II SA/Lu 786/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005 r. sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zarzutów T. Z. zaskarżonym postanowieniem, powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 17, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - Postępowanie egzekucyjne w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nie uwzględniającego zarzutów T. Z. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 1 kwietnia 2005 r. W motywach tego postanowienia organ administracji wskazał na brak podstaw do uwzględnienia zarzutów. Odnosząc się do zgłoszonego w zarzucie żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego powołując się na art. 33 i art. 58 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ ten stwierdził, że nie zachodzi żadna z przesłanek do umorzenia egzekucji. T.Z. w skardze do sądu administracyjnego wskazując, że przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w sprawie nieuwzględnienia zarzutów, odniosła się również do decyzji z dnia [...] mocą, której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T. Z. doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany balkonowej i loggi w bloku nr 17 budynku wielorodzinnego na działce nr 278/2 w A. gmina K. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Decyzją dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T. Z. doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany balkonowej i loggi w lokalu nr 17 budynku wielorodzinnego usytuowanego na działce nr 278/2 w A. gmina K. Decyzja ta uzyskała moc decyzji ostatecznej i prawomocnej, gdyż po wniesieniu od niej odwołania przez T. Z., organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2004 r. oddalił skargę T. Z. na powyższe postanowienie (sygn. akt II SA/Lu 960/03). Wymieniony wyrok nie został zaskarżony, wobec czego stał się prawomocny. Stwierdzić, zatem należy, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] podlegała wykonaniu (art. 130 kpa) i organ ten będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym zobowiązany był zastosować egzekucję administracyjną w stosunku do T.Z. (art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Organ egzekucyjny wszczął egzekucję przeciwko T. Z., doręczając odpis tytułu wykonawczego (art. 26 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) uprzednio doręczając jej upomnienie (art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). T. Z. w piśmie z dnia 14 kwietnia 2005 r. skierowanym do organu egzekucyjnego domagała się "... umorzenia tytułu wykonawczego (...) w związku z zastosowaniem zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego - to jest: przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania loggi ...". Pismo to odwołujące się do jednej z podstaw zarzutów, określonej w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny zasadnie potraktował jako pismo zawierające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (por. wyrok z dnia 31 października 2001 r., sygn. akt II SA/G d 1512/99, niepublikowany) i rozpoznał w myśl art. 33 i 34 cyt. ustawy. Przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów wymienia taksatywnie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniesienie zarzutów z powołaniem się na inne przyczyny uniemożliwia ich uwzględnienie przez organ egzekucyjny. T. Z. zarzuciła, że "przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania loggi" stanowi zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Wskazana przez skarżącą podstawa zarzutu nie występuje w katalogu podstaw określonych wart. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wprawdzie art. 33 pkt 8 ustawy wskazuje jako podstawę zarzutu zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, jednak podstawę tą odnieść należy do środków egzekucyjnych wymienionych wart. 1 a pkt 12, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - jak w rozpatrywanej sprawie - do środków egzekucyjnych wymienionych wart. 1 a pkt 12 ppkt b (grzywny w celu przymuszenia, wykonania zastępczego, odebrania rzeczy ruchomej, odebrania nieruchomości, opróżnienia lokalu i innego pomieszczenia, przymusu bezpośredniego) . Oczywiste jest, więc że "przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania loggi" nie stanowi środka egzekucyjnego. Stanowi natomiast wykonanie obowiązku określonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Dolegliwość tego obowiązku nie może być kwestionowana w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym i stanowić podstawy zarzutu. W tytule wykonawczym organ egzekucyjny wskazał, że obowiązek określony w tym tytule, a wynikający z decyzji z dnia [...] zostanie przymusowo wykonany przez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Skarżąca nie kwestionowała zastosowania tego środka egzekucyjnego. Nadto organ egzekucyjny nie nałożył na T. Z. grzywny w celu przymuszenia, gdyż dotychczas nie wydał postanowienia w tym zakresie (art. 122 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Jednak przepis ten nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem (R. Hauser, Z. Leoński - Postępowanie egzekucyjne w administracji - komentarz, wydanie 2, Warszawa 2004, str. 115). W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że zaskarżonym postanowieniem zasadnie zostało utrzymane w mocy postanowienie organu egzekucyjnego nieuwzględniające zarzutów T. Z. W motywach zaskarżonego postanowienia organ drugiej instancji odniósł się do żądania umorzenia postępowania, wskazując na brak ku temu podstaw. Stanowisko to należy podzielić. Jeżeli bowiem zgłoszone zarzuty okazały się bezzasadne, to nie zachodziła określona wart. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie zachodziła również żadna z podstaw umorzenia postępowania wskazana wart. 59 § 1 tejże ustawy. Zarzuty skarżącej sprowadzające się do kwestionowania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakładającej na T. Z. obowiązek likwidacji skutków popełnionej samowoli budowlanej nie mogą być rozpatrywane w sprawie niniejszej. Decyzja ta jako ostateczna podlega wykonaniu. Ewentualne jej wzruszenie może nastąpić w ramach odrębnego postępowania, o czym skarżąca została pouczona przez organ egzekucyjny. Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).