodarowania przestrzennego terenu działek o nr ew. [...] wynika, że planowana inwestycja jest zgodna z § 76 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063, ze zm.). Z przepisu tego wynika, że odległość podziemnych zbiorników z gazem płynnym o pojemności do 65 m3 od budynków mieszkalnych jednorodzinnych powinna wynosić co najmniej 15 m, a od budynków zamieszkania zbiorowego i obiektów użyteczności publicznej powinna wynosić co najmniej 30 m. W niniejszej sprawie planowany jest podziemny zbiornik na gaz płynny o pojemności 10 m3 i usytuowany w odległości 27,05 m od granicy działki ew. nr [...] będącej własnością strony odwołującej. Takie usytuowanie zbiornika na gaz nie uniemożliwia zagospodarowania działki nr ew. 33 zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zm.). Poza tym w ocenie organu projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Zawiera informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz aktualne zaświadczenia o przynależności projektantów i sprawdzających do właściwej izby samorządu zawodowego, stanowiące podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego wymagane oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania wymienionymi nieruchomościami na cele budowlane oraz zgodę właściciela działki o nr ew. 30 (Miasto Z.) na jej wydzierżawienie w celu umieszczenia na niej zbiornika gazu LPG. Wobec spełnienia wymagań z art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy, organ I instancji był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ przepis ten nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy jego wydawaniu. W tym miejscu organ odwoławczy wskazał także, na treść art. 4 Prawa budowlanego, który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje stratę wartości należącej do odwołującej się działki, należy wskazać, że przepisy ustawy - Prawo budowlane nie regulują kwestii związanych z utratą wartości działki. Kwestie te należą do prawa cywilnego (sąsiedzkiego) i organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest kompetentny do ich rozstrzygania. Wobec takich ustaleń organ stwierdził, że realizacja zaskarżonej inwestycji w żaden sposób nie ogranicza prawa odwołującej do zagospodarowania należącej do niej działki o nr ew. 33 w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. T. M. nie zgodziła się z decyzją Wojewody z dnia [...] r., nr [...] i w związku z tym wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe rozstrzygnięcie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na treść decyzji, w szczególności § 76 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w ocenie możliwości umiejscowienia projektowanej nieruchomości z perspektywy przepisów dotyczących baz gazów płynnych, w sytuacji, gdy projektowana nieruchomość stanowiła stację paliw płynnych w rozumieniu § 1 pkt 3 tego rozporządzenia i w zakresie umiejscowienia zbiorników z gazem podlegała § 124 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji, wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zdaniem organu, usytuowanie zbiornika z gazem płynnym w odległości 27,05 m od granicy działki nie uniemożliwia zagospodarowania działki nr ew. 33 zgodnie z § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skoro bowiem, w myśl tego przepisu posadowienie budynku możliwe jest tylko w odległości conajmniej 3 m od granicy działki, to objęcie tzw. strefą wybuchu obszaru o szerokości 2,95 m, nie wyklucza ewentualnej budowy. W ocenie skarżącej, zrekonstruowana powyżej argumentacja organu II instancji jest nietrafna i jako taka doprowadziła do wydania wadliwej decyzji, która w tych okolicznościach powinna podlegać uchyleniu. Przede wszystkim przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie rozróżniają stację paliw płynnych oraz bazę gazu płynnego. Zgodnie zatem z § 1 pkt 3 wymienionego rozporządzenia stacja paliw płynnych definiowana jest, jako obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze. Z kolei baza gazu płynnego, w myśl § 1 pkt 6 wymienionego rozporządzenia, to obiekt budowlany przeznaczony do magazynowania lub przeładunku gazu płynnego. Wskazane rozróżnienie nie ma jednak charakteru wyłącznie definicyjnego, lecz znajduje odzwierciedlenie w poszczególnych przepisach rozporządzenia, a także w jego budowie. W konsekwencji warunkom usytuowania baz gazu płynnego ustawodawca poświęcił Dział III rozporządzenia /§ 65 - § 95/, natomiast warunki usytuowania stacji paliw płynnych zostały uregulowane w Dziale IV rozporządzenia /§ 96 - § 134/. Wskazany przez organy § 76 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005r. dotyczy usytuowania bazy gazu płynnego i nie znajduje zastosowania względem stacji paliw płynnych. Zgodnie natomiast z wnioskiem z dnia 26 marca 2014r. projekt obejmował budowę "(...) stacji paliw przy centrum usługowo-handlowym "H." (....)". Tym samym, z uwagi na budowę stacji paliw, usytuowanie zbiorników gazu płynnego określone jest w § 124 ust. 1 pkt 1-10 rozporządzenia, nie zaś we wskazanym § 76. Zastosowanie wadliwego przepisu oznacza, zdaniem skarżącej, iż organy, nie dokonały opisanego rozróżnienia, a ocena projektowanego obiektu została przeprowadzona wyłącznie w oparciu o przepisy dotyczące baz gazu płynnego /§ 65-§95/. Co nie mniej istotne - w jej ocenie - w swoich rozważaniach, organ I, jak i II instancji oparły się na określonych danych, co do odległości zbiornika od granicy działki, jak również danych, co do obszaru działki skarżącej, który został objęty tzw. strefą wybuchu. Nie wskazano jednak źródła wskazanych danych, jak również ewentualnej czynności podjętej w toku postępowania administracyjnego, która doprowadziła do ich ustalenia. Ma to natomiast o tyle znaczenie, iż w świetle rozważań organu II instancji decydująca okazała się różnica 5 cm, pomiędzy odległością od granicy działki /3 m/ warunkującą możliwość posadowienia budynku, zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz szerokością obszaru tzw. strefy wybuchu /2,95 m/. Tak znikoma różnica wymaga jak się wydaje szczegółowego ustalenia, także w drodze opinii biegłego. Brak także wskazania na jakiej podstawie organ określił obszar oddziaływania strefy wybuchu na działkę skarżącą. Rozważania dotyczący odległości od granicy działki, w jakiej skarżąca mogłaby wybudować budynek, tracą jednak na znaczeniu, wobec faktu, iż jak to zostało zaznaczone w piśmie organu I instancji z dnia [...]