II SA/Lu 774/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2011r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Lublinie 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zainstalowaniu mobilnego węzła betoniarskiego typ A.-M. o przewidywanej średniej produkcji 220 t/dobę na działce nr ewid. 9/14 przy ul. C. w L., zaliczonego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego w toku postępowania stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. W. podnosząc, iż organ I instancji nie uwzględnił okoliczności, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego na terenie aktywności gospodarczej AGc wyklucza się realizację uciążliwych obiektów produkcyjnych, do których zaliczana jest planowana inwestycja. Ponadto strona zakwestionowała wiarygodność sporządzonego w sprawie przez R. G. raportu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...] uwzględniło odwołanie A. W. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana po decyzji Kolegium z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...], nr [...]. W opinii Kolegium organ I instancji nie wykonał wskazanych w nich wytycznych, w szczególności w zakresie ustalenia dopuszczalności lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia na terenie wskazanej nieruchomości w zgodności z przepisami prawa miejscowego oraz rzeczywistego charakteru tego przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium organ I instancji naruszył art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo braku zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W opinii Kolegium, wbrew stanowisku Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...] oraz Dyrektora Wydziału Architektury Urzędu Miasta z dnia [...], ocena zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu budzi uzasadnione wątpliwości i nie jest możliwa do czasu usunięcia rażącej sprzeczności postanowień planu z przepisami prawa. Kolegium podkreśliło, że niezgodność inwestycji z postanowieniami planu miejscowego wyklucza wydanie pozytywnej decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania omawianego przedsięwzięcia. Wskazało, że w treści zaskarżonej decyzji, mimo że w opinii organu I instancji planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z postanowieniami planu, organ ten wydał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ uznał, że w decyzji tej zachodzi sprzeczność wewnętrzna polegająca na przyznaniu niezgodności z planem i jednoczesnym stwierdzeniu, wynikającym z osnowy decyzji, że inwestycja postanowień planu nie narusza. Organ odwoławczy podniósł, że na przedmiotowym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta - części IV. Działka nr 9/14, na której zlokalizowany jest obecnie użytkowany przez inwestora węzeł betoniarski oraz planowana jest lokalizacja nowego węzła oznaczona jest symbolem AGc, z podstawowym przeznaczeniem pod różnego rodzaju działalność gospodarczą, zaplecza techniczne oraz bazy i składy materiałowe z wykluczeniem realizacji uciążliwych obiektów produkcyjnych, a także wszelkich obiektów kolidujących z sąsiedztwem terenów mieszkaniowych i terenów usług publicznych. Przepis § 3 pkt 19 przedmiotowego planu zawiera definicję usług uciążliwych, przez co należy rozumieć usługi spełniające wymogi sanitarne właściwe dla podstawowego przeznaczenia obiektu budowlanego i nie zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Kolegium zwróciło uwagę, że użyta w tej definicji terminologia, w szczególności słowa "inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska", odnosi się wprost do klasyfikacji przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na środowisko, która obowiązywała pod rządami Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Rozporządzenie to zostało uchylone przez Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które weszło w życie w dniu 8 grudnia 2004 r., zatem obowiązywało w dniu uchwalenia uchwały Rady Miasta o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową nieruchomość. Wprowadzenie do postanowień planu definicji dotyczącej klasyfikacji przedsięwzięć w oderwaniu od definicji z aktu o wyższej mocy prawnej oraz definicji, która w stanie prawnym po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. była z nim niezgodna, spowodowało istotne wątpliwości interpretacyjne. Przedmiotowe rozporządzenie dokonało klasyfikacji przedsięwzięć na przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; przedsięwzięcia, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany; przypadki, w jakich zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (§1 Rozporządzenia). Stosując nie tylko wykładnię językową, ale i wykładnię systemową nie można ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy termin użyty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmuje wszystkie kategorie przedsięwzięć w §1 rozporządzenia, czy też jedną lub niektóre z nich. Obecnie obowiązujące przepisy kwalifikują przedmiotowe przedsięwzięcie jako przedsięwzięcie o mniejszym negatywnym oddziaływaniu na środowisko, dla którego sporządzenie raportu jest