II SA/Lu 775/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N., M. N. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie pobiera się wpis (art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a.) ), a do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Skarżący, wnosząc skargę nie uiścili należnego wpisu. Wobec tego zarządzeniem przewodniczącego z dnia 1 września 2014 r. zostali - w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. - wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do złożenia 5 egzemplarzy odpisów skargi. Do dokonania tych czynności zakreślono skarżącym siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie wraz z pouczeniem zostało doręczone skarżącym w dniu 8 września 2014r. (k. 28-30 akt sądowych). Jak wynika z akt sprawy w terminie do uzupełnienia braków skargi J. N. wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 8 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił mu przyznania prawa pomocy (k. 60 akt sądowych). Należy zatem wskazać, że mimo upływu terminu określonego w wezwaniach, skarżący nie uiścili wpisu od skargi, jak również nie uzupełnili braków skargi przez złożenie jej odpisów. Z tych względów na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 powyższej ustawy skargę należało odrzucić.