II SA/Lu 784/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia - w zakresie wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia wstrzymać wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu [...] r. (data nadania) K. K. złożyła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. Skarżąca jednocześnie zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podnosząc, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, a uiszczenie nałożonej na nią grzywny – z uwagi na jej wysokość – doprowadziłoby ją do ruiny finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a., orzeczenie uwzględniające wniosek strony w tym przedmiocie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w wysokości ponad [...] złotych. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że z powodu trudnej sytuacji finansową skarżącej, którą Sąd miał na uwadze przyznając jej prawo pomocy w żądanym przez nią zakresie, a także mając na względzie wielkość sumy pieniężnej, do uiszczenia której została ona zobowiązana zaskarżonym postanowieniem, należy przyjąć, że wykonanie tego aktu może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody dla skarżącej i jej rodziny, a tym samym uzasadnia uwzględnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.