fakultatywne. Organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, gdy procedura planistyczna została rozpoczęta przez dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia, prezydent miasta zobowiązany był dostosować projekt planu do zmienionych uregulowań i przedłożyć go do zatwierdzenia właściwej radzie miasta w treści zgodnej z aktami o wyższej mocy prawnej. Podniósł, iż procedura zmiany planu jest łatwiejsza do przeprowadzenia, niż jego tworzenie od podstaw. W omawianej sprawie nie dotyczy to bowiem zmiany zasadniczych postanowień planu, a jedynie definicji, której zgodność z ustawą i rozporządzeniem jest konieczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało także, że uzasadnione wątpliwości budzi faktyczny charakter i rozmiar planowanego przedsięwzięcia. Wskazało, że ze złożonego wniosku oraz analizy przedstawionej w sporządzonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko, wynika iż planowane przedsięwzięcie ma na celu zastąpienie istniejącego węzła betoniarskiego. Inwestor na rozprawie administracyjnej przyznał, że przez pewien okres będą na przedmiotowym terenie funkcjonowały dwie instalacje, nie mniej jednak ostatecznie stary węzeł zostanie wycofany z eksploatacji. Poza tym zapewniał, iż nie mamy do czynienia z całkowicie nowym przedsięwzięciem, ale z modernizacją (przebudową) istniejącego. Natomiast z treści samej decyzji, a w szczególności z załącznika do niej (str. 9/10) wynika, iż przedsięwzięcie polega na rozbudowie mocy produkcyjnej przez dostawienie nowego zespołu urządzeń do wytwarzania betonu, przy czym zakładana jest produkcja około dwa razy wyższa niż wynikająca z przerobu obecnego. Zatem - w ocenie organu - nie wiadomo, czy stary węzeł betoniarski zostanie całkowicie zlikwidowany, czy też będzie funkcjonował do czasu osiągnięcia przez nowy węzeł pełnej mocy produkcyjnej. Organ zauważył, że w sytuacji dalszej eksploatacji starego węzła betoniarskiego oraz uruchomienia nowego (łącznie funkcjonowałyby dwa węzły), ocena oddziaływań na środowisko dokonana w sporządzonym raporcie powinna zostać zmieniona, ponieważ będziemy mieli do czynienia z oddziaływaniami skumulowanymi o charakterze stałym, nie zaś czasowym (przejściowym). Wprawdzie Kolegium wskazało, iż organ I instancji stwierdził, że istniejąca instalacja i nowa będą działały razem nie dłużej niż jeden miesiąc, ale fakt ten nie jest przesądzony. Organ odwoławczy uznał, że w celu usunięcia wskazanych niezgodności prawnych, organ I instancji powinien dokonać ponownej oceny zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uwzględnić fakt, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko utraci moc w dniu 16 listopada 2010 r. Dodatkowo Kolegium podniosło, iż wydanie ponownie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. podyktowane było koniecznością zapewnienia stronom postępowania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, poprzez odniesienie się organu I instancji do złożonych uwag i wniosków stron postępowania oraz realizację zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wniosła B. S. i P. P. B. P. "L." Spółka z o. o., która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art.7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Strona skarżąca wskazała, że w treści uzasadnienia decyzji organ I instancji powołał się na stanowisko własne i innych wydziałów UM, wskazujące na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale zajęte na etapie wcześniej prowadzonego postępowania w sprawie z wniosku Spółki, przed przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez SKO decyzją z dnia 8 kwietnia 2010r. i powołanie to umiejscowione zostało w części uzasadnienia decyzji opisującej dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Z tego też względu, całkowicie nieuzasadniony jest zarzut Kolegium postawiony w zaskarżonej decyzji w zakresie sprzeczności wewnętrznej decyzji organu I instancji oraz o jej sprzeczności z prawem. Zdaniem strony skarżącej organ I instancji wyraźnie stwierdził zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieuzasadnione jest również stanowisko Kolegium wskazujące na brak możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku Spółki ze względu na zasygnalizowaną niezgodność zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] z dnia [...], z przepisami nadrzędnego aktu prawnego. Wskazane przez Kolegium rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., nie uchylało rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r., bowiem akt ten uchylony został wcześniej przez § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. Akty powyższe przyjęły terminologię "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", przy ich podziale na dwie grupy, w zależności od wymogu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Sporne przedsięwzięcie na gruncie obu tych rozporządzeń kwalifikowane jest jako przedsięwzięcie o mniejszym negatywnym oddziaływaniu na środowisko, dla którego sporządzenie raportu jest fakultatywne. Okoliczność ta została potwierdzona przez Kolegium w treści zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej Spółki posłużenie się przez organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nieprecyzyjną terminologią, sformułowaniem nie będącym dokładnym przeniesieniem sformułowania stosowanego przez akt wyższego rzędu, nie stanowi o rażącej niezgodności planu z aktem nadrzędnym, tym bardziej uniemożliwiającej kwalifikację planowanego przedsięwzięcia, co do jego dopuszczalności na terenie aktywności gospodarczej - AGc. Strona skarżąca wskazuje, że brak jest podstaw do przyjęcia, że realizacja przedsięwzięcia na działce nr ewid. 9/14 jest wyłączona zapisem par. 35 ust. 1 planu. Dodatkowo ocenę inwestycji z punktu widzenia oddziaływania na środowisko zawiera, znajdujący się w aktach sprawy, raport sporządzony przez R. G. - biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, w którym stwierdzono, że istniejąca wytwórnia betonu spełnia obowiązujące standardy jakości środowiska. Nieuzasadniony jest również zarzut Kolegium wskazujący na niewystarczające ustalenie przez organ I instancji faktycznego charakteru i rozmiaru planowanego przedsięwzięcia. Zamiarem Spółki, wyrażonym we wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, jest zainstalowanie zamiennego mobilnego węzła betoniarskiego o nowoczesnych parametrach, przy stopniowym wyłączaniu istniejącej linii produkcyjnej. Po zainstalowaniu nowego węzła przez pewien czas będą pracować oba, po czym węzeł stary będzie wycofany z eksploatacji. Natomiast zadeklarowana przez Spółkę ilość betonu wyprodukowanego na nowej instalacji to ok. 220 ton/dobę tj. ok. 100 m³/dobę, tak jak przeciętny, aktualny poziom produkcji, co przy zwiększonej wydajności nowej instalacji oznacza, że produkcja będzie się odbywać w dużo krótszym czasie i krótszy będzie czas oddziaływania pracy betonowni na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca decyzję Prezydenta Miasta w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zainstalowaniu mobilnego węzła betoniarskiego i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, ponieważ została wydana z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy – w ocenie sądu - bezzasadnie uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić w całości zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Zatem decyzję kasacyjną można wydać jedynie wówczas, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia szerokiego postępowania wyjaśniającego (w całości lub znacznej części). Tam, gdzie takiej konieczności nie ma, brak jest podstawy do wydania decyzji kasacyjnej. Wszak zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 zdanie pierwsze k.p.a. organ drugiej instancji nie podzielając stanowiska organu pierwszej instancji może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub części i orzec w tym zakresie co do istoty sprawy. Przesłanek art. 138 § 2 k.p.a. nie można interpretować rozszerzająco. W tym przedmiocie stanowisko orzecznictwa i doktryny jest jednolite (por: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2006 r., str. 614). Powyższe oznacza, że tam, gdzie nie zachodzi potrzeba przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a organ I instancji nie naruszył zasad procedury administracyjnej - organ odwoławczy nie może zgodnie z prawem wydać decyzji kasacyjnej, a winien wykorzystać możliwości orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze niezasadnie wskazało, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Jego zalecenia co do dalszych czynności sprowadzają się przede wszystkim do konieczności dokonania oceny prawnej w zakresie już ustalonych faktów, a więc czynności, które organ odwoławczy jest zobowiązany przeprowadzić samodzielnie w ramach rozpatrzenia odwołania. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak wynika z akt sprawy nieruchomość, na której ma być zlokalizowana sporna inwestycja położona jest na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta – część IV. Z zapisów tego planu wynika, że działka nr 9/14 usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem AGc z podstawowym przeznaczeniem pod różnego rodzaju działalność gospodarczą, zaplecza techniczne oraz bazy i składy materiałowe z wykluczeniem realizacji uciążliwych obiektów produkcyjnych, a także wszelkich obiektów kolidujących z sąsiedztwem terenów mieszkaniowych i terenów usług publicznych. Z wywodów organu odwoławczego wynika, że organ ten ma wątpliwości, czy planowane przedsięwzięcie winno być zaliczone do usług uciążliwych czy nieuciążliwych. Należy zauważyć, że § 3 pkt 19 planu dotyczy usług nieuciążliwych (t.j. usług spełniających wymogi sanitarne właściwe dla podstawowego przeznaczenia obiektu budowlanego i nie zaliczane do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska), nie zaś usług uciążliwych - jak to wskazano (prawdopodobnie omyłkowo) w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - oraz, że planowana inwestycja nie stanowi usługi w rozumieniu § 3 pkt 18 planu, lecz zakład produkcyjny. Kwestia definicji usług nieuciążliwych nie ma zatem dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia. Ubocznie