II SA/Lu 776/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a przyznać P. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, o wyznaczenie którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w L.. Skarżący na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 o wartości [...] złotych i utrzymuje się z renty w kwocie [...]złotych netto. Miesięczne koszty utrzymania koniecznego skarżącego wynoszą [...] złotych. W miesiącu lipcu, sierpniu i wrześniu bieżącego roku skarżący korzystał ze wsparcia matki, które wynosiło odpowiednio [...] złotych, [...] złotych i [...] złotych. Z tego powodu w okresie powyższych miesięcy dochód skarżącego wyniósł średnio [...] złotych. Zatem w okresie lipiec, sierpień i wrzesień 2018 r. po poniesieniu kosztów utrzymania koniecznego skarżącemu pozostawała kwota [...]złotych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1) zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Druga z powyższych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Miesięczny dochód skarżącego nie pokrywa miesięcznych wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego. Wydatki te skarżący ma możliwość pokryć jedynie korzystając z pomocy finansowej matki, która choć przez ostatnie trzy miesiące miała miejsce regularne to była zróżnicowana co do wysokości. Jednak nawet ta pomoc nie dostarcza skarżącemu środków finansowych w wysokości pozwalającej mu partycypować w kosztach niniejszego postępowania. Z tych powodów referendarz sądowy przyjął, że skarżący posiada dochód, który nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Mając na względzie powyższe, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.