II SA/Lu 777/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (spr.), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Ref. Małgorzata Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania M.S. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej , w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia pracy przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Jak wynika z akt sprawy pomimo, że M.S. złożył wniosek o przyznanie mu pomocy w formie zasiłku stałego, to nie podjął współpracy z pracownikami Ośrodka Pomocy Społecznej. Uniemożliwiło to zebranie niezbędnych danych o sytuacji wnioskodawcy, a zatem nie było możliwe ustalenie dochodów M.S., od których między innymi uzależniona jest możliwość przyznania pomocy. W tej sytuacji Kolegium uznało, że decyzja OPS jest zgodna z prawem. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M.S. podnosi, iż nie jest prawdą by razem z matką i bratem prowadził gospodarstwo rolne. Matka choruje od 5 lat i jest osobą leżącą. Skarżący posiada działkę o powierzchni 0,76 ha przeliczeniowego, przy czym jest to nieużytek. Ponadto podnosi, że nie posiada środków do życia, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i jego zdaniem organy administracji powinny honorować złożone przez niego dokumenty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniesiono, że nawet pomijając konieczność sporządzenia wywiadu środowiskowego i chcąc przyjąć prezentowane przez skarżącego stanowisko, że dostarczone przez niego dokumenty są wystarczające do przyznania mu zasiłku stałego, to jest niemożliwe przyznanie tego zasiłku z uwagi na brzmienie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten wskazuje na konieczność bycia przez osobę ubiegającą się o zasiłek stały, całkowicie niezdolną do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa. Wśród dokumentów złożonych przez skarżącego brak jest dokumentu o charakterze medycznym przesądzającego o całkowitej niezdolności do pracy M.S., zaś w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy, informujące, że jest on zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy. Zaświadczenie to wskazuje na fakt, że M. S. pozostaje w gotowości do podjęcia pracy, a więc nie można mu przypisać, że jest on osobą całkowicie niezdolną do pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) stanowi, że zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, (...), wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4 ww. ustawy). Jak wynika z akt administracyjnych organu I instancji pracownicy socjalni Ośrodka Pomocy Społecznej kilkakrotnie podejmowali próby sporządzenia wywiadu środowiskowego. Na okoliczność tę sporządzone zostały notatki służbowe, z których wynika, iż M.S. odmówił udzielenie jakichkolwiek informacji, twierdząc, że złożył stosowne dokumenty. Przeprowadzanie wywiadu zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, ma na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej. Jest to nie tylko jednostronny obowiązek organu pomocy społecznej, bowiem wnioskodawca zobowiązany jest także do poddania się rygorom obowiązującym przy sporządzaniu takiego wywiadu. Bezsporny w sprawie niniejszej jest fakt, że skarżący rygorowi takiemu nie poddał się, mimo ciążącego na nim obowiązku. Zasadnie zatem odmówiono M.S. przyznania pomocy społecznej opierając się na treści art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Podkreślić także należy, że skarżący nie wykazał, że jest osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, a zatem nie spełnia przesłanek wynikających z art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Jak słusznie zauważa organ II instancji, złożone przez skarżącego zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy wskazuje na fakt, że M.S. pozostaje w gotowości do podjęcia pracy. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.