tutaj należy zauważyć, że w decyzji z dnia 8 kwietnia 2010r. Kolegium uznało, że uzasadnione wątpliwości budzi fakt zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako usługi, skoro jest ono zakładem produkującym beton (k. 212 akt adm.). Zatem można przyjąć, że stanowisko Kolegium w powyższym zakresie w obu jego decyzjach (tj. zaskarżonej i z dnia 8 kwietnia 2010r.) jest zmienne i niekonsekwentne. Ponadto wątpliwości organu, dotyczące interpretacji zapisu planu – "inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska" - który został zastosowany w planie pomimo, że w dniu jego uchwalania zapis ten nie odpowiadał nazewnictwu przyjętemu w obowiązujących wówczas przepisach prawa, są nieuzasadnione. Sąd uznał za zbędne i niewłaściwe wywody Kolegium w zakresie niemożliwości zinterpretowania omawianego zapisu, gdyby nawet miał on zastosowanie w sprawie. Organ administracji w razie wątpliwości interpretacyjnych, powinien sam dokonać wykładni danego sformułowania lub wyrażenia, mając na uwadze treść całego aktu prawnego i stan faktyczny sprawy. W grę mogą wchodzić różne rodzaje wykładni. Nie można bowiem za każdym razem, kiedy organ napotka trudności interpretacyjne, zmieniać treści danego aktu, w określonym dla niego trybie, który często jest długą i skomplikowaną procedurą. W związku z tym nieprawidłowe jest także stanowisko organu w zakresie, w jakim uznaje on, że do wydania w omawianej sprawie przez organ I instancji decyzji co do istoty sprawy, konieczne i niezbędne jest usunięcie rażących niezgodności postanowień planu z aktami o wyższej mocy prawnej. Zdaniem Sądu obowiązujący plan miejscowy nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a stanowisko Prezydenta Miasta w zakresie ustalenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu, jest prawidłowe. Planowana inwestycja nie należy do obiektów produkcyjnych uciążliwych dla terenów mieszkaniowych lub terenów usług publicznych. Należy zauważyć, że skarżący słusznie wskazał w skardze, że zarzuty Kolegium dotyczące niespójności, wręcz sprzeczności co do treści w decyzji I instancji w tym zakresie, są niezasadne, ponieważ występują one w tej części uzasadnienia, w której organ opisuje przebieg dotychczasowego postępowania (tzw. części historycznej). Inną kwestią sporną przedmiotowej sprawy, którą wskazał organ odwoławczy, jest faktyczny charakter i rozmiar planowanego przedsięwzięcia, a także czas funkcjonowania "starego" węzła betoniarskiego. Zdaniem Sądu okoliczność ta również nie budzi wątpliwości. Organ I instancji wprost wskazał, że planowana inwestycja polega na zainstalowaniu mobilnego węzła betoniarskiego o nowej większej mocy przerobowej i wskazał jego parametry produkcyjne. Organ ten wyjaśnił, że na terenie działki, na której ma być zlokalizowany nowy obiekt znajduje się węzeł betoniarski o mniejszej wydajności i w pewnym okresie będą funkcjonowały dwa węzły. Prezydent Miasta w decyzji z dnia [...] precyzyjnie wskazał okres tj. nie dłuższy niż 1 miesiąc, w jakim mają prowadzić równoległą pracę oba węzły (ust. 2 pkt 2.8. sentencji decyzji). Zatem podniesione w decyzji przez Kolegium wątpliwości, czy stary węzeł zostanie całkowicie zlikwidowany, czy będzie funkcjonował dalej i uznanie, że kwestia ta nie jest przesądzona, nie znajdują uzasadnienia. Stosowny zapis, o czym była mowa wyżej znajduje się w sentencji decyzji organu I instancji i dopiero nie zachowanie wskazanego terminu może wywołać określone skutki i doprowadzić do wszczęcia postępowania w tym zakresie. W ocenie Sądu analiza akt sprawy pozwala twierdzić, iż stan faktyczny sprawy ustalony przez organ I instancji umożliwiał merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Niezasadne było zaś zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. w omawianej sprawie, ponieważ nie zachodzi tutaj konieczność wyjaśnienia kwestii niezbędnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Główną przesłankę zastosowania powyższego przepisu w sprawie stała się wadliwa, odmienna - zdaniem organu odwoławczego - wykładnia przepisów dokonana przez organ I instancji. Działanie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie było niezgodne z zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności z art. 8 i 12 k.p.a. biorąc pod uwagę fakt, iż po raz trzeci decyzja Prezydenta Miasta dotycząca ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na zainstalowaniu mobilnego węzła betoniarskiego, była przedmiotem rozpoznawania Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podsumowując, mając na uwadze powyższe rozważania, organ odwoławczy ponownie rozpatrzy daną sprawę merytorycznie i ponownie rozpozna całokształt sprawy, tj. samodzielnie oceni, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istnieją przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji spornego przedsięwzięcia. Dopiero w wyniku przeprowadzenia tak zakreślonego postępowania odwoławczego, organ wyda jedno z rozstrzygnięć, o którym mowa w art. 138 k.p.a. Z uwagi na wskazane naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).