II SA/Lu 776/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca ), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. D., I. D., M. B. i I. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia zagospodarowania terenu do stanu poprzedniego lub nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności p o s t a n a w i a odrzucić skargę Zarządzeniami z dnia 27 listopada 2008 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Lublinie wezwał strony skarżące – B. D. i I. D. (solidarnie) oraz M. B. i Ireneusza B. (solidarnie) - do uiszczenia wpisów sądowych od skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie nakazania przywrócenia zagospodarowania terenu do stanu poprzedniego lub nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności - w kwocie po 500 zł każda, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie I. D. i M. B. zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie – także w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpisy powyższych zarządzeń doręczono M. B. i I. B. w dniu 8 grudnia 2008 r. natomiast B. D. i I. D. w dniu 23 grudnia 2008 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie wykonali czynności do których zostali wezwani. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230, jest w szczególności skarga. Należy również wskazać, iż strony skarżące B. D. i I. D. oraz M. B. i I. B. zastały wezwane solidarnie do uiszczenia wpisów sądowych od skargi w kwocie po 500 zł każda. W rozpoznawanej sprawie nie ma bowiem zastosowania przepis art. 214 § 2 w/w ustawy, ponieważ uprawnienia lub obowiązki skarżących, związane z przedmiotem zaskarżenia, nie są wspólne w rozumieniu tego przepisu. Zgodnie z przepisem art. 214 § 1 w/w ustawy - jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl § 2 - pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Okoliczność, że skarżący wnieśli skargi w jednym piśmie, nie oznacza, że jest to jedna skarga. Sąd przyjął zatem, że jest to połączenie skarg w jednym piśmie (art. 57 § 2 w/w ustawy). Z tych względów Przewodniczący Wydziału II uznał, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie, podlegają odrębnemu wpisowi w pełnej wysokości od każdej ze stron skarżących, stosownie do przepisu art. 214 § 2 in fine Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 powyższej ustawy, Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak wynika z akt sprawy wpis od skargi nie został przez skarżących uiszczony. Po myśli § 3 art. 220 skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd również jest zobligowany odrzucić skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi – art. 58 § 1 pkt 3. Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 przywołanej ustawy należało orzec jak w postanowieniu.