II SA/Lu 779/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T. W. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku stałego postanawia odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Adwokat T. W. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w skardze kasacyjnej wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jak sformułował to wnioskodawca kosztów prowadzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym). Wniosek nie zawiera oświadczenie o tym, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z jego § 22 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 listopada 2016 r. (§ 24) zaś kończący postępowanie w sprawie wyrok w drugiej instancji wydany został w dniu 19 grudnia 2017 r. Zatem do oceny wniosku zastosowanie mają przepisy rozporządzenia. Z paragrafu trzeciego powyższego rozporządzenia wynika, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W orzecznictwie NSA jak i doktrynie utrwalony jest pogląd, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści. Pozwala to bowiem określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (patrz postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OZ 704/07, z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09, z dnia 17 marca 2010, sygn. akt I OZ 183/10, z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 czy postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 8/13 - CBOSA oraz por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 250, teza 8, czy też T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, art. 250, teza 7). Brak natomiast oświadczenia o jakim mowa §3 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia, gdyż nie stosuje się do niego trybu uzupełniania braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., II FSK 862/05). W niniejsze sprawie wnioskodawca nie złożył oświadczenia o treści wynikającej z §3 rozporządzenia. Jak wynika z powyższych wywodów skutkuje to odmową przyznania opłat (kosztów) za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Mając na względzie powyższe, starszy referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.