II SA/Lu 782/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ł. i K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r., nr [...], w przedmiocie pomocy rzeczowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 30 września 2015 r. W. Ł. i K. Ł. wnieśli skargę do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r., nr [...], w przedmiocie pomocy rzeczowej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako spóźnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja została doręczona prawidłowo skarżącym w dniu 14 sierpnia 2015 r. w trybie określonym w art. 44 K.p.a. Powołany przepis normuje instytucję uniwersalnego doręczenia zastępczego pism w postępowaniu administracyjnym. W sytuacji, gdy doręczenie zastępcze pisma, o jakim mowa w art. 43 K.p.a. okaże się niemożliwe, takie pismo – po uprzednim zawiadomieniu adresata o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia – składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, po upływie których przyjmuje się fikcję doręczenia pisma. Unormowana w tym przepisie instytucja fikcji doręczenia sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Wynika to z faktu, że strona miała możliwość odbioru skierowanej do niej przesyłki, ale z niej nie skorzystała. Z akt administracyjnych wynika, że w związku z nieobecnością skarżących w miejscu zamieszkania, przesyłka zawierająca odpis zaskarżonej decyzji została awizowana oraz pozostawiona w placówce pocztowej [...] w dniu 31 lipca 2015 r. Ponownego awizowania dokonano w dniu 10 sierpnia 2015 r., informując o możliwości odbioru przesyłki w terminie do dnia 14 sierpnia 2015 r. (k. 17 akt adm. II inst.). Zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. należało więc przyjąć, że przesyłka ta została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 14 sierpnia 2015 r., to jest z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Skarga W. Ł. i K. Ł. na opisaną decyzję Kolegium została złożona osobiście w siedzibie organu w dniu 30 września 2015 r. (prezentata; k. 3 akt sąd.), a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który upłynął w dniu 13 września 2015 r. Skargę tę należało zatem odrzucić jako spóźnioną na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Ubocznie zauważyć należy, iż jakkolwiek skarżący K. Ł. w dniu 31 sierpnia 2015 r. odebrał w siedzibie organu – na swój wniosek – kopię zaskarżonej decyzji (k. 18 akt adm. II inst.), to nie ulega wątpliwości, że okoliczność ta nie ma wpływu na sposób liczenia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, skoro decyzja ta – ze skutkiem prawnym – została doręczona obojgu skarżącym już wcześniej, to jest w dniu 14 sierpnia 2015 r. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.