II SA/Lu 781/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] J. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 17 lipca 2006 r. ( potwierdzenie odbioru pokwitował dorosły domownik – k. 8 akt administracyjnych), natomiast skarga została nadana listem na adres Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 17 sierpnia 2006 r. ( k. 5 akt sądowych). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano na wstępie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 17 lipca 2006 r., a strona została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc z dniem 16 sierpnia 2006 r., a jak wynika z akt sprawy (k. 5) skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym listem poleconym w dniu 17 sierpnia 2006 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 58 ( 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wniesienie skargi po upływie terminu skutkować musi jej odrzuceniem. Dlatego też, działając na podstawie art. 58 ( 1 pkt 2 i ( 3 w zw. z art. 16 § 2 w/w ustawy należało orzec jak w sentencji.