II SA/Lu 778/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Magdalena Kuca, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. J. –Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania J.J. od decyzji Starosty z dnia [...] Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i T. M. pozwolenia na przebudowę sklepu spożywczego na punkt kasowy Banku S. w N. wraz z przyłączem energetycznym napowietrznym nn, przyłączem kanalizacji sanitarnej do istniejącego szamba oraz przyłączem gazowym średniego ciśnienia na działkach nr 1148/2, 1148/1, 1149 i 2822 w K. przy ul. K. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, iż E. i T. M. złożyli w Starostwie Powiatowym w dniu 14 grudnia 2007 r. wniosek o pozwolenie na przebudowę sklepu spożywczego na punkt kasowy Banku w N. wraz z przyłączem energetycznym napowietrznym nn, przyłączem kanalizacji sanitarnej do istniejącego szamba oraz przyłączem gazowym średniego ciśnienia. Starosta postanowieniem z dnia [...] znak: [...] zobowiązał inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości, a po wypełnieniu obowiązku decyzją z dnia [...] znak: [...] udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. W złożonym odwołaniu od powyższej decyzji J.J. zarzucił naruszenie prawa przez akceptację usytuowania budynku poza linią zabudowy wyznaczoną od ul. K. i ul. L. oraz pominięcie w orzeczeniu przyłącza wodociągowego. Poinformował także, że nie wyraża zgody na przyłączenie projektowanego punktu kasowego do sieci wodociągowej biegnącej przez sąsiednią, należącą do A. J.-Ś., działkę nr 1151. W wyniku przeprowadzonej analizy akt sprawy Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując uchybienia uniemożliwiające udzielenie pozwolenia na budowę. Po dokonaniu przez inwestora stosownych uzupełnień w złożonych dokumentach organ I instancji decyzją z dnia [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę sklepu spożywczego na punkt kasowy. Od tej decyzji również odwołał się J.J. zarzucając, iż nie jest prawidłowa, wskazując jako przykład zatwierdzenie przyłącza kanalizacji sanitarnej do istniejącego szamba, które nigdy według niego nie istniało i nie ma miejsca na jego usytuowanie oraz wskazał, że jego zastrzeżenia potwierdza decyzja Wojewody z dnia [...] znak: [...]. Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] (zaskarżoną niniejszą skargą) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując na spełnienie przez inwestorów wymagań określonych w wydanych w sprawie postanowieniach oraz na przepisy art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przeprowadzona analiza akt sprawy nie wykazała uchybień, a dokonane zmiany objęły cały zakres spraw poruszonych w decyzji Wojewody z dnia [...] wobec czego organ zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zmiana oceny dokumentów pod względem ich kompletności i poprawności wynika z faktu, że dokonano w nich poprawek, nie zaś z faktu zmiany przepisów czy zmiany kryteriów. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił kwestię usytuowania szamba wskazując, iż przyłącze kanalizacji sanitarnej odprowadzi ścieki bytowo-gospodarcze do istniejącego szamba. Projektowane przyłącze zlokalizowane jest na działkach nr 1148/2, 1148/1 i 1149 oraz na działce nr 2822, na której znajduje się wlot do szamba. Inwestorzy otrzymali zgodę Zakładów Futrzarskich "K." na korzystanie z należącego do nich szamba, jak i zgodę Wójta Gminy na dysponowanie nieruchomościami mienia komunalnego na cele budowlane związane z doprowadzeniem przyłączy do przedmiotowego budynku. Zaskarżona decyzja nie wskazuje, że szambo znajduje się na działce inwestora. Od powyższej decyzji skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosła A. J.-Ś. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 oraz 77 Kpa, a także przepisów ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W ocenie skarżącej organy administracji przy wydawaniu decyzji oparły się na niekompletnym materiale dowodowych, a ponadto dokonały jego błędnej analizy. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji naruszyły w sposób rażący przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczając w przedmiotowym obszarze lokalizację obiektu o charakterze wyłącznie usługowym (bez jednoczesnej funkcji mieszkalnej) wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto omawiany budynek został usytuowany poza obowiązującą linią zabudowy, co również stanowi o naruszeniu prawa. Skarżąca wyjaśniła również, iż brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek ustaleń z właściwą Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad. Według strony skarżącej inwestor nie uzyskał zgody na podłączenie kanalizacji od obecnego właściciela szamba, którym nie są już Zakłady Futrzarskie [...], a ponadto budynek został zlokalizowany na istniejącym wodociągu, który nie jest umieszczony na żadnej mapie, ani w żadnej ewidencji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Sąd, dokonując oceny zaskarżonego aktu, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również zarzuty i wnioski, wprawdzie nie wskazane w skardze, ale mające wpływ na tę ocenę. