II SA/Lu 787/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Julia Polak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2011r. sprawy ze skargi A. J. i S. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr[...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] D. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 295, 20 /dwieście dziewięćdziesiąt pięć dwadzieścia/ złotych, w tym kwotę 55, 20 /pięćdziesiąt pięć dwadzieścia/ złotych należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia 23 września 2010r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie po rozpoznaniu odwołania A. i S. J. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 12 lipca 2010r. nakazującą im rozbiórkę konkretnie określonych elementów budynku garażowego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że inwestorzy A. i S. J. realizując budynek garażowy na działce nr ... położonej przy A. w P. dokonali istotnego odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę oraz w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Decyzją z dnia 13 listopada 2006r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, nałożył na inwestorów obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu w ścianach zrealizowanego budynku usytuowanych w granicy działki nr ... oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60, poprzez wymurowanie muru pełnego o grubości 25 cm z cegły pełnej ceramicznej lub z pustaków gazobetonowych na zaprawie cementowo – wapiennej oraz wysokości nie mniejszej niż 0,3 m ponad pokrycie dachu zrealizowanego budynku i wysuniętej poza lico ściany zewnętrznej budynku na co najmniej 0,3m lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosowanie pionowego pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej El 60. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007r. oddalił skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 listopada 2008r., II OSK 1423/07 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. W toku czynności kontrolnych w dniu 2 marca 2010r. stwierdzono, że inwestorzy nie wykonali nakazanych robót, dlatego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane organ I instancji wydał w dniu 12 lipca 2010r. decyzję nakazującą rozbiórkę: 1) przekrycia dachowego wraz z jego konstrukcją nad zrealizowanym garażem o wymiarach rzutu poziomego 3, 76m x 13, 47m 2) przekrycia dachowego wraz z jego konstrukcją nad zrealizowanym podpiwniczonym wejściem do budynku mieszkalnego (wiatrołap) o wymiarach rzutu poziomego 3, 54m x 3, 68m x 13, 47m 3) ścian zewnętrznych wraz z fundamentami zrealizowanego garażu 4) ściany wewnętrznej usytuowanej pomiędzy garażem i wiatrołapem wraz z fundamentem 5) przekrycia stropowego nad częścią piwniczną wejścia do budynku (wiatrołapu). Decyzję tę utrzymał w mocy Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z dnia 23 września 2010r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli A. i S. J., domagając się uchylenia decyzji organu odwoławczego. Wskazali, że są emerytami i nie stać ich na pokrycie kosztów nakazanej rozbiórki. Jednocześnie wyjaśnili, że podejmowali próbę wykonania nakazanych robót, ale z różnych przyczyn (brak zgody sąsiadów na wejście na posesję, duże koszty wykonania nowych więźb dachowych) jej nie zrealizowali. Podnieśli, że garaż od początku został wadliwie zaprojektowany z wjazdem na działkę sąsiednią, dlatego skarżący zamurowali ten wjazd. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) uprawniony jest wyłącznie do kontrolowania zaskarżonej decyzji w zakresie jej legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami. Sąd nie rozstrzyga natomiast samodzielnie spraw administracyjnych. Badając niniejszą skargę stwierdzić należy, że w toku postępowania organ nie naruszył obowiązujących przepisów. Rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.), zwanej ustawą. W świetle tej ustawy wszelkie roboty budowlane mogą być prowadzone na podstawie pozwolenia lub zgłoszenia (art. 28 – 30). Wykonanie robót budowlanych bez pozwolenia wymaga ich zatwierdzenia w postępowaniu legalizacyjnym albo w tzw. postępowaniu naprawczym prowadzonym w oparciu o przepisy art. 50 i 51 ustawy. Celem tych postępowań jest doprowadzenie nielegalnej inwestycji do stanu zgodnego z prawem i warunkami technicznymi. Jednym z przypadków, wymagających wszczęcia i przeprowadzenia procedury naprawczej jest wykonywanie robót budowlanych z istotnym odstępstwem od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. (art. 50 ust. 1 pkt 4) W takiej sytuacji organ ma obowiązek nałożyć na inwestora, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 3, a jeśli roboty zostały już wykonane – art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7). Następnie organ kontroluje czy nałożone obowiązki zostały wykonane w wyznaczonym terminie (art. 51 ust. 3) i w razie stwierdzenia, że obowiązków nie wykonano - nakazuje rozbiórkę całego bądź części obiektu budowlanego. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Bezspornym jest, że skarżący wykonali na działce nr 2020 w P. przy ul. budynek garażowy z istotnym odstępstwem od warunków pozwolenia na budowę. Zostało to ustalone w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 13 listopada 2006r. nakładającej na skarżących inwestorów – na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - obowiązek wykonania szeregu wskazanych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, a słuszność tej decyzji została potwierdzona przez organ odwoławczy, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 27 kwietnia 2007r. oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2008r., sygn. akt II OSK 1423/07. W toku kontroli inwestycji, przeprowadzonej na podstawie art. 51 ust. 3 ustawy, stwierdzono jednak, że skarżący wskazanych obowiązków nie wykonali.. W tych okolicznościach organ zobowiązany był więc - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ppkt 2 ustawy - orzec nakaz rozbiórki garażu (w części zrealizowanej z istotnym odstąpieniem od warunków pozwolenia na budowę). Zgodnie bowiem z tym przepisem, (...) właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że przepis, na podstawie którego organ wydał nakaz rozbiórki ma charakter obligatoryjny i niezależny od sytuacji materialnej inwestorów. Organ nie mógł kierować się przy podejmowaniu decyzji zasadami współżycia społecznego, nie mógł więc odstąpić od nakazu rozbiórki ze względu na dobrą wolę skarżących i wyrażaną przez nich chęć wykonania nałożonych obowiązków. Z tych przyczyn skarga nie może zostać uwzględniona, lecz podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)