., zgodnie z ustaleniami szczegółowymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dopuszcza się lokalizację obiektów na tym terenie przy granicy działek. Organ I instancji wykluczył natomiast możliwość umiejscowienia w tym obszarze działki skarżącej budynku znajdującego się przy granicy jedynie z perspektywy technicznej. Co jednak istotne organ I instancji nie wskazał, na jakich przesłankach opiera wskazane przeświadczenie. Poza tym naniesiona na przedstawiony projekt tzw. strefa wybuchu nie odpowiada umiejscowieniu zbiornika gazu płynnego. Strefa ta ma znacznie większy obszar działki skarżącej i wyznaczona jest bez uwzględnienia położenia zbiornika, który powinien znajdować się w jej centrum. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie naruszył prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 4. W myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z powyższymi przepisami obowiązkiem organu wydającego pozwolenie na budowę jest zbadanie, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane przepisami. W przypadku pozytywnego ustalenia w tym zakresie nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Zapis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r. w sprawie II OSK 2581/11,LEX nr 1145619). Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i akt administracyjnych, organy dokonały sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a wnioski wyprowadzone w wyniku tego badania nie budzą wątpliwości, co do ich prawidłowości. W tych okolicznościach organy były zobligowane do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę dachu budynku, zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym. Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły przy tym postanowień § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz § 76 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063, ze zm.), który wbrew twierdzeniu strony skarżącej także ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Przy tym należy jednak wskazać, że rację ma częściowo skarżąca dowodząc, że w sprawie mają zastosowanie także inne przepisy ww. rozporządzenia, w tym § 124 ust. 1 Jednak biorąc pod uwagę jego treść, należy wskazać, że nie ma on wpływu na wynik niniejszej sprawy. Usytuowanie bowiem spornego zbiornika na gaz płynny nie narusza zasad określonych w tym przepisie. Strona skarżąca także nie wskazała dokładnie, na czym to naruszenie miałoby polegać, poza pominięciem go w rozważaniach organu. Wbrew jednak zapatrywaniu strony skarżącej uchybienie powyższemu obowiązkowi przez organ II instancji nie może automatycznie prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przyznaje się, że wspomniane naruszenie kwalifikowane jest jako naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wówczas, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym przedłożony projekt budowlany jest kompletny, sporządzony przez projektantów, których uprawnienia zostały potwierdzone odpowiednimi zaświadczeniami. W aktach znajdują się, stosownie do art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, ich oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane. Akta sprawy zwierają ponadto decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ustalenia projektowe, co do usytuowania zbiornika na gaz płynny odpowiadają przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Pojemność projektowanego zbiornika ma wynosić 10 m3 i usytuowany ma być w odległości 27,5m od granicy działki skarżącej. Jest to odległość dopuszczalna także ze względu na § 124 § 1 rozporządzenia, który odnosi się odległości zbiorników gazu płynnego od, np. budynku stacji paliw płynnych (10m), budynków mieszkalnych jednorodzinnych (30m), granicy lasu (20m), itd. Wbrew oczekiwaniom skarżącej, zachowano także odległość od granicy działki skarżącej. Jak wynika z mapy, jest ona niezabudowana. W związku z tym, nie można zarzucić, że zaskarżona decyzja narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto Sąd nie podzielił zarzutu, że weryfikowana decyzja wyklucza ewentualną zabudowę na działce sąsiedniej. Prawo budowlane w art. 34 ust. 3 pkt 1 przewiduje, iż projekt budowlany powinien zawierać m. in. obrys istniejących i projektowanych obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia terenu, związanych z planowaną inwestycją, a nie tych mających ewentualnie powstać w przyszłości na sąsiednich działkach. W związku z tym zasadnie organy uznały, iż bliżej nieokreślone i niemające nieskonkretyzowanej (także prawnie) formy zamierzenie inwestycyjne na innej działce nie może stanowić podstawy do podważenia legalności postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. "Projektowane" użyte w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego odnosi się do obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia terenu związanych z planowaną inwestycją, a nie z inwestycją mającą ewentualnie powstać w przyszłości na sąsiedniej działce (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2936/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dodać także należy, że obowiązkiem organu architektoniczno -budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest sprawdzenie, czy złożone przez inwestora rozwiązania projektowe oraz załączona dokumentacja zgodne są z warunkami określonymi w art. 35 ust 1 Prawa budowlanego. Organ nie ma obowiązku oceny, czy planowana inwestycja odpowiada zasadom współżycia społecznego. Planowana inwestycja zgodna jest także zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. z ustaleniami § 13 ust. 3 pkt 1 i pkt 5 Uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. (Dz. Urz. Woj. L. z dnia 10.10.2012 r., poz. 2924), zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] z dnia 26 czerwca 2006 r. Rady Miejskiej w Z. (Dz. Urz. Woj. L. z dnia 29.09.2006 r., Nr [...], poz. 2611). Działki inwestora o nr ew. [...] przy ul. [...] w Z. znajdują się w Jednostce Strukturalnej Planu nr [...] W. Dzielnica P. - Cz. Południowa. Wymienione działki położone są w terenie oznaczonym na rysunku zmiany planu symbolem UC - o dopuszczalnym przeznaczeniu terenu pod zabudowę obiektami handlowymi o powierzchni sprzedaży mniejszej niż 2000 m2 oraz dopuszcza się budowę stacji paliw. W świetle przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.