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b), a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia-zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 cyt. ustawy. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Według art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, organy administracji sprawdziły spełnienie wymogów, o jakich mowa w przytoczonych przepisach. Poczynione w wyniku tego sprawdzenia ustalenia nie budzą wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym. Nie można podzielić także zarzutu skargi o naruszeniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie na przedmiotowym obszarze lokalizacji obiektu o charakterze wyłącznie usługowym (bez funkcji mieszkalnej) wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy z dnia 23 czerwca 2003 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "K. Centrum", ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 115/03 poz. 2762. Organy architektoniczno-budowlane obu instancji prawidłowo stwierdziły zgodność przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami planu w oparciu o przepisy § 3 pkt 10 i § 22 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 22 ust. 8 pkt 1 i 3 tej uchwały, stwierdzając, że nie ma żadnej sprzeczności między planowaną inwestycją, a przepisami prawa miejscowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej na terenie objętym przedmiotową inwestycją oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN/UC (teren zabudowy jednorodzinnej z usługami handlu i rzemiosła nieuciążliwego), dopuszcza się m.in. adaptację istniejących obiektów mieszkalnych i gospodarczych. Z tego wynika, iż nie naruszy ustaleń planu przebudowa istniejącego obiektu polegająca na zmianie jego przeznaczenia ze sklepu spożywczego na punkt kasowy banku, a podnoszona przez skarżącą konieczność spełniania przez obiekt poza funkcją usługową jednocześnie funkcji mieszkaniowej nie jest wymagane. Przepis § 22 ust. 8 pkt 3 powołanej uchwały dopuszcza bowiem lokalizację obiektów usługowych wolnostojących. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącej dotyczącego usytuowania przedmiotowego obiektu z przekroczeniem linii zabudowy od osi drogi, należy zaakceptować ustalenia organów, że takie naruszenie nie miało miejsca. Przedmiotowy budynek, nie narusza wskazanej w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) minimalnej odległości obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni, zarówno drogi wojewódzkiej -ul. L., jak też drogi gminnej - ul. K. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że po uchyleniu decyzją z dnia [...] przez Wojewodę decyzji Starosty z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę sklepu spożywczego na punkt kasowy banku, z powodu wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji nieprawidłowości, inwestor w całości te nieprawidłowości usunął. Uchybienia o których mowa (wskazane w decyzji Wojewody z dnia [...]) polegały m.in. na braku zgody na przedmiotową inwestycję zarządcy drogi krajowej i drogi gminnej, braku oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, braku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę nr 2957 (nad którą projektowane jest przyłącze energetyczne) oraz działkę nr 1149 (brak zgody Wójta Gminy). Wobec tego, iż wszystkie omawiane nieprawidłowości zostały usunięte przez inwestora, pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie. W aktach sprawy znajduje się bowiem zgoda Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w L. na usytuowanie napowietrznego przyłącza energetycznego w liniach rozgraniczających drogi krajowej. Z kolei znajdująca się w aktach umowa z Oczyszczalnią K. Sp. z o.o. w K. dotycząca wywozu nieczystości płynnych, wskazuje Zakłady Futrzarskie w K. jako właściciela przedmiotowego szamba, co potwierdza, iż od tej właśnie firmy należało uzyskać wymaganą zgodę. Budynek przebudowywanego sklepu, wbrew stwierdzeniu strony skarżącej, nie został posadowiony na istniejącej sieci wodociągowej, jak słusznie podniósł organ administracji. W decyzji Wojewody z dnia [...] znak: [...], wydanej po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę budynku sklepu, wyjaśniono, że z opisu technicznego do projektu budowlanego wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej, a także z decyzji Wojewody z dnia [...] znak: [...] wydanej w postępowaniu odwoławczym oraz z odpowiedzi na skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] znak: [...] wynika, że zaopatrzenie projektowanego budynku w wodę przewidziano za pośrednictwem istniejącego przyłącza wodociągowego do starego zdemontowanego pawilonu, przystosowując go do nowej wewnętrznej instalacji wodociągowej oraz demontując zbędny odcinek. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W związku z tym, że inwestor spełnił wszystkie nałożone prawem obowiązki, organ administracji był zobligowany do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę obiektu. W tych okolicznościach sprawy zarzuty skargi podnoszone przez stronę skarżącą nie zasługiwały na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.