II SA/Lu 779/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - w zakresie wniosku H. M. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania H. M. prawa pomocy. H. M. w dniu 9 września 2011 r. złożyła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dwoma zarządzeniami z dnia 7 października 2011 r. skarżąca została wezwana – w terminie 7 dni – do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 5 jej odpisów. Odpis zarządzenia wzywającego do opłacenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostały doręczone skarżącej w dniu 18 października 2011 r. (k. 16). W zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała wskazanych wyżej wezwań, a w piśmie z dnia 20 października 2011 r. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wymagane odpisy skargi skarżąca złożyła dopiero w dniu 20 grudnia 2011 r. wraz z pismem stanowiącym uzupełnienie wniosku o prawo pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3). Zarządzeniem z dnia 7 października 2011 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 5 jej odpisów. Wezwanie do wykonania powyższego zarządzenia wraz z pouczeniem o terminie wykonania wezwania i skutkach braku odpowiedzi na wezwanie zostało jej doręczone w dniu 18 października 2011 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym poświadczeniu odbioru (k. 16). W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 25 października 2011 r., skarżąca nie usunęła wskazanych braków. Skarżąca złożyła wymagane 5 odpisów skargi dopiero w dniu 20 grudnia 2011 r. (data nadania) wraz z pismem stanowiącym uzupełnienie wniosku o prawo pomocy (notatka służbowa z dnia 21 grudnia 2011 r., k. 30). Usunięcie braków formalnych skargi po upływie zakreślonego przez Sąd terminu jest jednak, w świetle art. 85 p.p.s.a., prawnie bezskuteczne. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga obarczona brakami formalnymi nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.