II SA/Lu 78/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 grudnia 2017 r. P. P. wniósł skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] nr [...] w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2015 r. poz. 1566). Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tej uchwały. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 lipca 2014 r. moc utracił przepis stanowiący podstawę do wydania zaskarżonej uchwały czyli art. 27 ust. 1 ustawy - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1295) Podniósł również, iż uchwała narusza jego prawa, ponieważ na jej mocy należące do skarżącego nieruchomości objęto jednym z obwodów łowieckich. Z uwagi na fakt, że skarga nie wskazywała, by jej wniesienie poprzedzono wezwaniem Sejmiku Województwa do usunięcia naruszenia prawa, skarżący został wezwany do wykazania tej okoliczności. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 lutego 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 25). Do dnia dzisiejszego skarżący nie ustosunkował się do wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., poprzednio Dz.U. z 2016 r. poz. 718 w skrócie: "p.p.s.a.") w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. w przypadkach, gdy ustawa nie przewidywała środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę wnosiło się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na złożone uprzednio wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Do kategorii spraw, o których mowa powyżej, należały skargi na uchwały organów województwa, składane na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 2096 ze zm., poprzednio Dz. U. z 2016 r. poz. 486 - określana skrótem: "u.s.w.") w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 poz. 935) zgodnie z art. 2 pkt 2 znosiła powyżej wskazany obowiązek. Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., oraz przepisy m.in. ustawy o samorządzie województwa w brzmieniu znowelizowanym stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia ustawy nowelizującej. Ustawa ta zgodnie z jej art. 18 weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. A zatem do aktów wydanych przed tą datą przepisy u.s.w. oraz art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie oznacza to, iż skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 27 marca 2015 r. skarżący powinien poprzedzić wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie złożył takiego wezwania. Tymczasem przepisy art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz art. 90 ust. 1 u.s.w. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. jednoznacznie stanowiły, iż skargę na uchwałę można wnieść dopiero po wezwaniu organu samorządu województwa do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., przy czym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym. Należy jednak wyjaśnić, iż niniejsze postanowienie nie zamyka drogi do zaskarżenia uchwały, ponieważ nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Skarżący może ponowić skargę. Winien ją jednak poprzedzić koniecznym wezwaniem.